Skip to content

come on down to our soul pad

April 25, 2007

the coasters – the coasters on broadway (king records 1973) album

…daar ben ik weer. Het voelt alsof het lang geleden was dat ik iets nieuws op mijn blog zette, maar het is eigenlijk pas 5 dagen – toch best wel gewend geraakt aan het (bijna) dagelijks schrijven.

Vandaag een soul-album met een verhaal: The Coasters waren in de jaren 50 en 60 zeer succesvol met nummers als “charlie brown“, “poison ivy” en “yakety yak“, maar raakten mid-sixties de aansluiting met het publiek kwijt – iets wat veel artiesten overkwam nadat de Beatles “ineens” doorbraken in Amerika. De smaak van het grote publiek leek van de ene op de andere dag omgeslagen te zijn, met als gevolg dat hele labels in de periode ’64-’66 konden opdoeken.

Ook The Coasters leken van de aardbodem verdwenen te zijn, maar doken in 1971(!) weer op met de single “love potion number nine” waarop de heren duidelijke psychedelische invloeden lieten horen. Het nummer werd een bescheiden hit; aanleiding om de studio in te gaan voor een heel album. Dat werd “The Coasters on Broadway“, met oude hits in een nieuw jasje, een paar covers en een stuk of zes nieuwe nummers van eigen hand. Nu ben ik me ervan bewust dat dit alles totnutoe nog niet echt klinkt als iets bijzonders… maar dan vergeet je dat de zangers al bijna tien jaar niet in de studio waren geweest, én dat de plaat door Leiber & Stoller geproduceerd is.

Het album flopte, en een groot deel van de geperste lp’s werden vernietigd / gebruikt als landfill – waardoor je hard moet jagen voordat er een exemplaar in het wild voorbij komt. Zoals je aan dit stukje kunt zien loont het soms om een paar jaar in de spreekwoordelijke bosjes te liggen…. Enjoy!

Advertisements
2 Comments leave one →
  1. April 26, 2007 11:45 am

    The Coasters – daar is het voor mij allemaal mee begonnen man. Ik kreeg toen ik een jaar of zes was van mijn Joods-New Yorkse kapster een cassettebandje met Atlantic soul en R&B. Opgenomen met een mic voor de box, en compleet kapot gedraaid. Little Egypt van the Coasters, What I’d Say van Ray Charles en Last Night van the Markeys waren mijn favorieten. Tot ‘3 feet high and rising’, 4 jaar later, hoorde ik niks wat hierbij in de buurt kwam.

  2. April 26, 2007 11:46 am

    en Shopping for Clothes natuurlijk, Now that’s Cool!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s