charles mingus presents jazz workshop vol. 3: ada moore (debut 1954) album

Aanleiding: het nummer “the devil” van Mary Lou Williams achtervolgt me sinds 2004; als ik het ook maar even vergeet komt het als een boomerang bij me terug. Ik was dan ook niet verbaasd toen ik op het eerste deel van “Beat Jazz” een versie van het nummer tegenkwam.

Imagine my surprise toen ik las dat deze versie van Ada Moore geen cover, maar juist het origineel is – die plaat wilde ik horen. Het nummer bleek afkomstig van het derde deel in Charles Mingus‘ “Jazz Workshop” serie op zijn eigen Debut-label, en na wat zoekwerk kwam een betaalbaar examplaar bovendrijven.

“Jazz Workshop volume 3” is een jazzplaat met diepe blues-wortels, waarop Ada Moore doet denken aan Nina Simone en Sarah Vaughn. Maar dan met meer variatie: verstilde ballades (“lass from the low country“), nerveuze liefdesverklaringen (“the man i love“) én natuurlijk het nummer waar het album mee begon. Mooi album, en echt iets voor deze tijd van het jaar.

built to spill – car (van “there’s nothing wrong with love“, 1994)
built to spill – twin falls idaho (van “there’s nothing wrong with love“, 1994)

Mijn favoriete album van 1994. Nu ben ik natuurlijk niet in staat om er iets obejctiefs over te zeggen, maar mijns inziens blijft deze verzameling Pure Pop 15 jaar later recht overeind staan. Wat jullie?

cosmic rays – dreaming (unissued studio rehearsal)
qualities – if only i hadn’t sinned (unissued home rehearsal)
nu sounds – dabba dabba dabba du bay (unissued home rehearsal)
juanita rogers – love letters full of promises (unissued studio rehearsal)

Deze maand is, na meer dan 50 jaar wachten, het vroege werk van Herman Poole Blount aka Le Sony’r Ra alias Sun Ra ook buiten Chicago verkrijgbaar. En hoe!

Je vraagt misschien af of dat zo’n belangrijk nieuws is – er zijn immers meerdere dikke boeken volgeschreven over de man, en veel van zijn platen (hier trouwens een gedeeltelijke discografie) zijn niet persé beluisterbaar. Door de decennia heen is echter vergeten dat de leider van The Jet Set Omniverse Arkestra niet altijd bezig was met kosmische jazzexcursies.

Het was 1945 toen Le Sony’r Ra naar Chicago verhuisde, en de  The Ink Spots waren de meest populaire act van de stad. Al snel stond er op bijna elke straathoek een groepje meerstemmig te zingen. Dit leidde tot doo-wop, en onze man zag zijn kans schoon. Hij kocht één van de eerste mobiele taperecorders (met papieren tape!) en al snel was zijn appartement dag en nacht gevuld met wisselende groepen die een opname wilden maken.

Dit leidde uiteindelijk tot de eerste platen op Ra’s eigen Saturn-label (klik hier om foto’s van deze singles te zien). Zoals je waarschijnlijk al voelt aankomen, zijn deze singletjes zonder uitzondering zeldzaam. Ik hoorde ze meer dan 10 jaar geleden voor het eerst op de dubbel-cd “Sun Ra – the singles“.  Maar dat was een cd. En had de lelijkste hoes aller tijden.

Mijn geluk was dan ook groot toon het geweldige Norton-label eerder in 2009 aankondigde dat ze, in samenwerking met Arkestra-lid Michael D. Anderson, recht gingen doen aan het vroege werk van Sun Ra. Deze maand was het zover: de eerste drie verzamelaars liggen op cd en lp in de winkels. En het is meer dan genoeg om de kouden winteravonden mee door te komen: meer dan 45 nummers aan singles, demo’s, thuisopnamen en meer.

Hierboven vier redelijk willekeurige nummers van “Interplanetary Melodies“; je weet wat je te doen staat als je ze mooi vindt!

helene smith – i am controlled by your love (van “sings sweet soul!“, 1967)

Meer moois van het Deep City label op deze verzamelaar – de moeite waard.

pisces – dear one (van “a lovely sight“, numero group 1969/2009)
pisces – mary (van “a lovely sight“, numero group 1969/2009)

De Numero Group -al jaren één van mijn favoriete labels- is in 20o9 niet bij te houden: acht albums, een prachtig boek en hun eigen Eccentric Soul Revue. Phew! Als ik labelbaas Rob Sevier moet geloven wordt 2010 nog drukker. Daar gaat mijn salaris.

Een paar maanden geleden bracht de Numero group (40 jaar na dato) het debuutalbum van Pisces uit. In een relatief isolement sleutelden Jim Krein, Paul DiVenti en Linda Bruner in een kelder aan eigen nummers, maar door een klassieke samenloop van omstandigheden lukte het nooit deze uit te brengen. Het waarom laat zich het beste samenvatten met deze quote van John Lennon: “Life is what happens to you while you’re busy making other plans“

Numero to the rescue: in 2007 vertelde een bevriende verzamelaar dat daar-en-daar een verzameling tapes lag die misschien wel iets voor hun waren. Dat klopte, en een kleine twee jaar later ligt “A lovely sight” wereldwijd in de winkels. I love it when that happens. De muziek is namelijk niet interessant omdat hij obscuur is, maar omdat de nummers prachtige psychedelische pop zijn. Gefilterde drums ontmoeten zachte ballades, tape-collages botsen met gitaren… alles erop en eraan. Luister naar de twee nummers hierboven en koop dat album als het je wat lijkt!

jose james  – blackmagic (joy orbison’s recreation) (brownswood 2009)

Helaas – het gaat meneer James niet lukken zijn album drie weken geleden uit te brengen, het wordt nu januari 2010. Ik berichtte in september nog dat 26 oktober d-day zou zijn, but things change. Deze week is wel een set remixen van het titelnummer uitgebracht, en ik sta ervan te kijken hoe veelzijdig Joy Orbison is.

chet baker – let’s get lost (van “chet baker sings and plays“, pacific jazz 1955)

four tet – love cry (12″, domino 2009)

De samenwerking met Burial eerder dit jaar lijkt Kieran Hebden goed te hebben gedaan; op “love cry” schuifelt hij vanuit zijn eerdere werk richting jaren-negentig-house… not a bad thing at all.

va – milan hulsing presents greek record center (2009) album

Milan Hulsing is een striptekenaar/filmmaker/illustrator en muziekliefhebber uit Amsterdam. Op het moment woont hij in Caïro, en daar heeft hij de afgelopen jaren geweldige muziek gevonden. Eerder deze week verraste hij Waxidermy met deze mix van Griekse 78-toeren platen… en die mag ik van hem bloggen.

De muzieksoort op “Greek Record Center” is rebetika, beter bekend als de “Griekse Blues” – muziek door en voor het volk waarin verhalen worden verteld en Cultuur wordt gedeeld. Muzikaal gebeurt er vanalles: van rouw-lied tot lange verhalen, en van slaapliedjes tot dansnummers. Alle nummers zijn doortrokken van melancholie en verlangen; niet verwonderlijk omdat dit ook de muziek is van de eerste generatie Griekse emigranten in de Verenigde Staten.

(Sommige lezers onder jullie herinneren je wellicht de opa uit Jeffrey Eugenides’ “Middlesex” die Rembetika draaide in het illegale café dat hij in zijn garage had).

Ik raad iedereen die tegen wat kraak en ruis kan om naar deze mix te luisteren. Wat mij betreft is er geen betere soundtrack voor het huidige jaargetijde. Milan -die aan een eigen site werkt- bedankt voor het samenstellen van dit moois én voor het ontwerpen van de prachtige hoes. Op naar Griekenland!

soul coughing – soft serve (van “irrestible bliss“, 1996)

Als de verschillende ingrediënten in Soul Coughing elkaar vonden grepen alle stukjes naadloos in elkaar;
dit nummer liep ik vandaag ineens te neuriën onder mijn paraplu.