mike westbrook – love songs (deram 1970) album

Vorig jaar overgeslagen, dit jaar terug: het herfstkwartet. Pianist Mike Westbrook verzorgt de opening met zijn buitengewone “love songs“. Het album is negenendertig jaar geleden in een paar dagen opgenomen, en het verhaal gaat dat Westbrook er nu niets meer mee te maken wil hebben. Het is volgens hem “te amateuristisch“. Waarschijnlijk de reden dat ík het juist geweldig vind: de band stoort zich niet aan conventies en sleurt als een najaarsstorm alles mee wat hij tegenkomt. Van drukke pieken tot pastorale dalen en met Norma Winstone op zang is dit een herfstalbum in hart en nieren.

ellison – strawberry rain (van “forge your own chains“, 2009)
top drawer – song of a sinner (van “forge your own chains“, 2009)

Oh man – ik ben deze plaat nu al twee weken elke dag aan het draaien, en iedere keer wil ik weer andere nummers ervan bloggen. Vandaag een kogel door de kerk: er zijn geen twee nummers waarmee ik écht recht kan doen aan “forge your own chains: heavy psychedelic ballads and dirges 1968-1974“. Ik hoorde in september voor het eerst over deze compilatie op Now Again, en was sceptisch. Er staan nummers op van onder andere Ofege, D. R. Hooker en East of Underground, en die kende ik al.

Met gezonde tegenzin naar een digitaal exemplaar geluisterd en whaddayaknow…Helemaal. Geweldig. Misschien wel dé verzamelaar van 2009.

Perfect uitgevoerd concept, spannende nummers (oa Nigeriaanse fuzz, diepe gospel, gestoorde Iraanse ontploffingen en een dosis bleekneusjes die teveel geblowd hebben) in een mooie hoes. “Forge your own chains” is helemaal waar ik op het moment naar op zoek ben in muziek. Koop dat album en smeed je eigen ketens.

2562 – like a dream (van “unbalance“, 2009)
husnu ozkartal orkestrasi – su derenin sulari (van “psych funk 101“, 2009)
musique pour le khène – pao sat (van “laos – musique pour le khène“, 1978)
james brown – just enough room for storage (van “sho is funky down here“, 1970)

Ok dan! De laatste keer dat ik “de lijstjes” deed is meer dan een jaar geleden; volgensmij is het tijd voor een nieuwe ronde.

Het idee: ik maak een lijstje met wat me bezighoud, en jij doet hetzelfde.

Muziek, boeken, films, recepten… anything goes. Hierbij negen dingen die mij bezig houden met tekst en uitleg. Ik ben benieuwd waar jullie hart sneller van gaat kloppen!

2562 – unbalance (tectonic 2009)
Ik kondigde het tweede album van Dave Huismans in oktober al aan. Inmiddels is het verschenen en boy-oh-boy does it deliver! “Unbalance” is dieper en meer gevarieerd dan voorganger “Aerial“. Luister naar “like a dream” en oordeel zelf.

Scott’s expeditie naar de Zuidpool in 1910
Laatst heb ik “The worst journey in the world” gelezen. In dit boek uit 1922 beschrijft expeditielid Apsley Cherry-Garrard zijn drie jaar(!) op de Zuidpool. Niet het spectaculaire verhaal wat je verwacht, maar een prachtig geschreven observatie van vriendschap, de menselijke aard en de natuur van Antarctica. Het feit dat dit 86 jaar na verschijnen nog niet aan relevantie heeft ingeboet zegt mijns inziens genoeg – een Tip dus. Hier een mooi verzameling foto’s van de expeditie.

va – psych funk 101 (world psychedelic classics 2009)
Opvolger van het geweldige “love’s a real thing” uit 2005. “Psych Funk 101” is opgezet als een introductie in de wereld van internationale heavy-heid, en slaagt daar behoorlijk goed in. Ik kende maar een paar van de veertien nummers op het album – altijd een goed teken. Een goed voorbeeld kiezen is lastig, want de nummers zijn redelijk verschillende. Luister hierboven daarom naar het eerste nummer van kant A: “su derenin sulari” van het Husnu Ozkartal Orkestrasi. Reeds!

kabouter wesley
Omdat de combinatie werkt: slecht getekende kabouter is altijd boos in filmpjes van negentig seconden die qua inhoud balanceren tussen zwakzinnig en geniaal. Turbo Turbo.

marijata – st (lp) album
Heavy afro-funk. Diep, vloeibaar en hypnotiserend.

untold – gonna work out fine ep (hessle audio 2009)
Jack Dunning alias Untold is één van de producers van 2009. Ja, dat durf ik zo stellig te zeggen. Er is bij mijn weten niemand die de Britse dance-geschiedenis (rave, drum ‘n bass, london garage, dubstep, etc) zowel respectvol als achteloos terug laat komen in zijn nummers. Zijn nieuwe EP “gonna work out fine” is geen uitzondering: zes blinkende nummers die voer zijn voor dansvloer en hersenen.

blind gary davis – harlem street singer (bluesville 1960) album
Doorleefde en bluesy plaat met geweldig gitaarwerk van de man die voluit reverend blind gary davis heet. Behoorlijk zeldzaam, maar met dank aan een digitale kennis in zijn volle glorie te horen.

va – laos – musique pour le khène (ocora 1978)
Tsja. Hoe beschrijf je dit? Veldopnamen uit Laos waarop de khène het enige instrument is. Je hebt waarschijnlijk wel een idee bij “muziek uit Laos op een houten blaasinstrument”. Dat klopt niet. Luister naar het nummer hierboven en prepare to be surprised.

james brown – sho is funky down here (king 1970)
Een rariteit in JB’s discografie – een instrumentaal album waarop hij zelf én zijn band niet te horen zijn. Brown was zo onder de indruk van een optreden van The Grodeck Whipperjenny dat hij de band gelijk inlijfde in zijn muzikale entourage. Het eerste resultaat is deze plaat… die James Brown vrolijk verpakte alsof het zijn nieuwe album was. Dat was niet waar, en dat is ook goed te horen: “sho is funky down here” is een erg witte plaat vol met psychedelische instrumentale grooves. Wel tof, geen James Brown. Luister hierboven naar “just enough room for storage“

…en dat is het einde van dit lijstje voor mij, maar hopelijk het begin van jullie bijdragen!

various artists – musique sans paroles (syliphone 1976) album

Prachtige verzamelaar op het Syliphone-label uit Guinee. De titel -muziek zonder woorden- laat de luisteraar meteen weten waar hij/zij aan toe is. Dat is echter de halve waarheid: de nummers zijn inderdaad instrumentaal, maar verschillen onderling zo van elkaar dat dat niet opvalt.

Op kant A kom je bijvoorbeeld blues-y melancholica, een man die los gaat op een houten fluit en een soort flamenco tegen. Kant B voegt daar nog percussieve excursies en jazz aan toe… een volledige muzikale maaltijd dus!

Hou je van Orchestre Boabab, vond je het album van Malombo mooi of ben je gewoon benieuwd? Klik op de link hierboven en laat me weten hoe het album bevalt!

troyka – early morning (van “troyka“, 1970)

2002: persiflage. 2009: homage.

various artists – eastern standard time (weltraum 2009) album

Het muzikale palet van medemuziekliefhebbers blijft maar groeien. Na verzamelaars met -onder andere- Thaise pop , Russische jazz, Turkse Funk en Italiaanse horror-soundtracks is er sinds september ook aandacht voor instrumentale muziek met Westerse invloeden uit het Midden Oosten.

Eindelijk hoor ik jullie denken; dat was een groot gat in mijn collectie! Het gaat soms te ver wat betreft het internationale rariteitenkabinet dat labels als Finders Keepers en Sublime Frequencies tentoon stellen; gelukkig bevindt “Eastern Standard Time” zich aan kant waar kwaliteit boven obscuriteit gaat.

Het bewust obscure Duitse(?) Weltraum-label maakte 500 exemplaren van de plaat, en ik zag hem toevallig op de dag van release aangekondigd staan op een website. De gok pakte goed uit: artiesten zoals Baligh Hamdy, Les Mogol, Omar Khorhid en niet te vergeten Terauchi Takeshi and his Blue Jeans pakken gedurende 18 nummers uit met een wilde mix van surfrock, kinderstemmen, dikke drums en oosterse instrumenten. Aangezien alle exemplaren in twee weken uitverkocht waren snij ik het label niet in de vingers met deze upload; volg de link hierboven en begeef je richting Sahara.

d.r. hooker – by the sea (van “the thruth“, 1972)
d.r. hooker – forge your own chains (van “the thruth“, 1972)

Get ready.

Je hebt op basis van de hoes alle reden om heel hard weg te rennen: een witte Jesus look-a-like staat in een wit gewaad boven op een berg op een elektrische gitaar te jammen terwijl hij mystiek naar de camera kijkt…. run away!

…naar de volumeknop om het album nóg harder te zetten, want dit album heeft het allemaal. Sterke nummers? Check. Unieke charismatische stem? Yup. Variatie? Van off-the-wall psychedelica tot ballads. “The Truth” is, om met de onfortuinlijke meneer Borsato te spreken, inderdaad De Waarheid.

Hierboven twee nummers om je over de streep te trekken, daarachter een link naar een opgepoetste Japanse reissue van dit meesterwerk. Go!

kant a: blossom dearie – i like london in the rain (1970)
kant b: cavril payne – when i open my eyes (1972)

24 carat black – the best of good love gone (van “gone: the promises of yesterday“, 2009)

Het meerkoppige 24 carat black -project van Dale Warren bracht begin jaren zeventig één plaat uit: het briljante concept-album “Ghetto: misfortune’s wealth” (klik op de titel voor het hele album) waarop in 60 minuten alle uithoeken van het maatschappelijke en muzikale spectrum verkend werden. Helaas kwam het album uit tijdens het laatste jaar van het inmiddels door Al Bell gerunde Stax-label, en verscheen zo goed als exact op het moment dat het label failliet ging. Exemplaren van de lp kwamen niet terecht in regulier platenzaken, maar verdwenen in het schimmige cut-out circuit. Het duurde tot de jaren negentig voordat de plaat (weer) op de radar van muziekliefhebbers terechtkwam doordat hij prominent gesampled werd.

Fast forward naar 2008: de enige plaat van de groep gaat al weer enige tijd voor een goede drie cijfers over de toonbank, en de mannen van de Numero Group krijgen een telefoontje dat iemand de tapes met het tweede album van 24 carat black gevonden heeft(!). Helaas zijn de banden in verregaande staat van ontbinding, en zijn de meeste nummers niet meer te redden. Tough luck.

Gelukkig blijken zes nummers repareerbaar, en afgelopen maand verscheen – meer dan 30 jaar na dato – “Gone: the promises of yesterday” op cd en lp. Luister hierboven naar het eerst nummer, en misschien hoor je waarom hij inmiddels trots naast het debuut in de kast staat!