. : L I J S T J E S : .

2562 – like a dream (van “unbalance“, 2009)
husnu ozkartal orkestrasi – su derenin sulari (van “psych funk 101“, 2009)
musique pour le khène – pao sat (van “laos – musique pour le khène“, 1978)
james brown – just enough room for storage (van “sho is funky down here“, 1970)

Ok dan! De laatste keer dat ik “de lijstjes” deed is meer dan een jaar geleden; volgensmij is het tijd voor een nieuwe ronde.

Het idee: ik maak een lijstje met wat me bezighoud, en jij doet hetzelfde.

Muziek, boeken, films, recepten… anything goes. Hierbij negen dingen die mij bezig houden met tekst en uitleg. Ik ben benieuwd waar jullie hart sneller van gaat kloppen!

2562 – unbalance (tectonic 2009)
Ik kondigde het tweede album van Dave Huismans in oktober al aan. Inmiddels is het verschenen en boy-oh-boy does it deliver! “Unbalance” is dieper en meer gevarieerd dan voorganger “Aerial“. Luister naar “like a dream” en oordeel zelf.

Scott’s expeditie naar de Zuidpool in 1910
Laatst heb ik “The worst journey in the world” gelezen. In dit boek uit 1922 beschrijft expeditielid Apsley Cherry-Garrard zijn drie jaar(!) op de Zuidpool. Niet het spectaculaire verhaal wat je verwacht, maar een prachtig geschreven observatie van vriendschap, de menselijke aard en de natuur van Antarctica. Het feit dat dit 86 jaar na verschijnen nog niet aan relevantie heeft ingeboet zegt mijns inziens genoeg – een Tip dus. Hier een mooi verzameling foto’s van de expeditie.

va – psych funk 101 (world psychedelic classics 2009)
Opvolger van het geweldige “love’s a real thing” uit 2005. “Psych Funk 101” is opgezet als een introductie in de wereld van internationale heavy-heid, en slaagt daar behoorlijk goed in. Ik kende maar een paar van de veertien nummers op het album – altijd een goed teken. Een goed voorbeeld kiezen is lastig, want de nummers zijn redelijk verschillende. Luister hierboven daarom naar het eerste nummer van kant A: “su derenin sulari” van het Husnu Ozkartal Orkestrasi. Reeds!

kabouter wesley
Omdat de combinatie werkt: slecht getekende kabouter is altijd boos in filmpjes van negentig seconden die qua inhoud balanceren tussen zwakzinnig en geniaal. Turbo Turbo.

marijata – st (lp) album
Heavy afro-funk. Diep, vloeibaar en hypnotiserend.

untold – gonna work out fine ep (hessle audio 2009)
Jack Dunning alias Untold is één van de producers van 2009. Ja, dat durf ik zo stellig te zeggen. Er is bij mijn weten niemand die de Britse dance-geschiedenis (rave, drum ‘n bass, london garage, dubstep, etc) zowel respectvol als achteloos terug laat komen in zijn nummers. Zijn nieuwe EP “gonna work out fine” is geen uitzondering: zes blinkende nummers die voer zijn voor dansvloer en hersenen.

blind gary davis – harlem street singer (bluesville 1960) album
Doorleefde en bluesy plaat met geweldig gitaarwerk van de man die voluit reverend blind gary davis heet. Behoorlijk zeldzaam, maar met dank aan een digitale kennis in zijn volle glorie te horen.

va – laos – musique pour le khène (ocora 1978)
Tsja. Hoe beschrijf je dit? Veldopnamen uit Laos waarop de khène het enige instrument is. Je hebt waarschijnlijk wel een idee bij “muziek uit Laos op een houten blaasinstrument”. Dat klopt niet. Luister naar het nummer hierboven en prepare to be surprised.

james brown – sho is funky down here (king 1970)
Een rariteit in JB’s discografie – een instrumentaal album waarop hij zelf én zijn band niet te horen zijn. Brown was zo onder de indruk van een optreden van The Grodeck Whipperjenny dat hij de band gelijk inlijfde in zijn muzikale entourage. Het eerste resultaat is deze plaat… die James Brown vrolijk verpakte alsof het zijn nieuwe album was. Dat was niet waar, en dat is ook goed te horen: “sho is funky down here” is een erg witte plaat vol met psychedelische instrumentale grooves. Wel tof, geen James Brown. Luister hierboven naar “just enough room for storage“

…en dat is het einde van dit lijstje voor mij, maar hopelijk het begin van jullie bijdragen!

mieux que mille mots

various artists – musique sans paroles (syliphone 1976) album

Prachtige verzamelaar op het Syliphone-label uit Guinee. De titel -muziek zonder woorden- laat de luisteraar meteen weten waar hij/zij aan toe is. Dat is echter de halve waarheid: de nummers zijn inderdaad instrumentaal, maar verschillen onderling zo van elkaar dat dat niet opvalt.

Op kant A kom je bijvoorbeeld blues-y melancholica, een man die los gaat op een houten fluit en een soort flamenco tegen. Kant B voegt daar nog percussieve excursies en jazz aan toe… een volledige muzikale maaltijd dus!

Hou je van Orchestre Boabab, vond je het album van Malombo mooi of ben je gewoon benieuwd? Klik op de link hierboven en laat me weten hoe het album bevalt!

canadese carrousel

troyka – early morning (van “troyka“, 1970)

bigger blacker faster stronger

2002: persiflage. 2009: homage.

snake charming eastern delights

various artists – eastern standard time (weltraum 2009) album

Het muzikale palet van medemuziekliefhebbers blijft maar groeien. Na verzamelaars met -onder andere- Thaise pop , Russische jazz, Turkse Funk en Italiaanse horror-soundtracks is er sinds september ook aandacht voor instrumentale muziek met Westerse invloeden uit het Midden Oosten.

Eindelijk hoor ik jullie denken; dat was een groot gat in mijn collectie! Het gaat soms te ver wat betreft het internationale rariteitenkabinet dat labels als Finders Keepers en Sublime Frequencies tentoon stellen; gelukkig bevindt “Eastern Standard Time” zich aan kant waar kwaliteit boven obscuriteit gaat.

Het bewust obscure Duitse(?) Weltraum-label maakte 500 exemplaren van de plaat, en ik zag hem toevallig op de dag van release aangekondigd staan op een website. De gok pakte goed uit: artiesten zoals Baligh Hamdy, Les Mogol, Omar Khorhid en niet te vergeten Terauchi Takeshi and his Blue Jeans pakken gedurende 18 nummers uit met een wilde mix van surfrock, kinderstemmen, dikke drums en oosterse instrumenten. Aangezien alle exemplaren in twee weken uitverkocht waren snij ik het label niet in de vingers met deze upload; volg de link hierboven en begeef je richting Sahara.

orakel(end)

d.r. hooker – by the sea (van “the thruth“, 1972)
d.r. hooker – forge your own chains (van “the thruth“, 1972)

Get ready.

Je hebt op basis van de hoes alle reden om heel hard weg te rennen: een witte Jesus look-a-like staat in een wit gewaad boven op een berg op een elektrische gitaar te jammen terwijl hij mystiek naar de camera kijkt…. run away!

…naar de volumeknop om het album nóg harder te zetten, want dit album heeft het allemaal. Sterke nummers? Check. Unieke charismatische stem? Yup. Variatie? Van off-the-wall psychedelica tot ballads. “The Truth” is, om met de onfortuinlijke meneer Borsato te spreken, inderdaad De Waarheid.

Hierboven twee nummers om je over de streep te trekken, daarachter een link naar een opgepoetste Japanse reissue van dit meesterwerk. Go!

broodje bootleg

kant a: blossom dearie – i like london in the rain (1970)
kant b: cavril payne – when i open my eyes (1972)

gone but not forgotten

24 carat black – the best of good love gone (van “gone: the promises of yesterday“, 2009)

Het meerkoppige 24 carat black -project van Dale Warren bracht begin jaren zeventig één plaat uit: het briljante concept-album “Ghetto: misfortune’s wealth” (klik op de titel voor het hele album) waarop in 60 minuten alle uithoeken van het maatschappelijke en muzikale spectrum verkend werden. Helaas kwam het album uit tijdens het laatste jaar van het inmiddels door Al Bell gerunde Stax-label, en verscheen zo goed als exact op het moment dat het label failliet ging. Exemplaren van de lp kwamen niet terecht in regulier platenzaken, maar verdwenen in het schimmige cut-out circuit. Het duurde tot de jaren negentig voordat de plaat (weer) op de radar van muziekliefhebbers terechtkwam doordat hij prominent gesampled werd.

Fast forward naar 2008: de enige plaat van de groep gaat al weer enige tijd voor een goede drie cijfers over de toonbank, en de mannen van de Numero Group krijgen een telefoontje dat iemand de tapes met het tweede album van 24 carat black gevonden heeft(!). Helaas zijn de banden in verregaande staat van ontbinding, en zijn de meeste nummers niet meer te redden. Tough luck.

Gelukkig blijken zes nummers repareerbaar, en afgelopen maand verscheen – meer dan 30 jaar na dato – “Gone: the promises of yesterday” op cd en lp. Luister hierboven naar het eerst nummer, en misschien hoor je waarom hij inmiddels trots naast het debuut in de kast staat!

classic.

roy ayers ubiquity – hummin’ (van “roy ayers ubiquity”, 1970)

mix: club cortez presents holiday mess (2CD)

va – club cortez presents holiday mess (2cd, 2009) (alt. download)

Ik ga morgen op vakantie!

Omdat het even gaat duren voordat ik weer terug ben in Nederland (en op mijn blog) laat ik jullie achter met een nieuwe – dubbele – mix.

Het begon ermee dat ik flink wat platen had staan waarover ik nog wat wilde schrijven en wat van wilde laten horen. Daarnaast wilde ik voor mezelf een paar nummers opnemen zodat ik ze in de auto kan luisteren. Deze twee ontmoetten elkaar, en al snel had ik 40+ nummers klaar staan. Het resultaat is “club cortez presents holiday mess“: 2 cd’s vol nummers van Canada tot Panama, van country tot calypso en van korte pop tot lange jazz-excursies.

Check de tracklist hieronder en neem ‘em mee als het je nieuwsgierig maakt. Omdat de mix nogal groot is (263mb…) heb ik hem op twee verschillende servers gezet.

Iedereen een fijne vakantie – tot na de zomer!

side 1 – ruwe kant*

01-  joyce – banana
02-  the apostles – don’t huzzle for love
03-  papi brandao y sus ejecutivos – decidete mi amor
04-  de la soul ft biz markie – lovely how i let my mind float
05-  ana mazzotti – agora a nunca mais
06-  sir victor uwaifo – joromi & monkey yanga
07-  the ramada singers – inflation
08-  dj day – four hills (unreleased remix)
09-  orchestre poly-rythmo de coton – assibani
10-  fugi – mary don’t take me on no bad trip
11-  zeca do trombone & roberto sax – coluna do meio
12-  john heartsman & circles – talking about my baby
13-  ebenezer calender and his mari – cost of living nar freetown
14-  the soul fantastics – ain’t no sunshine
15-  the sylvers – don’t give up the good life
16-  cha cha shaw – melted soul
17-  gino washington – like my baby
18-  bu pleasant – summertime

side 2 – smeer kant*

01- fraser & debolt – them dance hall girls
02- reggie andrews & the fellowship – mystic beauty
03- don julian & the larks – i want you (back)
04- fitz gore & the talismen – musication 1
05- roy ayers – sunshine (demo)
06- joyce – tudo bonito
07- solomon ilori & his afro-drum – igbesi aiye (song of praise to god)
08- michael hurley – werewolf
09- billy gault – the time of this world is at hand
10- santo & johnny – sleepwalk
11- the van dykes – no man is an island
12- fat freddy’s drop – breakthrough
13- jay hoggard – listen in silence

rainy day men no. 12 & 35

gary higgins – red hash (nufusmoon 1973 / drag city 2004) album
jerry moore – life is a constant journey home (esp 1967) album

Het is zatermiddag, de regen waait hier in vlagen tegen het raam aan en de platen hiernaast staan bij de draaitafel – tijd voor meer sad bastard music.

Bij Gary Higgins hoort een geweldig verhaal, maar ook los daarvan staat de plaat als een huis. “Red Hash” klinkt – net zoals de albums van Nick Drake – tijdloos, en zou net zo goed dit jaar gemaakt kunnen zijn. De combinatie van organische arrangementen, Higgins’ persoonlijkheid als zanger / gitarist / componist en het feit dat het zo goed als alle nummers erg zijn maakte dit een vergeten klassieker, die vijf jaar geleden door Ben Chasny van Six Organs of Admittance uit de obscuriteit werd gehaald. In het najaar verschijnt een nieuw album van Higgins – spannend!

Over Jerry Moore is weinig informatie te vinden – hij heeft alleen dit album gemaakt voor het legendarische ESP-label, waarna hij binnen een paar jaar helemaal van de radar lijkt te zijn verdwenen. Jammer, want “Life is a constant journey home” maakt benieuwd naar eventuele volgende platen. Waar Gary Higgins zacht is, klinkt Moore scherp en bij vlagen wanhopig. Waar “Red Hash” warm en soulful is, klinkt de muziek van Moore rauw, bluesy en desolaat – stel je een dakloze Bill Withers voor en je komt in de buurt.

Samen bestrijken Gary Higgins en Jerry Moore zo goed als het hele Sad Bastard Spectrum, en beide albums zijn nooit ver weg in Casa Cortez… ik hoop dat jullie er ook iets mee kunnen.

donkere gedachten

new dawn – there’s a new dawn (hoot 1970) album

De hoes van het debuutalbum van New Dawn had ik al eens voorbij zien komen, maar toen iemand hun muziek omschreef als een kruising tussen de Battered Ornaments en Sixth Station kon ik niet wachten om te horen of zoiets bestond. Dit weekend viel mijn exemplaar van “there’s a new dawn” op de mat… en sindsdien heb ik de plaat elke dag gedraaid.

Het album staat bol van onvervulde verlangens, onzekerheden en de betere teenage angst, en de 5 leden van New Dawn klinken afwisselend depressief, hoopvol, berustend en naïef. Combineer dat met een intro waarin je de golven binnen hoort rollen, strakke drums en verdwaalde fuzzy gitaren en orgels, en je hebt een winnaar.

gas op de plank

johnny osbourne & the sensations – come back darling (trojan 1970) album

De postbode bracht deze week een pakketje met 5 reggae en rocksteady-lps (nee hoor, ik heb nooit last van genre-obsessies ), waar ook dit album bij zat. Ik kende het instrumentale “bewitched” al een tijdje, en verwachtte dat het album grotendeels vol zou staan met dat soort uptempo instrumentale orgeldingen.

Fout. “Come back darling” is een soulful vroeg reggae-album, waarop Osbourne zich samen met zijn Sensations en Boris Gardner’s Love People in 30 minuten door 12 nummers heen zingt en speelt. Dat doet hij met veel enthousiasme, en een dosis energie die  eerder aan punk dan reggae doet denken. De man van de studio draagt zijn steentje bij aan de sfeer en laat de meters (on)bedoeld in het rood schieten, met deze klomp Jamaicaanse sturm und drang als resultaat. Goed begin van het weekend!

stop, (look) and listen

billy gault – the time of this world is at hand (van “when destiny calls”, 1976)
billy gault – mode for trane (van “when destiny calls”, 1976)

Over pianist / componist Billy Gault is weinig meer bekend dan wat ik achterop de hoes van de lp kan lezen: hij heeft alles zes nummers op “when destiny calls” geschreven, de lp geproduceerd, en heeft het in de korte hoestekst voornamelijk over het feit dat de Most Honorable Elijah Muhammad van The Nation of Islam hem de ogen heeft geopend.

De muziek geeft deze summiere feiten het nakijken: samen met Joe Lee Wilson en Ellen Deleston op zang, Michael Carvin op drums, Bill Saxton op tenoorsax, Billy Skinner op trompet en James Benjamin op bas heeft Gault op één dag in oktober 1974 een plaat opgenomen die zich moeiteloos naast de beste spirituele jazz plaatst.

Opvallend detail is het feit dat deze plaat zoals de meeste muziek in dit genre relatief lastig te vinden is… maar in tegenstelling tot titels van eenzelfde muzikaal gewicht een koopje is. Het heeft 3 jaar geduurd voordat ik een exemplaar te pakken had, maar het kostte me maar €10 om hem in de kast te kunnen zetten – iets wat ik niet iedere dag meemaak!

Sinds april van dit jaar staat deze plaat iedere dag geduldig naast de draaitafel te wachten totdat het donker is zodat hij optimaal tot zijn recht kan komen. Ik hoop dat de mp3’s van de beste twee nummers ook bij jullie vaak voorbij mogen komen.

so ruff / so tuff

the nairobi sisters – promised land dub version (flames 7″)