ellison – strawberry rain (van “forge your own chains“, 2009)
top drawer – song of a sinner (van “forge your own chains“, 2009)

Oh man – ik ben deze plaat nu al twee weken elke dag aan het draaien, en iedere keer wil ik weer andere nummers ervan bloggen. Vandaag een kogel door de kerk: er zijn geen twee nummers waarmee ik écht recht kan doen aan “forge your own chains: heavy psychedelic ballads and dirges 1968-1974“. Ik hoorde in september voor het eerst over deze compilatie op Now Again, en was sceptisch. Er staan nummers op van onder andere Ofege, D. R. Hooker en East of Underground, en die kende ik al.

Met gezonde tegenzin naar een digitaal exemplaar geluisterd en whaddayaknow…Helemaal. Geweldig. Misschien wel dé verzamelaar van 2009.

Perfect uitgevoerd concept, spannende nummers (oa Nigeriaanse fuzz, diepe gospel, gestoorde Iraanse ontploffingen en een dosis bleekneusjes die teveel geblowd hebben) in een mooie hoes. “Forge your own chains” is helemaal waar ik op het moment naar op zoek ben in muziek. Koop dat album en smeed je eigen ketens.

built to spill – car (van “there’s nothing wrong with love“, 1994)
built to spill – twin falls idaho (van “there’s nothing wrong with love“, 1994)

Mijn favoriete album van 1994. Nu ben ik natuurlijk niet in staat om er iets obejctiefs over te zeggen, maar mijns inziens blijft deze verzameling Pure Pop 15 jaar later recht overeind staan. Wat jullie?

cosmic rays – dreaming (unissued studio rehearsal)
qualities – if only i hadn’t sinned (unissued home rehearsal)
nu sounds – dabba dabba dabba du bay (unissued home rehearsal)
juanita rogers – love letters full of promises (unissued studio rehearsal)

Deze maand is, na meer dan 50 jaar wachten, het vroege werk van Herman Poole Blount aka Le Sony’r Ra alias Sun Ra ook buiten Chicago verkrijgbaar. En hoe!

Je vraagt misschien af of dat zo’n belangrijk nieuws is – er zijn immers meerdere dikke boeken volgeschreven over de man, en veel van zijn platen (hier trouwens een gedeeltelijke discografie) zijn niet persé beluisterbaar. Door de decennia heen is echter vergeten dat de leider van The Jet Set Omniverse Arkestra niet altijd bezig was met kosmische jazzexcursies.

Het was 1945 toen Le Sony’r Ra naar Chicago verhuisde, en de  The Ink Spots waren de meest populaire act van de stad. Al snel stond er op bijna elke straathoek een groepje meerstemmig te zingen. Dit leidde tot doo-wop, en onze man zag zijn kans schoon. Hij kocht één van de eerste mobiele taperecorders (met papieren tape!) en al snel was zijn appartement dag en nacht gevuld met wisselende groepen die een opname wilden maken.

Dit leidde uiteindelijk tot de eerste platen op Ra’s eigen Saturn-label (klik hier om foto’s van deze singles te zien). Zoals je waarschijnlijk al voelt aankomen, zijn deze singletjes zonder uitzondering zeldzaam. Ik hoorde ze meer dan 10 jaar geleden voor het eerst op de dubbel-cd “Sun Ra – the singles“.  Maar dat was een cd. En had de lelijkste hoes aller tijden.

Mijn geluk was dan ook groot toon het geweldige Norton-label eerder in 2009 aankondigde dat ze, in samenwerking met Arkestra-lid Michael D. Anderson, recht gingen doen aan het vroege werk van Sun Ra. Deze maand was het zover: de eerste drie verzamelaars liggen op cd en lp in de winkels. En het is meer dan genoeg om de kouden winteravonden mee door te komen: meer dan 45 nummers aan singles, demo’s, thuisopnamen en meer.

Hierboven vier redelijk willekeurige nummers van “Interplanetary Melodies“; je weet wat je te doen staat als je ze mooi vindt!

gabor szabo – jazz raga (impulse 1966) album

Bijna twee jaar geleden besteedde ik aandacht aan het beste album van Gabor Szabo. Vandaag de plaat met zijn beste nummer. “Jazz Raga” heet zo omdat Szabo zowel op gitaar als op sitar te horen is; dit laatste instrument was natuurlijk het toppunt van hipheid in 1966. Gelukkig dient de sitar he hoofddoel: een vurige plaat maken. De spookachtige opener “walking on nails” is bij mijn weten het beste dat Szabo gemaakt heeft. De rest van het album is prettig kaal en intens, en bevat onder andere een stuwende cover van “paint it black“. Ik blijf echter maar teruggaan naar het eerste nummer!

helene smith – i am controlled by your love (van “sings sweet soul!“, 1967)

Meer moois van het Deep City label op deze verzamelaar – de moeite waard.

2562 – like a dream (van “unbalance“, 2009)
husnu ozkartal orkestrasi – su derenin sulari (van “psych funk 101“, 2009)
musique pour le khène – pao sat (van “laos – musique pour le khène“, 1978)
james brown – just enough room for storage (van “sho is funky down here“, 1970)

Ok dan! De laatste keer dat ik “de lijstjes” deed is meer dan een jaar geleden; volgensmij is het tijd voor een nieuwe ronde.

Het idee: ik maak een lijstje met wat me bezighoud, en jij doet hetzelfde.

Muziek, boeken, films, recepten… anything goes. Hierbij negen dingen die mij bezig houden met tekst en uitleg. Ik ben benieuwd waar jullie hart sneller van gaat kloppen!

2562 – unbalance (tectonic 2009)
Ik kondigde het tweede album van Dave Huismans in oktober al aan. Inmiddels is het verschenen en boy-oh-boy does it deliver! “Unbalance” is dieper en meer gevarieerd dan voorganger “Aerial“. Luister naar “like a dream” en oordeel zelf.

Scott’s expeditie naar de Zuidpool in 1910
Laatst heb ik “The worst journey in the world” gelezen. In dit boek uit 1922 beschrijft expeditielid Apsley Cherry-Garrard zijn drie jaar(!) op de Zuidpool. Niet het spectaculaire verhaal wat je verwacht, maar een prachtig geschreven observatie van vriendschap, de menselijke aard en de natuur van Antarctica. Het feit dat dit 86 jaar na verschijnen nog niet aan relevantie heeft ingeboet zegt mijns inziens genoeg – een Tip dus. Hier een mooi verzameling foto’s van de expeditie.

va – psych funk 101 (world psychedelic classics 2009)
Opvolger van het geweldige “love’s a real thing” uit 2005. “Psych Funk 101” is opgezet als een introductie in de wereld van internationale heavy-heid, en slaagt daar behoorlijk goed in. Ik kende maar een paar van de veertien nummers op het album – altijd een goed teken. Een goed voorbeeld kiezen is lastig, want de nummers zijn redelijk verschillende. Luister hierboven daarom naar het eerste nummer van kant A: “su derenin sulari” van het Husnu Ozkartal Orkestrasi. Reeds!

kabouter wesley
Omdat de combinatie werkt: slecht getekende kabouter is altijd boos in filmpjes van negentig seconden die qua inhoud balanceren tussen zwakzinnig en geniaal. Turbo Turbo.

marijata – st (lp) album
Heavy afro-funk. Diep, vloeibaar en hypnotiserend.

untold – gonna work out fine ep (hessle audio 2009)
Jack Dunning alias Untold is één van de producers van 2009. Ja, dat durf ik zo stellig te zeggen. Er is bij mijn weten niemand die de Britse dance-geschiedenis (rave, drum ‘n bass, london garage, dubstep, etc) zowel respectvol als achteloos terug laat komen in zijn nummers. Zijn nieuwe EP “gonna work out fine” is geen uitzondering: zes blinkende nummers die voer zijn voor dansvloer en hersenen.

blind gary davis – harlem street singer (bluesville 1960) album
Doorleefde en bluesy plaat met geweldig gitaarwerk van de man die voluit reverend blind gary davis heet. Behoorlijk zeldzaam, maar met dank aan een digitale kennis in zijn volle glorie te horen.

va – laos – musique pour le khène (ocora 1978)
Tsja. Hoe beschrijf je dit? Veldopnamen uit Laos waarop de khène het enige instrument is. Je hebt waarschijnlijk wel een idee bij “muziek uit Laos op een houten blaasinstrument”. Dat klopt niet. Luister naar het nummer hierboven en prepare to be surprised.

james brown – sho is funky down here (king 1970)
Een rariteit in JB’s discografie – een instrumentaal album waarop hij zelf én zijn band niet te horen zijn. Brown was zo onder de indruk van een optreden van The Grodeck Whipperjenny dat hij de band gelijk inlijfde in zijn muzikale entourage. Het eerste resultaat is deze plaat… die James Brown vrolijk verpakte alsof het zijn nieuwe album was. Dat was niet waar, en dat is ook goed te horen: “sho is funky down here” is een erg witte plaat vol met psychedelische instrumentale grooves. Wel tof, geen James Brown. Luister hierboven naar “just enough room for storage“

…en dat is het einde van dit lijstje voor mij, maar hopelijk het begin van jullie bijdragen!

doug watkins quintet ft. yusef lateef – soulnik (status/new jazz 1961) album

Op de achterkant van deze plaat is te lezen dat Watkins voor hij de studio in ging zijn staande bas liet staan – hij was van mening dat een cello dieper zou klinken. Hij had tot dan toe geen cello gespeeld. Een mooi verhaal -of het waar is weet ik niet- en een warme herfstige plaat met Yusef Lateef in bloedvorm. Laat het buiten maar waaien!

pisces – dear one (van “a lovely sight“, numero group 1969/2009)
pisces – mary (van “a lovely sight“, numero group 1969/2009)

De Numero Group -al jaren één van mijn favoriete labels- is in 20o9 niet bij te houden: acht albums, een prachtig boek en hun eigen Eccentric Soul Revue. Phew! Als ik labelbaas Rob Sevier moet geloven wordt 2010 nog drukker. Daar gaat mijn salaris.

Een paar maanden geleden bracht de Numero group (40 jaar na dato) het debuutalbum van Pisces uit. In een relatief isolement sleutelden Jim Krein, Paul DiVenti en Linda Bruner in een kelder aan eigen nummers, maar door een klassieke samenloop van omstandigheden lukte het nooit deze uit te brengen. Het waarom laat zich het beste samenvatten met deze quote van John Lennon: “Life is what happens to you while you’re busy making other plans“

Numero to the rescue: in 2007 vertelde een bevriende verzamelaar dat daar-en-daar een verzameling tapes lag die misschien wel iets voor hun waren. Dat klopte, en een kleine twee jaar later ligt “A lovely sight” wereldwijd in de winkels. I love it when that happens. De muziek is namelijk niet interessant omdat hij obscuur is, maar omdat de nummers prachtige psychedelische pop zijn. Gefilterde drums ontmoeten zachte ballades, tape-collages botsen met gitaren… alles erop en eraan. Luister naar de twee nummers hierboven en koop dat album als het je wat lijkt!

jose james  – blackmagic (joy orbison’s recreation) (brownswood 2009)

Helaas – het gaat meneer James niet lukken zijn album drie weken geleden uit te brengen, het wordt nu januari 2010. Ik berichtte in september nog dat 26 oktober d-day zou zijn, but things change. Deze week is wel een set remixen van het titelnummer uitgebracht, en ik sta ervan te kijken hoe veelzijdig Joy Orbison is.

chet baker – let’s get lost (van “chet baker sings and plays“, pacific jazz 1955)