Skip to content

zondagmiddag 10.0: zonder pretenties

March 30, 2008

kenny burrell – midnight blue (blue note, 1967) album

Soms heb ik, als muzikale omnivoor in de vijfde versnelling, een zetje nodig om terug te gaan naar wat ik al ken. Er zijn komen aan de lopende band interessante nieuwe albums uit, het graven naar oude dingen die ik nog niet ken gaat altijd door – en voordat ik het weet ben ik ronduit snobistisch bezig.

Zo ben ik op het moment bezig mijn collectie verder uit te dunnen: uiteindelijk wil ik maximaal 2000 platen hebben, en zelfs dat is eigenlijk al teveel om echt te luisteren. Nu staan er in de kast een heleboel lp’s die sowieso blijven, maar het gevaar is altijd aanwezig dat je het kind met het badwater weggooit tijdens het snoeien. Zo dacht ik eigenlijk wel “klaar” te zijn met de traditionele Blue Note-sound (mid-vijftig tot mid-zestig); hoeveel traditionele sessies kan een oor verdragen?

Een paar dagen geleden liep ik in Den Haag tegen een goedkoop exemplaar van Kenny Burrell‘s “Midnight Blue” aan. Nog nooit gehoord, en altijd gedacht dat het een redelijk duffe plaat was. Gekocht. Opgezet. Oef – toch wel erg goed! Het album is opgezet als een eerbetoon aan de blues waarmee Burrell opgroeide, en dat werkt: de muziek schuifelt, aarzelt en klaagt met een prettige slakkengang.

Burrell op gitaar, Stanley Turrentine op sax, Major Holley Jr. op bas, Bill English op drums en Ray Barretto (die naast zijn latin solo-lps tot diep in de jaren zeventig een veelgevraagde sessiemuzikant was op jazzplaten) zeer smaakvol op conga.

Betekent dit nu dat ik helemaal teruggekomen ben van mijn plannen? Nee. Iedereen die in het verleden al email-lijstjes van me ontving krijgt ergens in de komende dagen deel 1 van een verdere opruiming (nog niet op de lijst maar wel interesse? mail me) Ik word gestoord van de materiële omvang van al die platen, en heb liever één geweldige Blue Note dan (als?) tien goede – daar zou ik toch niet naar luisteren als er een betere naast staat. Midnight Blue blijft trouwens – zoiets had ik nog niet😉

2 Comments leave one →
  1. Arne permalink
    April 4, 2008 9:55 am

    2000? Mooi streven. Exclusief 7″s + 12″s neem ik aan? De lat voor de status ‘verzamelaar’ schijnt 3000 te zijn. Maar de verzamelaar wil inderdaad de luisteraar nog wel eens aan de kant zetten. Het fijne van een muurtje vol is dat je in tijden van recessie altijd onverwachts mooie dingen kunt vinden door in je eigen platen te graven.

    Lekker plaatje trouwens, en bedankt voor de Spiritual Jazz tip – zoveel goede comps, en dan toch nog eentje die er bovenuit stijgt.

  2. April 7, 2008 10:24 am

    Van een moppie cleane jazzgitaar is zelden iemand slechter geworden. Midnight Blue is zo’n typische sampler-track, maar gelukkig heeft de hele plaat de relaxte vibe.

    Ik ben plaatsvervangend blij voor Kenny dat ie in Rotterdam mag blijven.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s