meer mood music

les baxter – african blue (gnp crescondo, 1967) album

Grappig hoe je zintuigen werken:  als je niet weet dat iets bestaat zie je het vaak ook niet. Sinds ik een paar weken geleden onder de invloed van eden ahbez kwam zie en hoor ik ineens op allerlei plaatsen Exotica, én liep ik tegen een exemplaar van “african blue” op.

Les Baxter was één van de grootvaders van de sound die de luisteraar mee nam naar exotische oorden en ze vanuit het comfort van hun eigen huis kennis liet maken met de originele muziek van een bepaalde regio [sic]. Bekijk hier een gedeeltelijke discografie van de man.

“African blue” is zo authentiek Afrikaans als Waku Waku, maar dat betekent zeker niet dat het een slechte plaat is – integendeel. De 12 nummers hebben strakke arrangementen, worden gedragen door een zacht swingende ritmesectie (Carol Kaye op bas!) en op een portie “lalala” zingende koortjes wordt niet gekeken. De titels sluiten prachtig aan op het thema, en vormen samen met de hoes het kersje op de taart: “dark river“, “magenta mountain“, “azure sands” en meer.

Dromerige muziek uit een niet-bestaande wereld, die werkt ongeacht of de worstjes op de barbecue liggen of de regen tegen de ruiten plenst. Doe mij maar een enkeltje.