what we gonna do here is go back

various artists - dj rip one is rippin’ shit up! (1995) (mirror) album

Of: toen ik zeventien was...

• Zat ik in 5VWO en had ik geen idee dat het nog twee jaar ging duren voordat ik klaar was met de middelbare school.
• Was ik nog steeds zeer in mijn nopjes met de draaitafels + mengpaneel die ik het jaar daarvoor gekocht had
• Zat de vader van mijn toenmalige vriendinnetje in de gemeenteraad voor de CDA?!
• Vond ik bier extreem smerig, maar kon je me midden in de nacht wakker maken voor een joint.
• Was ik ervan overtuigd dat W.F. Hermans de beste schrijver aller tijden was….todat ik Herman Brusselmans ontdekte.
• Waren kistjes mijns inziens best wel hiphop, yo!
• Gingen er minstens twee avonden per week op aan het maken van hoesjes voor cassettebandjes.
• Was de eerste editie van Lowlands het gezelligste wat ik ooit meegemaakt had
• Vond ik de autoreverse-functie van mijn walkman behoorlijk hi-tech, en zat er meestal een bandje in van één van de artiesten die ook in de mix hierboven voorbij komen.

Dj Rip One is al een jaar of twintig actief als hiphop-dj, en heeft dit jaar nog een album uitgebracht op het Japanse Subcontact. Vandaag gaat het echter over de cassette die hij 13 jaar geleden bij elkaar mixte en scratchte…. en damn als het niet een zo goed als definitief overzicht is van alle goede hiphop uit die tijd. Noem een naam en hij staat erop: van de Bush Babees tot A Tribe Called Quest, van Mobb Deep tot Frankie Cutlass en van Common tot The Roots… they’re all here. De nummers lopen in constante energiepieken in elkaar over en doen mij - sinds ik de mix herontdekte - als de hierboven beschreven 17-jarige door het Rotterdamse springen.

Tip!

i heard wonders: een inhaalslag

Er lijkt steeds meer een kloof te ontstaan tussen tijd(igheid) in de fysieke wereld en op internet: als je een goede vriend één keer in de twee weken ziet is dat - als je het allebei druk hebt - behoorlijk regelmatig. Als je twee weken niets op je blog schrijft is dat eerder een eeuwigheid. Da’s toch nie normaal?

…of wel? Tussen een reorganisatie op mijn werk, het inrichten van een nieuwe computer en een heftige leeskick gaat de tijd snel, en zijn er zo een paar weken voorbij. Hierbij een muzikale round-up.

De Ierse David Holmes leek de afgelopen jaren definitief opgeslokt te zijn door de soundtrackmachine van Hollywood, maar heeft redelijk onverwacht een nieuwe album uitgebracht. “The Holy Pictures” lijkt in weinig op zijn eerdere werk: het album balanceert op het snijvlak tussen hoekige jaren-tachtig pop, postrock a la Tortoise en de soundtrack van Lost in Translation. En dat werkt prima - luister naar de single “i heard wonders“

Het mooiste verhaal van de afgelopen tijd is dat achter de plaat van Bon Iver: “Het debuutalbum For Emma, Forever Ago werd vooraf gegaan door het verhaal van zanger Justin Vernon die zich uit liefdesverdriet drie maanden opsloot in een tochtige blokhut in de noordelijke Amerikaanse staat Wisconsin. Hij hield zich in leven met zelf geschoten wild en schreef een album bij elkaar dat zo indringend van intense emotie en snerpende falsetstemmen is, dat het bijna voyeuristisch is om ernaar te luisteren” (Jan Vollaard, NRC Handelsblad, 22-09-2008). De muziek maakt deze bijna té mooie premise helemaal waar. Dit is het openingsnummer.

Het duo People Under The Stairs lijkt met iedere plaat beter te worden… of ligt dat aan mij? Het nieuwe album FUN DMC klinkt als een zomers feestje met goede vrienden, en neemt een ouderwetse karrevracht aan dikke samples mee. Erg fijn. Check de hierboven gelinkte site, en luister naar eerste single Step Bacc in de remix van Dj Day. Wanneer begint de volgende zomer?

Als je me een paar weken geleden gevraagd had of ik met spanning zat te wachten op nieuw werk van Jazzanova had ik Nee gezegd - het is geen 2001 meer, en ik heb de afgelopen jaren iets te vaak middelmatige dj-sets van de heren gehoord. Ik moet echter toegeven dat de nieuwe single “let me show ya” benieuwd maakt naar het album dat over een paar weken uitkomt. Nou maar hopen dat de nummers niet met Deutsche Gründlichkeit platgeproduceerd zijn.

.:ademruimte:.

Morgan Geist, helft van Metro Area en samensteller van de invloedrijke “Unclassics” verzamelaar, heeft afgelopen week zijn tweede solo-album uitgebracht. “Double Night Time” staat vol met melancholieke vocale techno in klassieke Detroit-stijl. De eerste single draagt de naam van deze stad en kun je hier horen. Ik kan niet wachten totdat ik weer een keer ’s nachts op de snelweg zit, zodat ik dit album hard kan draaien met een bijpassend uitzicht.

Last but not least: Raw Fusion en Gamm-baas Mad Mats blijft maar nieuwe mixen uploaden; zijn laatste is een knaller.

reizen in het donker

va - goatboy’s 04:28 AM mix (2008) (mirror) album

Een tijdje terug ontmoette ik op Waxidermy de Amerikaanse muziekliefhebber / vader van twee / illustrator Goatboy, en dat klikte. Zoals jullie waarschijnlijk al door hebben ben ik er helemaal voor om op internet muziek te delen / erover te kletsen met gelijkgestemden.

Afgelopen zomer is B**** lang aan het knutselen geweest aan bovenstaande mix - én aan de kartonnen schaalmodellen op het hoesje. Het resultaat is een erg persoonlijke mix om midden in de nacht op je hoofdtelefoon te luisteren, en die op een vloeiende manier van psychedelische rock naar Kid Koala gaat en onderweg Lester Young mee weet te nemen. Awesome.

Meneer G. is zo vriendelijk geweest mij groen licht te geven om 04:28 AM ook met jullie te mogen delen - bij deze dus! Hij zou het leuk vinden om te horen wat jullie ervan vinden…

..musical dope

jake on ft. black milk & nottz - i’m coming (van “white van music”, 07-10-2008)

“hey… who are you?
Jake One
are you on dope?
Yes.
what kind?
Musical Dope.
you get high?
Yes.
offa what?
Music.
are you on a trip or something?
Yes.
what kind of a trip?
Music…“

(meer)

zaterdag 13-09: jose james @ pure jazz, den haag

jose james & flying lotus - visions of violet (van de park bench people 12″, 2008)

mix: 17 nummers voor een indian summer

various artists - cortez presents indian summer (september 2008) (mirror) mix

Zoals Taco in zijn reactie op de post hieronder schreef: “wordt het niet weer eens tijd de draad op te pakken?“

Bij deze. Er zijn veel te veel redenen waarom ik sinds begin juli in een digitale winterslaap ben beland - ik beperk ze graag tot het feit dat ik het drukker dan normaal heb gehad, en mijn persoonlijke gouden regel is dat ik alleen blog als ik iets te melden heb. Laat het nu het geval zijn dat ik gisterenavond ineens de geest kreeg en een soundtrack voor een Indian Summer in elkaar draaide! In mijn immer-uitdijende muzikale mind garden bleek er binnen één mix ruimte voor abstracte experimenten, Nigeriaanse highlife, hippe pop, klassieke hiphop, melodieuze dubstep… en Jeff Buckley. Ik sta helemaal achter het resultaat, en hoop dat jullie er ook van genieten.

Tracklist

01. Rehash - Number Four (2005)
02. Acoma - My Store (197_)
03. Peacocks Guitar Band - Eddie Quansa (1976)
04. Nomo - Rings (2008)
05. Beck - Youthless (2008)
06. Santogold - Lights Out (2008)
07. Diamond D - Step To Me (1992)
08. Human Race - Greyboy (1971)
09. The Zombies - Beechwood Park (1969)
10. Jaman - Sweet Serenity (197_)
11. Mongomery Express - Steal Away (1974)
12. Shoes - Simply Good To You (2006)
13. Carlos Nino & Miguel Atwood-Ferguson -  -find a way (2008)
14. The Whitest Boy Alive - Done With You (2006)
15. Massive Music - Find My Way (Kode 9 remix) (2007)
16. Bobby Jackson - Modetique (1974)
17. Jeff Buckley - Lilac Wine (1994)

deze zaterdag: cortez (x) cordes

bola johnson and his easy life top beats - ezuko buzo (1973)
roots manuva - buff nuff (2008 )
kings go forth - one day (2008 )

…en ik ben zowaar weer trrrrrrug in het land! Eigenlijk al een paar weken, maar mijn kampeerodyssee liep naadloos over in een afgesloten internetaansluiting… vandaar. Vandaag gelijk de *beuk* erin, want aanstaande zaterdag is yours truly vanaf 23:00 weer te beluisteren in het Bosche Cordes, deze keer in het kader van het jaarlijkse Boulevard-festival.

Verwacht zweet langs de muren, oude en nieuwe platen om je hoofd dan wel kont op te schudden en heel veel bier /// hierboven drie nummers om je in de stemming te brengen. Doet uw ding.

ik ga op vakantie…

…en ik neem mee: common - finding forever, the strokes - is this it?, the detroit cobras - baby, milk - never dated, various artists - rinse volume 2 mixed by skream, cymande - best of, various artists - hot women!, orchestra baobab - pirate’s choice, jose james - the dreamer, hypnotic brass ensemble - green, washington phillips - what are they doing in heaven today? (vergeten gospelblues op het machtige mississippi records), various artists - rock a shacka 3: move! baby move!, sufjan stevens - illinoise, g. love and special sauce - st, james brown - star time disc 1, various artists - negocios lindos, ken mcintyre & eric dolphy - looking ahead, dj anonymous - false alarm, radiohead - ok computer, drs. p. - compilé, doe maar - doris day en andere stukken, various artists - kidinquisitive presents heavy days (midtempo weemoedige soul ende funck voor in de bergen), lee scratch perry - roast fish, collie weed & cornbread, various artists - eccentric soul: the prix label, dark city sisters - star time volume 1, pavement - brighten the corners, the pharcyde - a bizarre ride II the pharcyde, the beatles - revolver, various artists - jazz allnighters volume 3, the pixies - wave of mutilation - best of, dusko goykovich - swinging macedonia, beck - odelay, de la soul - buhloone mind state, sam cooke - night beat, david bowie - hunky dory, lee moses - time & place, weezer - st, benga - diary of an afro warrior, belle and sebastian - tigermilk, guided by voices - alien lanes (aka pop voor dummies 0.1: als je het na deze 28 nummers in 40 minuten niet snapt kun je beter een andere hobby zoeken), aretha franklin - i’ve never loved a man the way i love you, the lemonheads - it’s a shame about ray, the blues busters - behold, various artists -les tresors du jazz volume 4: 1929-1935, los calvos - st, henri texier - varech, john coltrane - my favorite things, various artists - johnny paycheck presents impalaville, ray barretto - hard hands, en een mystery vakantiemix van mijn dude deluca.

Tot over een paar weken!

(graffiti) x (2008) = facemelt

hoewiewatwaarwanneer

pop zes

This week, i’ve been mostly listening to…

Aangezien ik er de laatste weken maar niet toe lijk te komen met enige regelmaat te bloggen vandaag iets nieuws. Neem een halfje lijstjes, een kwart blogland en een kwart weblog-als-dagboek en je begint in de buurt te komen. Komtiegaatie.

Na even uit zicht te zijn verdwenen, is het machtige Vetiver terug met een nieuw album… met alleen covers! Gelukkig geen probleem - alle originelen zijn zo obscuur dat ik ze in ieder geval niet ken, waardoor het eigenlijk een nieuwe verzameling eigen nummers lijkt. Luister naar “houses“.

Vorige week eindelijk het inmiddels klassieke boek “Easy riders, raging bulls” van Peter Siskind gelezen over de Amerikaanse filmindustrie in de jaren zeventig. De focus ligt op hoe de toenmalige “nieuwe generatie” van onder andere Francis Ford Coppola, George Lucas en Martin Scorsese het bestaande systeem probeerde te veranderen, ondertussen een canon klassieke films maakte, en uiteindelijk onderdeel van het systeem bleken te zijn. Naast bakken sappige roddels ook erg goed geschreven, en zeer vermakelijk voor iedereen die van films houdt. Lees die shit.

Ondertussen gaat de stortvloed aan verzamelalbums zoals die medio jaren negentig op gang is gekomen onverminderd door, en zijn een aantal labels inmiddels aan een tweede of derde recycling van dezelfde nummers binnen tien jaar bezig… en dan hebben we het nog niet eens over tie-ins met nationale kranten (i’m looking at you, Blue Note). Wie echter zoekt zal vinden, en op kleinere labels komt er nog steeds af en toe wat moois uit. Een goed voorbeeld is “variations in time” op het Canadese Public Transit-label, een verzamelaar die met wisselend succes de grenzen van de jazz opzoekt. Naast een paar onfortuinlijke keuzes die me doen denken aan The Miami Sound Machine staan er ook nummers op als “nightmare bush’it whirl” waarin Amina & Amiri Baraka een bijtend stuk politieke poëzie declameren over een cover van Stevie Wonder’s “all i do“. Negen minuten en eenenveertig seconden bliss.

Na een avond stappen met een van mijn zussen moest ik ineens denken aan “frosting on the beater” van The Posies, een album wat in 1993 naadloos aansloot op mijn hoogstpersoonlijke-doch-universele teenage angst. Cd weer uit de kast gehaald en “solar sister” aangezet. Phew! Hij blijft overeind. Altijd gevaarlijk om muziek waar je goede herinneringen aan hebt opnieuw te luisteren: niet zelden is het gevoel van de herinnering mooier dan de muziek in het heden. Dit album gelukkig niet. Tweestemmige powerpop met mooie gitaarsolo’s (ja, ik schrijf het echt: mooie gitaarsolo’s).

Een grappige quiz waarin je moet raden hoeveel vervolgen er van bepaalde films gemaakt zijn deed me - logischerwijze - aan James Bond denken. Waarop ik op weg naar mijn werk ongevraagd “shanty town (007)” van Desmond Dekker and the Aces in mijn hoofd kreeg. Ik ben vast niet de enige die zo’n hoofd heeft wat ongevraagd postmoderne kruisverbanden legt, toch?

Op dezelfde plek als waar ik bovenstaande quiz tegenkwam, zag ik ook een instructievideo over autorijden als je salvia op hebt. Hilarisch, en onbedoeld wederom een trigger: het is prettig af en toe het al te tastbare dagelijkse te verruilen voor een wat bredere geestelijke omgeving - iets wat net zo goed met muziek als met drugs kan. Maar om dan altijd de voordehand liggende paden van psychedelische rock, jamaicaanse muziek en (spirituele) jazz te bewandelen? Meh. Ik wil meer wazige hiphop met ballen. Albums zoals Edan’s “beauty and the beat” uit 2005 - autobotsingen van antieke echo’s en bliepjes met dikke drums eronder please!

Tenslotte: deze week is de nieuwe versie van Mozilla’s Firefox browser uitgekomen. Dit zou geen nieuws zijn, maar deze heeft standaard een mediaspeler ingebouwd die naast elk muziekbestand op het internet een play-knopje neerzet; dus ook mijn blog! Handig…

…en daarmee ben ik 45 minuten verder en is mijn blogrugzak weer aangenaam leeg; voel je vrij om hieronder te vertellen / laten horen / zien / etc waar je mee bezig bent.

zondag: drones by default

rehash - the rehash extended player (rehash media 2004) EP

Ergens in de Bermuda-driehoek van Express Rising, vroege Dj Shadow op Mo’ Wax en Dj Day bevinden zich de Texaanse mannen van Rehash Media. Sinds 2004 hebben ze een handjevol singles en EP’s uitgebracht, die zo goed als geen distributie hadden. Het gevolg daarvan is dat de muziek nergens terug te vinden is - het heeft dan ook even geduurd voordat ik deze extended long player van 24 minuten kon luisteren, maar gelukkig blijft kwaliteit over het algemeen overeind en luistert dit 4 jaar na dato nog steeds erg lekker weg.

Trek je schoenen uit en maak je klaar om een associatief (en soms ronduit vaag) universum te betreden. Muziek die gemaakt is voor de koptelefoon!

zondag: imaginaire bmw

lord finesse & dj mike smooth - funky technician (wild pitch 1990) album

Professor Barabas en zijn teletijdmachine zijn in the house- we gaan vandaag 18 jaar terug in de tijd.

Ik heb een goed foute BMW waar ik in rondrijd op deze warme zondag, en terwijl ik in z’n twee voorbij het park kruip schalt het debuutalbum van Lord Finesse uit mijn open raampjes.

The Funky Technician is nét voordat de eerste grote rechtzaken over sample-rechten losbraken uitgebracht, en dat hoor je. De meeste nummers gebruiken flinke brokken James Brown, en er komen ook stukjes van onder andere The Blackbyrds, Rufus Thomas en The Moments voorbij. Qua teksten is het een eenvoudige wereld: Lord Finesse is de man, en wel hierom. En hierom. En hierom. En hierom… ad infinitum.

Stap in en rijd een stukje mee als je zin hebt.

het was gezellig gisteren…

..bij Patrick Watson in Den Haag.

zondag: schapen aan de jazz

ken mcintyre - year of the iron sheep (united artists jazz, 1962) album

“New York can be a bitter experience for any performer aspiring to conquer the jazz world, and Ken McIntyre’s first year was a prime example of this.”

Gelukkig kwam het helemaal goed met Ken McIntyre, en nam hij het jaar erna zijn debuut “Looking Ahead” op samen met de halfgod Eric Dolphy.

“Year of the iron sheep“, genoemd naar zijn geboortejaar volgens de Tibetaanse kalender viel helaas een beetje tussen de wal en het schip wat betreft recensies en (daardoor?) verkopen. Vandaag is hij in ieder geval een beetje terug met de opname* die ik van de lp maakte. De nummers zijn noch free, noch gebonden aan het keurslijf van de traditionele (post)bop - ze bewandelen zonder enige problemen de gouden middenlijn. Het zal ongetwijfeld niet ieders ding zijn, maar ik raad alle liefhebbers vanspelers in de lijn van John Coltrane, Yusef Lateef en Eric Dolphy zijn oor eens te luister te leggen.

(* na feedback over wisselende opnamekwaliteit heb ik alles nagelopen en deze lp op een andere manier opgenomen… ik hoor graag of er een positief verschil is!)

ambtenaar in dancefloor shocker!

jay dee aka dilla - diamonds (van “pay jay“, onuitgebracht album uit 1996)
J.A.M. featuring Jose James - jazzy joint (van “just a maestro“, 2008 )
K54 - cuba (van K54 12″, 2007)

Deze zaterdag, 24 mei, vanaf 23:00, aflevering 62* van Cortez gaat los in Den Bosch. Je weet waar.

Hierboven achtereenvolgens moderne jazz van 1/2 van Soil & Pimp Sessions met Jose James op zang, het openingsnummer van het verloren gewaande album dat Dilla in 1996 bij MCA afleverde en vervolgens nooit uitgebracht werd, en een random stukje Havana by way of London.

Doe er je voordeel mee en tot dan, dan!

(* of iets dergelijks, draai er al 5 jaar)