Skip to content

In balans

February 11, 2010

bobby jackson – desiree song (ninth note 1978) album

Hebbes. Na twee jaar in regen en wind in de digitale bosjes te hebben gelegen, is het me eindelijk gelukt een exemplaar van “Desiree Song” te bemachtigen. Nu nog uit weten te leggen waarom deze plaat die digitale weersomstandigheden waard is.

Het karakter en de geschiedenis van jazz is als de muziek zelf: onstuimig, constant aan verandering onderhevig en niet voor één gat te vangen. Of je nu een militant politieke boodschap uit wil dragen of en sjiek diner op wil luisteren – met jazz kan het. Het culturele en financiële klimaat waarin de muziek gemaakt is valt niet los te zien van de platen. Het is geen toeval dat bebop in de onderhuids broeiende en naoorlogse late jaren veertig ontstond, en het is evenmin toeval dat veel muzikanten uit die tijd vroeg zijn gestorven. Jazz is,  net als veel andere Cultuur, vaak een reactie op de tijd(sgeest).

In de jaren vijftig werd jazz populair op een manier die het best vergelijkbaar is met de gedaanteverwisseling die hiphop de afgelopen tien jaar heeft ondergaan. Verkoopcijfers stegen, media-aandacht werd groter, het potentiële publiek groeide, de zakelijke kant van de muziek professionaliseerde… en jazz werd een product. Deze artistieke en financiële vlam begon in de loop van de jaren zestig te flikkeren. Een combinatie van natural selection en de eeuwige keuze tussen commercie en vrije expressie zorgde er vervolgens voor dat de meeste platen uit die tijd al snel ofwel zouteloze covers van contemporaire hits óf avant-gardistische geluidssculpturen bevatten.

Fast forward naar het midden van de jaren zeventig: de weinige succesvolle jazzplaten zijn overgepolijst en hebben meer te maken met soul, funk en disco(!) dan met het opzoeken van de grenzen van muzikale thema’s. Dit is het klimaat waarin pianist Bobby Jackson twee albums opnam. Dit is de eerste, “Desiree Song” is de tweede. Allebei uitgebracht op het kleine Ninth Note label, waarop bij mijn weten niets anders verschenen is – goede kans dat het zijn eigen label was.

De kans dat deze plaat een succes zou worden in het muzikale klimaat in 1978 was nihil, en dat lijk je te kunnen horen. Jackson gaat samen met de vier andere muzikanten op de lp helemaal op in de nummers, en maakt zich niet druk over het al dan niet “aansluiten” van de muziek bij wat populair is. Dit is wat de vijf nummers zo bijzonder maakt. Moeiteloos samenspel en het gevoel dat er voor jou alleen gespeeld wordt brengen deze plaat waar hij zijn moet: mijn hart. Ik ben benieuwd of jullie “Desiree Song” ook zo bijzonder vinden.

Share

2 Comments leave one →
  1. February 13, 2010 1:20 pm

    Mooi. Vooral die titeltrack.

  2. February 19, 2010 10:33 am

    allemachtig prachtig.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s