jeugdsentiment

built to spill – car (van “there’s nothing wrong with love“, 1994)
built to spill – twin falls idaho (van “there’s nothing wrong with love“, 1994)

Mijn favoriete album van 1994. Nu ben ik natuurlijk niet in staat om er iets obejctiefs over te zeggen, maar mijns inziens blijft deze verzameling Pure Pop 15 jaar later recht overeind staan. Wat jullie?

kijk uit voor je voeten!

gabor szabo – jazz raga (impulse 1966) album

Bijna twee jaar geleden besteedde ik aandacht aan het beste album van Gabor Szabo. Vandaag de plaat met zijn beste nummer. “Jazz Raga” heet zo omdat Szabo zowel op gitaar als op sitar te horen is; dit laatste instrument was natuurlijk het toppunt van hipheid in 1966. Gelukkig dient de sitar he hoofddoel: een vurige plaat maken. De spookachtige opener “walking on nails” is bij mijn weten het beste dat Szabo gemaakt heeft. De rest van het album is prettig kaal en intens, en bevat onder andere een stuwende cover van “paint it black“. Ik blijf echter maar teruggaan naar het eerste nummer!

staande bas, waaiende cello

doug watkins quintet ft. yusef lateef – soulnik (status/new jazz 1961) album

Op de achterkant van deze plaat is te lezen dat Watkins voor hij de studio in ging zijn staande bas liet staan – hij was van mening dat een cello dieper zou klinken. Hij had tot dan toe geen cello gespeeld. Een mooi verhaal -of het waar is weet ik niet- en een warme herfstige plaat met Yusef Lateef in bloedvorm. Laat het buiten maar waaien!

mieux que mille mots

various artists – musique sans paroles (syliphone 1976) album

Prachtige verzamelaar op het Syliphone-label uit Guinee. De titel -muziek zonder woorden- laat de luisteraar meteen weten waar hij/zij aan toe is. Dat is echter de halve waarheid: de nummers zijn inderdaad instrumentaal, maar verschillen onderling zo van elkaar dat dat niet opvalt.

Op kant A kom je bijvoorbeeld blues-y melancholica, een man die los gaat op een houten fluit en een soort flamenco tegen. Kant B voegt daar nog percussieve excursies en jazz aan toe… een volledige muzikale maaltijd dus!

Hou je van Orchestre Boabab, vond je het album van Malombo mooi of ben je gewoon benieuwd? Klik op de link hierboven en laat me weten hoe het album bevalt!

“alle 16-jarige meisjes vinden dit mooi”

reinbert de leeuw – erik satie: early piano works (philips lp 1980) album

…is wat mijn vriendin gisteren over Satie zei. Ik denk dat de uitvoeringen van Reinbert de Leeuw wel meer mensen in vervoering kunnen brengen -deze 31-jarige is er bijvoorbeeld ook weg van. De Leeuw geeft het vroege werk van Satie wat het nodig heeft: rust en lucht. Geniet ervan.

griekse underground

va – milan hulsing presents greek record center (2009) album

Milan Hulsing is een striptekenaar/filmmaker/illustrator en muziekliefhebber uit Amsterdam. Op het moment woont hij in Caïro, en daar heeft hij de afgelopen jaren geweldige muziek gevonden. Eerder deze week verraste hij Waxidermy met deze mix van Griekse 78-toeren platen… en die mag ik van hem bloggen.

De muzieksoort op “Greek Record Center” is rebetika, beter bekend als de “Griekse Blues” – muziek door en voor het volk waarin verhalen worden verteld en Cultuur wordt gedeeld. Muzikaal gebeurt er vanalles: van rouw-lied tot lange verhalen, en van slaapliedjes tot dansnummers. Alle nummers zijn doortrokken van melancholie en verlangen; niet verwonderlijk omdat dit ook de muziek is van de eerste generatie Griekse emigranten in de Verenigde Staten.

(Sommige lezers onder jullie herinneren je wellicht de opa uit Jeffrey Eugenides’ “Middlesex” die Rembetika draaide in het illegale café dat hij in zijn garage had).

Ik raad iedereen die tegen wat kraak en ruis kan om naar deze mix te luisteren. Wat mij betreft is er geen betere soundtrack voor het huidige jaargetijde. Milan -die aan een eigen site werkt- bedankt voor het samenstellen van dit moois én voor het ontwerpen van de prachtige hoes. Op naar Griekenland!

het geluid van asfalt

various artists – beat jazz: pictures from the gone world volume 2 (pesky serpent lp) album

Rewind naar Amerika in de vroege jaren vijftig: Jack Kerouac, Allen Ginsberg, Neal Cassady en vele anderen vormen een officieuze groep die de Beats of Beatnicks heette.  Hun doel? Geen doel hebben binnen de strenge regels van de naoorloogse Verenigde Staten. Je niet laten leiden door groepsdruk of financieel gewin. Op zoek gaan naar de poëzie van het asfalt. Experimenteren met relaties. Het loslaten van bezittingen. Etcetera.

Sinds ik als puber in aanraking kwam met de cultuur en het werk van de Beats ben ik op zoek geweest naar een bijbehorende soundtrack. Eerder dit jaar kwam ik erachter dat een verzamelaar in Texas die 10 jaar geleden had uitgebracht. Helaas was de LP al lang niet meer te krijgen en dreven er alleen hele slechte opnames van rond. Totdat vorige maand ineens een tweede deel van “Beat Jazz” uitkwam, en de man achter het mysterieuze Pesky Serpent label deel 1 ook terug in roulatie bracht. Rejoice.

Luister hierboven naar 16 nummers die strak aansluiten op de hele beat-experience van de jaren vijftig. Ik kan er de hele dag naar luisteren… en deel 1 is zo mogelijk noch beter!

tracklist:
01 -    buddy collette -  jungle pipe
02 -    kenyon hopkins -  let me out
03 -    amus moore -  the hip men
04 -    wardell gray -  5 star
05 -    young tiger -  calypso be
06 -    babs gonzales -  lullaby of the doomed
07 -    muhamed habeebalah -  sneaking
08 -    ernie andrews -  green gin
09 -    oscar moore -  kenya
10 -    early zell -  aunt woo-wa
11 -    katie lee -  sick sounds
12 -    johnny lewis trio + millie -  snake hips
13 -    bing day -  mama’s place
14 -    maxwell h. brock -  bucket of blood
15 -    joya sherill -  desdemona’s lament
16 -    mel henke  -  shock treatment

zondaaglijke lichtheid

air – premiers symptomes (source 1997) ep

Dit heeft -in mijn oren- de tand des tijds zonder problemen overleefd. Ook in 2009 vijf nummers lang een warm bad van analoge synths.

snake charming eastern delights

various artists – eastern standard time (weltraum 2009) album

Het muzikale palet van medemuziekliefhebbers blijft maar groeien. Na verzamelaars met -onder andere- Thaise pop , Russische jazz, Turkse Funk en Italiaanse horror-soundtracks is er sinds september ook aandacht voor instrumentale muziek met Westerse invloeden uit het Midden Oosten.

Eindelijk hoor ik jullie denken; dat was een groot gat in mijn collectie! Het gaat soms te ver wat betreft het internationale rariteitenkabinet dat labels als Finders Keepers en Sublime Frequencies tentoon stellen; gelukkig bevindt “Eastern Standard Time” zich aan kant waar kwaliteit boven obscuriteit gaat.

Het bewust obscure Duitse(?) Weltraum-label maakte 500 exemplaren van de plaat, en ik zag hem toevallig op de dag van release aangekondigd staan op een website. De gok pakte goed uit: artiesten zoals Baligh Hamdy, Les Mogol, Omar Khorhid en niet te vergeten Terauchi Takeshi and his Blue Jeans pakken gedurende 18 nummers uit met een wilde mix van surfrock, kinderstemmen, dikke drums en oosterse instrumenten. Aangezien alle exemplaren in twee weken uitverkocht waren snij ik het label niet in de vingers met deze upload; volg de link hierboven en begeef je richting Sahara.

oh-oh-ondioline!

frank hunter and his orchestra – white goddess (1960) album

Na de albums van eden ahbez en les baxter vandaag een derde exotica-klassieker. Spot de ondioline!

orakel(end)

d.r. hooker – by the sea (van “the thruth“, 1972)
d.r. hooker – forge your own chains (van “the thruth“, 1972)

Get ready.

Je hebt op basis van de hoes alle reden om heel hard weg te rennen: een witte Jesus look-a-like staat in een wit gewaad boven op een berg op een elektrische gitaar te jammen terwijl hij mystiek naar de camera kijkt…. run away!

…naar de volumeknop om het album nóg harder te zetten, want dit album heeft het allemaal. Sterke nummers? Check. Unieke charismatische stem? Yup. Variatie? Van off-the-wall psychedelica tot ballads. “The Truth” is, om met de onfortuinlijke meneer Borsato te spreken, inderdaad De Waarheid.

Hierboven twee nummers om je over de streep te trekken, daarachter een link naar een opgepoetste Japanse reissue van dit meesterwerk. Go!

gone but not forgotten

24 carat black – the best of good love gone (van “gone: the promises of yesterday“, 2009)

Het meerkoppige 24 carat black -project van Dale Warren bracht begin jaren zeventig één plaat uit: het briljante concept-album “Ghetto: misfortune’s wealth” (klik op de titel voor het hele album) waarop in 60 minuten alle uithoeken van het maatschappelijke en muzikale spectrum verkend werden. Helaas kwam het album uit tijdens het laatste jaar van het inmiddels door Al Bell gerunde Stax-label, en verscheen zo goed als exact op het moment dat het label failliet ging. Exemplaren van de lp kwamen niet terecht in regulier platenzaken, maar verdwenen in het schimmige cut-out circuit. Het duurde tot de jaren negentig voordat de plaat (weer) op de radar van muziekliefhebbers terechtkwam doordat hij prominent gesampled werd.

Fast forward naar 2008: de enige plaat van de groep gaat al weer enige tijd voor een goede drie cijfers over de toonbank, en de mannen van de Numero Group krijgen een telefoontje dat iemand de tapes met het tweede album van 24 carat black gevonden heeft(!). Helaas zijn de banden in verregaande staat van ontbinding, en zijn de meeste nummers niet meer te redden. Tough luck.

Gelukkig blijken zes nummers repareerbaar, en afgelopen maand verscheen – meer dan 30 jaar na dato – “Gone: the promises of yesterday” op cd en lp. Luister hierboven naar het eerst nummer, en misschien hoor je waarom hij inmiddels trots naast het debuut in de kast staat!

slack key 101

leonard kwan & raymond kane – slack key in stereo (tradewinds 1963) album

Herinner je je de akoestische albums van Elizabeth Cotten en Sandy Bull die ik eerder postte? Daarop gaven zij allebei een solo- draai aan het Amerikaanse muzikale erfgoed. Dit album van Leonard Kwan doet hetzelfde voor de Hawaiiaanse slack-key traditie.

Begeleidt door Raymond Kañe nestelt Kwan zich in de studio, en speelt daar in één sessie dit album vol. Het gros van de nummers zijn traditionele melodieën die generatie op generatie zijn doorgegeven en hier voor het eerst op een instrumentale slack-key manier worden vastgelegd.

De sfeer is behoorlijk ontspannen en breezy – het is tenslotte Hawaii in 1962 – maar schiet nooit door naar karikaturale tropische hula’s of “bounty-muziek“. Daarvoor is de muziek te ingetogen en persoonlijk.

So that’s it – zonder één verwijzing naar het weer of de postbode ben je klaar om middels bovenstaande link 47 jaar terug in de tijd te gaan. Waar wacht je nog op?

het verre oosten

yusef lateef – prayer to the east (savoy 1957) album

Mijn Yusef Lateef – karma is sterk dit jaar: na in mei een examplaar van “Jazz moods“ op de kop te hebben getikt, staat sinds deze maand het machtige “prayer to the east” trots in de kast.

Één van de vier albums die Lateef in 1957 opnam voor Savoy, en het beste dat ik van de beste man ken. “Prayer to the east” is eigen en zou door niemand anders dan Lateef gemaakt kunnen zijn – de balans tussen traditioneel, oosters en experimenteel is perfect, af en toe komt er een dreunende gong-slag voorbij, en de muziek heeft een emotionele urgentie die niet te ontkennen is.

Ik zal er verder geen woorden aan vuil maken – luister door het lichte gekraak heen en oordeel zelf!

rainy day men no. 12 & 35

gary higgins – red hash (nufusmoon 1973 / drag city 2004) album
jerry moore – life is a constant journey home (esp 1967) album

Het is zatermiddag, de regen waait hier in vlagen tegen het raam aan en de platen hiernaast staan bij de draaitafel – tijd voor meer sad bastard music.

Bij Gary Higgins hoort een geweldig verhaal, maar ook los daarvan staat de plaat als een huis. “Red Hash” klinkt – net zoals de albums van Nick Drake – tijdloos, en zou net zo goed dit jaar gemaakt kunnen zijn. De combinatie van organische arrangementen, Higgins’ persoonlijkheid als zanger / gitarist / componist en het feit dat het zo goed als alle nummers erg zijn maakte dit een vergeten klassieker, die vijf jaar geleden door Ben Chasny van Six Organs of Admittance uit de obscuriteit werd gehaald. In het najaar verschijnt een nieuw album van Higgins – spannend!

Over Jerry Moore is weinig informatie te vinden – hij heeft alleen dit album gemaakt voor het legendarische ESP-label, waarna hij binnen een paar jaar helemaal van de radar lijkt te zijn verdwenen. Jammer, want “Life is a constant journey home” maakt benieuwd naar eventuele volgende platen. Waar Gary Higgins zacht is, klinkt Moore scherp en bij vlagen wanhopig. Waar “Red Hash” warm en soulful is, klinkt de muziek van Moore rauw, bluesy en desolaat – stel je een dakloze Bill Withers voor en je komt in de buurt.

Samen bestrijken Gary Higgins en Jerry Moore zo goed als het hele Sad Bastard Spectrum, en beide albums zijn nooit ver weg in Casa Cortez… ik hoop dat jullie er ook iets mee kunnen.