Skip to content

pop zes

June 19, 2008

This week, i’ve been mostly listening to…

Aangezien ik er de laatste weken maar niet toe lijk te komen met enige regelmaat te bloggen vandaag iets nieuws. Neem een halfje lijstjes, een kwart blogland en een kwart weblog-als-dagboek en je begint in de buurt te komen. Komtiegaatie.

Na even uit zicht te zijn verdwenen, is het machtige Vetiver terug met een nieuw album… met alleen covers! Gelukkig geen probleem – alle originelen zijn zo obscuur dat ik ze in ieder geval niet ken, waardoor het eigenlijk een nieuwe verzameling eigen nummers lijkt. Luister naar “houses“.

Vorige week eindelijk het inmiddels klassieke boek “Easy riders, raging bulls” van Peter Siskind gelezen over de Amerikaanse filmindustrie in de jaren zeventig. De focus ligt op hoe de toenmalige “nieuwe generatie” van onder andere Francis Ford Coppola, George Lucas en Martin Scorsese het bestaande systeem probeerde te veranderen, ondertussen een canon klassieke films maakte, en uiteindelijk onderdeel van het systeem bleken te zijn. Naast bakken sappige roddels ook erg goed geschreven, en zeer vermakelijk voor iedereen die van films houdt. Lees die shit.

Ondertussen gaat de stortvloed aan verzamelalbums zoals die medio jaren negentig op gang is gekomen onverminderd door, en zijn een aantal labels inmiddels aan een tweede of derde recycling van dezelfde nummers binnen tien jaar bezig… en dan hebben we het nog niet eens over tie-ins met nationale kranten (i’m looking at you, Blue Note). Wie echter zoekt zal vinden, en op kleinere labels komt er nog steeds af en toe wat moois uit. Een goed voorbeeld is “variations in time” op het Canadese Public Transit-label, een verzamelaar die met wisselend succes de grenzen van de jazz opzoekt. Naast een paar onfortuinlijke keuzes die me doen denken aan The Miami Sound Machine staan er ook nummers op als “nightmare bush’it whirl waarin Amina & Amiri Baraka een bijtend stuk politieke poëzie declameren over een cover van Stevie Wonder’s “all i do“. Negen minuten en eenenveertig seconden bliss.

Na een avond stappen met een van mijn zussen moest ik ineens denken aan “frosting on the beater” van The Posies, een album wat in 1993 naadloos aansloot op mijn hoogstpersoonlijke-doch-universele teenage angst. Cd weer uit de kast gehaald en “solar sister” aangezet. Phew! Hij blijft overeind. Altijd gevaarlijk om muziek waar je goede herinneringen aan hebt opnieuw te luisteren: niet zelden is het gevoel van de herinnering mooier dan de muziek in het heden. Dit album gelukkig niet. Tweestemmige powerpop met mooie gitaarsolo’s (ja, ik schrijf het echt: mooie gitaarsolo’s).

Een grappige quiz waarin je moet raden hoeveel vervolgen er van bepaalde films gemaakt zijn deed me – logischerwijze – aan James Bond denken. Waarop ik op weg naar mijn werk ongevraagd “shanty town (007)” van Desmond Dekker and the Aces in mijn hoofd kreeg. Ik ben vast niet de enige die zo’n hoofd heeft wat ongevraagd postmoderne kruisverbanden legt, toch?

Op dezelfde plek als waar ik bovenstaande quiz tegenkwam, zag ik ook een instructievideo over autorijden als je salvia op hebt. Hilarisch, en onbedoeld wederom een trigger: het is prettig af en toe het al te tastbare dagelijkse te verruilen voor een wat bredere geestelijke omgeving – iets wat net zo goed met muziek als met drugs kan. Maar om dan altijd de voordehand liggende paden van psychedelische rock, jamaicaanse muziek en (spirituele) jazz te bewandelen? Meh. Ik wil meer wazige hiphop met ballen. Albums zoals Edan‘s “beauty and the beat” uit 2005 – autobotsingen van antieke echo’s en bliepjes met dikke drums eronder please!

Tenslotte: deze week is de nieuwe versie van Mozilla’s Firefox browser uitgekomen. Dit zou geen nieuws zijn, maar deze heeft standaard een mediaspeler ingebouwd die naast elk muziekbestand op het internet een play-knopje neerzet; dus ook mijn blog! Handig…

…en daarmee ben ik 45 minuten verder en is mijn blogrugzak weer aangenaam leeg; voel je vrij om hieronder te vertellen / laten horen / zien / etc waar je mee bezig bent.

2 Comments leave one →
  1. June 20, 2008 7:45 am

    grappig dat je die variations in time plaat noemt. zat er ook naar te luisteren, maar vond het toch een wat bevreemdende plaat door de muziekkeuzes. zou leuk zijn als radioshow, maar ondanks de vele goede tracks (minus de laatste) wat onsamenhangend.

  2. nail permalink
    June 20, 2008 6:22 pm

    Leuk dat we weer even ‘samen’ naar de Posies luisteren. Vetiver’s laatste vind ik zo wisselend dat het op me op bepaalde momenten té ontoegankelijk word. Leuk voor hun, maar hallo, er is ook nog publiek… hihi.

    Ik ben dus fan van The Whitest Boy Alive. Eigenlijk kan ik gewoon niet meer slapen zonder. Wat maakt dat ik de laatste nummers (die eigenlijk het mooiste zijn want de plaat loopt nogal óp qua sfeer en sterkte vind ik) steeds weer als ‘nieuw’ ervaar omdat ik in bed dan al in dromenland ben. Grappig.

    En ik denk dat ik de nieuwe Joan As A Policewoman ook erg mooi ga vinden.

    En ja, vooral erg sterke tekst in Balans..
    Tot zsm! Prettig weekend (Holland!)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s