Skip to content

america’s number one proust scholar

November 9, 2006

sufjan stevens – chicago (van het album “Illinoise”, 2005)

Vorige week ben ik naar de film Little Miss Sunshine geweest, en daar heb ik zó van genoten dat ik er nog even op terugkom. Deze kruising tussen een roadmovie, een komedie en een wrang familiedrama doet – zonder overdrijven – alles goed. Van de casting tot de dialogen, en van de cinematografie tot de soundtrack. Tijdens een van de sleutelscenes van de film wordt het bovenstaande nummer gebruikt, wat ervoor zorgde dat ik de dag erop weer naar Sufjan Stevens aan het luisteren was. Nu is het niet alleen een mooi nummer, maar zitten de herinneringen van de film er ook aan vast. I love it when that happens.

Samengevat: in tijden niet meer zo hard gelachen, en sinds Lost in translation niet meer zo weggeblazen geweest door een Amerikaanse film – bekijk hier een voorfilmpje en ga hem zien. Dan weet je meteen waar de titel van deze post op slaat 😉

Advertisements
No comments yet

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s