Skip to content

1-0 voor de AM

February 18, 2010

the xx – crystalized (van “xx“, 2009)

Er is iets aan de hand met een bandje als je het maanden actief probeert te vermijden*, maar het je eind 2009 hard in je billen bijt. “Xx” is een droomdebuut: niet te lang, niet te kort, precies gevarieerd genoeg… en als het voorbij is wil je weer vooraan beginnen. Als the xx een beest was leefde het vast ‘s nachts – alles klinkt en voelt alsof het midden in de nacht is óf alsof je net wakker bent. Zo kan het gebeuren dat het erg fijn is om dit album in het donker op weg naar je werk te luisteren, maar dat het ook goed klinkt net voordat je naar bed gaat. Typisch. Hierboven een nummer om een kleine indruk te krijgen van een universum waar de jaren tachtig uit apparatuur van nu komen, en rep je daarna naar de winkel om het hele album aan te schaffen. Je zult er geen spijt van krijgen.

Share

6 Comments leave one →
  1. nail permalink
    February 18, 2010 8:49 pm

    Nee, geen spijt, mijn hoesje is al gescheurd zo hard wordt ie gedraaid…

  2. February 19, 2010 10:40 am

    nijs popmuziek. ik snap de jaren 80 referentie niet helemaal, maar desondanks zeer bedankt voor de tip.

    • February 21, 2010 10:29 am

      Grappig, voor mij is de jaren 80 referentie juist superopvallend – het bandje komt uit Engeland, en klinkt alsof ze opgegroeid zijn met de platen van The Cure, Depeche Mode en Joy Division – moody vocals in combinatie met rubberen baslijnen en echoende gitaren….

      • February 25, 2010 8:29 am

        misschien ben ik simpelweg niet zo ingewijd in de jaren 80 pop.

  3. Vincent permalink
    February 20, 2010 10:12 am

    Gek gevoel bij dit bandje. Ik vind de sobere aanpak best interessant. Doet denken aan The Young Marble Giants, wiens plaat Colossal Youth vast als inspiratie heeft gediend voor XX. Toch bekruipt me na een aantal keren luisteren het gevoel dat het toch allemaal geen inhoud heeft. Nog maar een paar keer draaien dan.

    • February 21, 2010 10:31 am

      Vincent,

      ik begrijp wat je bedoelt – de plaat lijkt soms net iets te goed te kloppen, waarop je misschien een gevoel krijgt van vorm > inhoud: ben ik wel écht naar een plaat aan het luisteren, of is het een soort postmodern construct?

      Ben er zelf trouwens over uit na een stuk of 15 luisterbeurten: het is echt, maar het zijn ook typische Britse snotneuzen die precies weten hoe ze over willen komen🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s