Skip to content

Geen anker nodig

May 25, 2010

pete laroca – basra (blue note 1965) album

Blue Note: the label i’d love to hate. Waarom? Zo ontzettend veel verschillende titels, van de meeste titels verschillende persingen, veel onopvallende artiesten met 20+ platen op het label (yes, i’m looking at you, Jimmy Smith!) en last but not least: de goede titels zijn duur omdat ze vaak errug goed zijn!

Dit laatste is ook aan de hand met Basra van drummer Pete LaRoca, maar met dank aan Lex van de Rotterdamse Vinyl Spot heb ik hem te pakken. Het is zijn enige plaat op het label, en een vreemde eend in de bijt tussen alle gezapige souljazz van Lou Donaldson en John Patton die tegelijkertijd uitkwam. LaRoca gelooft niet in easy listening, is beinvloedt door het muzikale gedachtengoed uit India en gelooft dat hij geen ritme hoeft te spelen omdat het er al is, man.

In andere handen was dit een recipe for disaster, maar Basra slaagt met vlag en wimpel: onrustig, warm, prikkelend en diep. Jazz zoals ik hem graag hoor.

Share

Advertisements
2 Comments leave one →
  1. unclemark permalink
    May 27, 2010 4:51 pm

    WEEROM FANTASTISCHE ONTDEKKING!!!!!!!!BEDANKT!!!!!

  2. June 4, 2010 7:54 am

    wow. dit klinkt overtuigend vanaf de eerste maat.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s