billy gault – the time of this world is at hand (van “when destiny calls”, 1976)
billy gault – mode for trane (van “when destiny calls”, 1976)
Over pianist / componist Billy Gault is weinig meer bekend dan wat ik achterop de hoes van de lp kan lezen: hij heeft alles zes nummers op “when destiny calls” geschreven, de lp geproduceerd, en heeft het in de korte hoestekst voornamelijk over het feit dat de Most Honorable Elijah Muhammad van The Nation of Islam hem de ogen heeft geopend.
De muziek geeft deze summiere feiten het nakijken: samen met Joe Lee Wilson en Ellen Deleston op zang, Michael Carvin op drums, Bill Saxton op tenoorsax, Billy Skinner op trompet en James Benjamin op bas heeft Gault op één dag in oktober 1974 een plaat opgenomen die zich moeiteloos naast de beste spirituele jazz plaatst.
Opvallend detail is het feit dat deze plaat zoals de meeste muziek in dit genre relatief lastig te vinden is… maar in tegenstelling tot titels van eenzelfde muzikaal gewicht een koopje is. Het heeft 3 jaar geduurd voordat ik een exemplaar te pakken had, maar het kostte me maar €10 om hem in de kast te kunnen zetten – iets wat ik niet iedere dag meemaak!
Sinds april van dit jaar staat deze plaat iedere dag geduldig naast de draaitafel te wachten totdat het donker is zodat hij optimaal tot zijn recht kan komen. Ik hoop dat de mp3’s van de beste twee nummers ook bij jullie vaak voorbij mogen komen.
Categorieën: jaren 70 · jazz · vocaal
va – calypso kings and pink room (cook recordings 1956) album
Trinidad, 1956, in het midden van de stad is door drankfabrikant Pink Gin de Young Brigade Tent neergezet, waar die avond alle grote namen uit de Calypso optreden: Lord Melody, Mighty Sparrow, King Solomon, King Fighter, Lord Cypher en natuurlijk de machtige Chang-Kai-Sheik. Deze lp is een veldopname die daar verslag van doet.
De muziek is ontspannen, feestelijk, en nooit 100% serieus. Soms klinkt het alsof de sponsor niet alleen de tent maar ook het drinken verzorgd, maar alles loopt goed af – zoals op de achterkant van de hoes te lezen is: “Behind his own fence, every dog is a lion“
De begeleiding wordt verzorgd door het orkest van de Young Brigade Tent, en de zangers proberen elkaar de loef af te steken met nummers over je lelijke moeder, gestoorde vrouwen, de politiek van Trinidad en andere zaken. Sparrow en Melody doen een Picong: een gezongen duel op15 centimeter afstand waarin beledigingen worden uitgewisseld (zie de hoesfoto!).
Na de show is iedereen – als ik de hoestekst mag geloven – braaf naar huis gegaan… het was een geslaagd uitje!
Categorieën: album · jaren 50 · soul · vocaal · wereldmuziek · zondagmiddag
va – cortez presents the beautitude (16 rocksteady scorchers) mix
Eind juni, drukkend warm, vakantie in het vooruitzicht…tijd voor een nieuwe mix.
Sinds ik in 1997 de Arkology-box kocht ben ik verslaafd aan Jamaicaanse muziek. Dit is niet voor iedereen begrijpelijk – er is in mijn ervaring geen muziek die zó gegeneraliseerd wordt als Jamaicaanse. Het zou allemaal op elkaar lijken, futloos zijn, muziek voor werkloze coffeeshophangers. etc.
Onzin! Vanaf de vroege jaren vijftig komt er een eindeloos gevarieerde stroom muzikaal vuur van het eiland, waarvan mento, ska, rocksteady, reggae, dub, roots en dancehall de bekendste stromingen zijn.
Rocksteady is in vergelijking met reggae en dub een ondergeschoven kindje – de stroming bestond ook maar een paar jaar, is slomer dan ska en heeft geen wereldsterren voortgebracht zoals reggae. Daar kan ik hopelijk een beetje verandering in brengen met deze kleine 50 minuten:
01. the rulers with the carib beat – too late
02. tommy mccook & the supersonics – mabrouk
03. unknown – just another day
04. johnny osbourne & the sensatio – bewitched
05. prince buster – ain’t that saying a lot
06. norma fraser – the first cut is the deepest
07. carlton & the shoes – love me forever
08. stranger cole & lester sterlin – bang a rang
09. the paragons – i want to go back
10. desmond dekker & the aces – fu manchu
11. prince buster – again
12. derrick morgan – hold you jack
13. pat kelly – little boy blue
14. hortense ellis – groovie kind of love
15. lord creator – such is life
16. delroy wilson – this life make me wonder
Van klassiekers tot obscuur werk, van vocaal tot instrumentaal en van vrolijk tot zwaar melancholisch, samengebracht door dikke drums, blazers en een set uitstekende zangers zijn dit mijn favoriete rocksteady nummers van de laatste tijd. Ik hoop dat je er net zo van kan genieten als ik!
(nb: smaakt dit naar meer? Kijk dan hier voor een top 100 rocksteady-nummers in wording)
Categorieën: jamaicaans · jaren 60 · mix · vocaal · wereldmuziek · zondagmiddag
fat freddy’s drop – big bw (van “dr. boondigga & the big bw“, 2009)
fat freddy’s drop – breaktrough (van “dr. boondigga & the big bw“, 2009)
…en dat kan, want de zon schijnt en ik luister het nieuwe album van Fat Freddy’s Drop. Vier jaar na “based on a true story” zijn de zeven heren terug met het bedenkelijk getitelde “dr boondigga & the big bw“, maar gelukkig heeft de muziek daar absoluut niet onder geleden.
In vergelijking met het debuut klinkt de band minder organisch / live, maar daar is gezonde experimenteerdrift voor in de plaats gekomen. De plaat wemelt van de oude ritmeboxen, seventies synthesizers en tape-echos, die gelukkig allemaal in het kader van het nummer worden ingezet. Net als op de vorige plaat duren nummers hoe lang nodig is: soms lukt het in vijf minuten, soms zijn er tien nodig. Geen haast.
Het is echter nog steeds de soul van Joe Dukie die ervoor zorgt dat Fat Freddy’s Drop niet zomaar interessant, maar erg goed is. Luister hierboven naar het eerste en het laatste nummer van het album en oordeel zelf!
Categorieën: hedens · jamaicaans · losse nummers · modern · soul · vocaal · wereldmuziek · zondagmiddag
les baxter – african blue (gnp crescondo, 1967) album
Grappig hoe je zintuigen werken: als je niet weet dat iets bestaat zie je het vaak ook niet. Sinds ik een paar weken geleden onder de invloed van eden ahbez kwam zie en hoor ik ineens op allerlei plaatsen Exotica, én liep ik tegen een exemplaar van “african blue” op.
Les Baxter was één van de grootvaders van de sound die de luisteraar mee nam naar exotische oorden en ze vanuit het comfort van hun eigen huis kennis liet maken met de originele muziek van een bepaalde regio [sic]. Bekijk hier een gedeeltelijke discografie van de man.
“African blue” is zo authentiek Afrikaans als Waku Waku, maar dat betekent zeker niet dat het een slechte plaat is – integendeel. De 12 nummers hebben strakke arrangementen, worden gedragen door een zacht swingende ritmesectie (Carol Kaye op bas!) en op een portie “lalala” zingende koortjes wordt niet gekeken. De titels sluiten prachtig aan op het thema, en vormen samen met de hoes het kersje op de taart: “dark river“, “magenta mountain“, “azure sands” en meer.
Dromerige muziek uit een niet-bestaande wereld, die werkt ongeacht of de worstjes op de barbecue liggen of de regen tegen de ruiten plenst. Doe mij maar een enkeltje.
Categorieën: album · instrumentaal · jaren 60 · wereldmuziek · witte moves · zondagmiddag
Categorieën: losse nummers
