herfstkwartet 2/4: feelin’ moody

va – throwed soul (a moody soul 45 mix by secondliner) (2009)

Mike Westbrook laten we in het natte en winderige Engeland (en Nederland) achter;  vandaag stoppen we in Texas. Gabe, de man achter de eindeloze 7″ parade second line social, is verantwoordelijk voor “Throwed Soul“. Het idee is simpel: “a moody soul 45 mix“, de uitvoering is niks minder dan briljant. Gabe mixt 26 soulsingletjes aan elkaar die uiteenlopen van pure wanhoop tot berusting, en van bekende namen (ray charles, lee moses) tot obscure artiesten (the entertainers, jimmy norman). Mijn favoriet? Het jodelende “bad boy” van the jive bombers. Maar er is nog veel meer moois te ontdekken op deze herfstige soulmix – warm je hart tegen het jaargetijde!

smeed je eigen ketens.

ellison – strawberry rain (van “forge your own chains“, 2009)
top drawer – song of a sinner (van “forge your own chains“, 2009)

Oh man – ik ben deze plaat nu al twee weken elke dag aan het draaien, en iedere keer wil ik weer andere nummers ervan bloggen. Vandaag een kogel door de kerk: er zijn geen twee nummers waarmee ik écht recht kan doen aan “forge your own chains: heavy psychedelic ballads and dirges 1968-1974“. Ik hoorde in september voor het eerst over deze compilatie op Now Again, en was sceptisch. Er staan nummers op van onder andere Ofege, D. R. Hooker en East of Underground, en die kende ik al.

Met gezonde tegenzin naar een digitaal exemplaar geluisterd en whaddayaknow…Helemaal. Geweldig. Misschien wel dé verzamelaar van 2009.

Perfect uitgevoerd concept, spannende nummers (oa Nigeriaanse fuzz, diepe gospel, gestoorde Iraanse ontploffingen en een dosis bleekneusjes die teveel geblowd hebben) in een mooie hoes. “Forge your own chains” is helemaal waar ik op het moment naar op zoek ben in muziek. Koop dat album en smeed je eigen ketens.

kijk uit voor je voeten!

gabor szabo – jazz raga (impulse 1966) album

Bijna twee jaar geleden besteedde ik aandacht aan het beste album van Gabor Szabo. Vandaag de plaat met zijn beste nummer. “Jazz Raga” heet zo omdat Szabo zowel op gitaar als op sitar te horen is; dit laatste instrument was natuurlijk het toppunt van hipheid in 1966. Gelukkig dient de sitar he hoofddoel: een vurige plaat maken. De spookachtige opener “walking on nails” is bij mijn weten het beste dat Szabo gemaakt heeft. De rest van het album is prettig kaal en intens, en bevat onder andere een stuwende cover van “paint it black“. Ik blijf echter maar teruggaan naar het eerste nummer!

soul tegen de regen

helene smith – i am controlled by your love (van “sings sweet soul!“, 1967)

Meer moois van het Deep City label op deze verzamelaar – de moeite waard.

. : L I J S T J E S : .

2562 – like a dream (van “unbalance“, 2009)
husnu ozkartal orkestrasi – su derenin sulari (van “psych funk 101“, 2009)
musique pour le khène – pao sat (van “laos – musique pour le khène“, 1978)
james brown – just enough room for storage (van “sho is funky down here“, 1970)

Ok dan! De laatste keer dat ik “de lijstjes” deed is meer dan een jaar geleden; volgensmij is het tijd voor een nieuwe ronde.

Het idee: ik maak een lijstje met wat me bezighoud, en jij doet hetzelfde.

Muziek, boeken, films, recepten… anything goes. Hierbij negen dingen die mij bezig houden met tekst en uitleg. Ik ben benieuwd waar jullie hart sneller van gaat kloppen!

2562 – unbalance (tectonic 2009)
Ik kondigde het tweede album van Dave Huismans in oktober al aan. Inmiddels is het verschenen en boy-oh-boy does it deliver! “Unbalance” is dieper en meer gevarieerd dan voorganger “Aerial“. Luister naar “like a dream” en oordeel zelf.

Scott’s expeditie naar de Zuidpool in 1910
Laatst heb ik “The worst journey in the world” gelezen. In dit boek uit 1922 beschrijft expeditielid Apsley Cherry-Garrard zijn drie jaar(!) op de Zuidpool. Niet het spectaculaire verhaal wat je verwacht, maar een prachtig geschreven observatie van vriendschap, de menselijke aard en de natuur van Antarctica. Het feit dat dit 86 jaar na verschijnen nog niet aan relevantie heeft ingeboet zegt mijns inziens genoeg – een Tip dus. Hier een mooi verzameling foto’s van de expeditie.

va – psych funk 101 (world psychedelic classics 2009)
Opvolger van het geweldige “love’s a real thing” uit 2005. “Psych Funk 101” is opgezet als een introductie in de wereld van internationale heavy-heid, en slaagt daar behoorlijk goed in. Ik kende maar een paar van de veertien nummers op het album – altijd een goed teken. Een goed voorbeeld kiezen is lastig, want de nummers zijn redelijk verschillende. Luister hierboven daarom naar het eerste nummer van kant A: “su derenin sulari” van het Husnu Ozkartal Orkestrasi. Reeds!

kabouter wesley
Omdat de combinatie werkt: slecht getekende kabouter is altijd boos in filmpjes van negentig seconden die qua inhoud balanceren tussen zwakzinnig en geniaal. Turbo Turbo.

marijata – st (lp) album
Heavy afro-funk. Diep, vloeibaar en hypnotiserend.

untold – gonna work out fine ep (hessle audio 2009)
Jack Dunning alias Untold is één van de producers van 2009. Ja, dat durf ik zo stellig te zeggen. Er is bij mijn weten niemand die de Britse dance-geschiedenis (rave, drum ‘n bass, london garage, dubstep, etc) zowel respectvol als achteloos terug laat komen in zijn nummers. Zijn nieuwe EP “gonna work out fine” is geen uitzondering: zes blinkende nummers die voer zijn voor dansvloer en hersenen.

blind gary davis – harlem street singer (bluesville 1960) album
Doorleefde en bluesy plaat met geweldig gitaarwerk van de man die voluit reverend blind gary davis heet. Behoorlijk zeldzaam, maar met dank aan een digitale kennis in zijn volle glorie te horen.

va – laos – musique pour le khène (ocora 1978)
Tsja. Hoe beschrijf je dit? Veldopnamen uit Laos waarop de khène het enige instrument is. Je hebt waarschijnlijk wel een idee bij “muziek uit Laos op een houten blaasinstrument”. Dat klopt niet. Luister naar het nummer hierboven en prepare to be surprised.

james brown – sho is funky down here (king 1970)
Een rariteit in JB’s discografie – een instrumentaal album waarop hij zelf én zijn band niet te horen zijn. Brown was zo onder de indruk van een optreden van The Grodeck Whipperjenny dat hij de band gelijk inlijfde in zijn muzikale entourage. Het eerste resultaat is deze plaat… die James Brown vrolijk verpakte alsof het zijn nieuwe album was. Dat was niet waar, en dat is ook goed te horen: “sho is funky down here” is een erg witte plaat vol met psychedelische instrumentale grooves. Wel tof, geen James Brown. Luister hierboven naar “just enough room for storage“

…en dat is het einde van dit lijstje voor mij, maar hopelijk het begin van jullie bijdragen!

staande bas, waaiende cello

doug watkins quintet ft. yusef lateef – soulnik (status/new jazz 1961) album

Op de achterkant van deze plaat is te lezen dat Watkins voor hij de studio in ging zijn staande bas liet staan – hij was van mening dat een cello dieper zou klinken. Hij had tot dan toe geen cello gespeeld. Een mooi verhaal -of het waar is weet ik niet- en een warme herfstige plaat met Yusef Lateef in bloedvorm. Laat het buiten maar waaien!

ontbrekend sterrenbeeld

pisces – dear one (van “a lovely sight“, numero group 1969/2009)
pisces – mary (van “a lovely sight“, numero group 1969/2009)

De Numero Group -al jaren één van mijn favoriete labels- is in 20o9 niet bij te houden: acht albums, een prachtig boek en hun eigen Eccentric Soul Revue. Phew! Als ik labelbaas Rob Sevier moet geloven wordt 2010 nog drukker. Daar gaat mijn salaris.

Een paar maanden geleden bracht de Numero group (40 jaar na dato) het debuutalbum van Pisces uit. In een relatief isolement sleutelden Jim Krein, Paul DiVenti en Linda Bruner in een kelder aan eigen nummers, maar door een klassieke samenloop van omstandigheden lukte het nooit deze uit te brengen. Het waarom laat zich het beste samenvatten met deze quote van John Lennon: “Life is what happens to you while you’re busy making other plans“

Numero to the rescue: in 2007 vertelde een bevriende verzamelaar dat daar-en-daar een verzameling tapes lag die misschien wel iets voor hun waren. Dat klopte, en een kleine twee jaar later ligt “A lovely sight” wereldwijd in de winkels. I love it when that happens. De muziek is namelijk niet interessant omdat hij obscuur is, maar omdat de nummers prachtige psychedelische pop zijn. Gefilterde drums ontmoeten zachte ballades, tape-collages botsen met gitaren… alles erop en eraan. Luister naar de twee nummers hierboven en koop dat album als het je wat lijkt!

snake charming eastern delights

various artists – eastern standard time (weltraum 2009) album

Het muzikale palet van medemuziekliefhebbers blijft maar groeien. Na verzamelaars met -onder andere- Thaise pop , Russische jazz, Turkse Funk en Italiaanse horror-soundtracks is er sinds september ook aandacht voor instrumentale muziek met Westerse invloeden uit het Midden Oosten.

Eindelijk hoor ik jullie denken; dat was een groot gat in mijn collectie! Het gaat soms te ver wat betreft het internationale rariteitenkabinet dat labels als Finders Keepers en Sublime Frequencies tentoon stellen; gelukkig bevindt “Eastern Standard Time” zich aan kant waar kwaliteit boven obscuriteit gaat.

Het bewust obscure Duitse(?) Weltraum-label maakte 500 exemplaren van de plaat, en ik zag hem toevallig op de dag van release aangekondigd staan op een website. De gok pakte goed uit: artiesten zoals Baligh Hamdy, Les Mogol, Omar Khorhid en niet te vergeten Terauchi Takeshi and his Blue Jeans pakken gedurende 18 nummers uit met een wilde mix van surfrock, kinderstemmen, dikke drums en oosterse instrumenten. Aangezien alle exemplaren in twee weken uitverkocht waren snij ik het label niet in de vingers met deze upload; volg de link hierboven en begeef je richting Sahara.

oh-oh-ondioline!

frank hunter and his orchestra – white goddess (1960) album

Na de albums van eden ahbez en les baxter vandaag een derde exotica-klassieker. Spot de ondioline!

broodje bootleg

kant a: blossom dearie – i like london in the rain (1970)
kant b: cavril payne – when i open my eyes (1972)

mix: club cortez presents holiday mess (2CD)

va – club cortez presents holiday mess (2cd, 2009) (alt. download)

Ik ga morgen op vakantie!

Omdat het even gaat duren voordat ik weer terug ben in Nederland (en op mijn blog) laat ik jullie achter met een nieuwe – dubbele – mix.

Het begon ermee dat ik flink wat platen had staan waarover ik nog wat wilde schrijven en wat van wilde laten horen. Daarnaast wilde ik voor mezelf een paar nummers opnemen zodat ik ze in de auto kan luisteren. Deze twee ontmoetten elkaar, en al snel had ik 40+ nummers klaar staan. Het resultaat is “club cortez presents holiday mess“: 2 cd’s vol nummers van Canada tot Panama, van country tot calypso en van korte pop tot lange jazz-excursies.

Check de tracklist hieronder en neem ‘em mee als het je nieuwsgierig maakt. Omdat de mix nogal groot is (263mb…) heb ik hem op twee verschillende servers gezet.

Iedereen een fijne vakantie – tot na de zomer!

side 1 – ruwe kant*

01-  joyce – banana
02-  the apostles – don’t huzzle for love
03-  papi brandao y sus ejecutivos – decidete mi amor
04-  de la soul ft biz markie – lovely how i let my mind float
05-  ana mazzotti – agora a nunca mais
06-  sir victor uwaifo – joromi & monkey yanga
07-  the ramada singers – inflation
08-  dj day – four hills (unreleased remix)
09-  orchestre poly-rythmo de coton – assibani
10-  fugi – mary don’t take me on no bad trip
11-  zeca do trombone & roberto sax – coluna do meio
12-  john heartsman & circles – talking about my baby
13-  ebenezer calender and his mari – cost of living nar freetown
14-  the soul fantastics – ain’t no sunshine
15-  the sylvers – don’t give up the good life
16-  cha cha shaw – melted soul
17-  gino washington – like my baby
18-  bu pleasant – summertime

side 2 – smeer kant*

01- fraser & debolt – them dance hall girls
02- reggie andrews & the fellowship – mystic beauty
03- don julian & the larks – i want you (back)
04- fitz gore & the talismen – musication 1
05- roy ayers – sunshine (demo)
06- joyce – tudo bonito
07- solomon ilori & his afro-drum – igbesi aiye (song of praise to god)
08- michael hurley – werewolf
09- billy gault – the time of this world is at hand
10- santo & johnny – sleepwalk
11- the van dykes – no man is an island
12- fat freddy’s drop – breakthrough
13- jay hoggard – listen in silence

slack key 101

leonard kwan & raymond kane – slack key in stereo (tradewinds 1963) album

Herinner je je de akoestische albums van Elizabeth Cotten en Sandy Bull die ik eerder postte? Daarop gaven zij allebei een solo- draai aan het Amerikaanse muzikale erfgoed. Dit album van Leonard Kwan doet hetzelfde voor de Hawaiiaanse slack-key traditie.

Begeleidt door Raymond Kañe nestelt Kwan zich in de studio, en speelt daar in één sessie dit album vol. Het gros van de nummers zijn traditionele melodieën die generatie op generatie zijn doorgegeven en hier voor het eerst op een instrumentale slack-key manier worden vastgelegd.

De sfeer is behoorlijk ontspannen en breezy – het is tenslotte Hawaii in 1962 – maar schiet nooit door naar karikaturale tropische hula’s of “bounty-muziek“. Daarvoor is de muziek te ingetogen en persoonlijk.

So that’s it – zonder één verwijzing naar het weer of de postbode ben je klaar om middels bovenstaande link 47 jaar terug in de tijd te gaan. Waar wacht je nog op?

rainy day men no. 12 & 35

gary higgins – red hash (nufusmoon 1973 / drag city 2004) album
jerry moore – life is a constant journey home (esp 1967) album

Het is zatermiddag, de regen waait hier in vlagen tegen het raam aan en de platen hiernaast staan bij de draaitafel – tijd voor meer sad bastard music.

Bij Gary Higgins hoort een geweldig verhaal, maar ook los daarvan staat de plaat als een huis. “Red Hash” klinkt – net zoals de albums van Nick Drake – tijdloos, en zou net zo goed dit jaar gemaakt kunnen zijn. De combinatie van organische arrangementen, Higgins’ persoonlijkheid als zanger / gitarist / componist en het feit dat het zo goed als alle nummers erg zijn maakte dit een vergeten klassieker, die vijf jaar geleden door Ben Chasny van Six Organs of Admittance uit de obscuriteit werd gehaald. In het najaar verschijnt een nieuw album van Higgins – spannend!

Over Jerry Moore is weinig informatie te vinden – hij heeft alleen dit album gemaakt voor het legendarische ESP-label, waarna hij binnen een paar jaar helemaal van de radar lijkt te zijn verdwenen. Jammer, want “Life is a constant journey home” maakt benieuwd naar eventuele volgende platen. Waar Gary Higgins zacht is, klinkt Moore scherp en bij vlagen wanhopig. Waar “Red Hash” warm en soulful is, klinkt de muziek van Moore rauw, bluesy en desolaat – stel je een dakloze Bill Withers voor en je komt in de buurt.

Samen bestrijken Gary Higgins en Jerry Moore zo goed als het hele Sad Bastard Spectrum, en beide albums zijn nooit ver weg in Casa Cortez… ik hoop dat jullie er ook iets mee kunnen.

donkere gedachten

new dawn – there’s a new dawn (hoot 1970) album

De hoes van het debuutalbum van New Dawn had ik al eens voorbij zien komen, maar toen iemand hun muziek omschreef als een kruising tussen de Battered Ornaments en Sixth Station kon ik niet wachten om te horen of zoiets bestond. Dit weekend viel mijn exemplaar van “there’s a new dawn” op de mat… en sindsdien heb ik de plaat elke dag gedraaid.

Het album staat bol van onvervulde verlangens, onzekerheden en de betere teenage angst, en de 5 leden van New Dawn klinken afwisselend depressief, hoopvol, berustend en naïef. Combineer dat met een intro waarin je de golven binnen hoort rollen, strakke drums en verdwaalde fuzzy gitaren en orgels, en je hebt een winnaar.

gas op de plank

johnny osbourne & the sensations – come back darling (trojan 1970) album

De postbode bracht deze week een pakketje met 5 reggae en rocksteady-lps (nee hoor, ik heb nooit last van genre-obsessies ), waar ook dit album bij zat. Ik kende het instrumentale “bewitched” al een tijdje, en verwachtte dat het album grotendeels vol zou staan met dat soort uptempo instrumentale orgeldingen.

Fout. “Come back darling” is een soulful vroeg reggae-album, waarop Osbourne zich samen met zijn Sensations en Boris Gardner’s Love People in 30 minuten door 12 nummers heen zingt en speelt. Dat doet hij met veel enthousiasme, en een dosis energie die  eerder aan punk dan reggae doet denken. De man van de studio draagt zijn steentje bij aan de sfeer en laat de meters (on)bedoeld in het rood schieten, met deze klomp Jamaicaanse sturm und drang als resultaat. Goed begin van het weekend!