eden ahbez: de echte nature boy

eden ahbez – eden’s island (del-fi 1960) album

“There was a boy
A very strange enchanted boy
They say he wandered very far, very far
Over land and sea”

Nat King Cole scoorde in 1948 een wereldhit met “nature boy“, en opende daarmee de poort voor de honderden duizenden versies die er inmiddels van dit nummer zijn (hier een onvolledige lijst). Nu is het sowieso een mooi nummer, maar het feit dat het geschreven is door de enigmatische eden ahbez (hij stond erop zijn naam zonder hoofdletters te schrijven – deze zijn alleen voor God) maakt het verhaal helemaal af.

ahbez’ levensstijl was zowel voor de beats als de hippies een inspiratiebron: hij verafschuwde de drukke moderne maatschappij, vond geld overbodig en verruilde het stedelijke New York voor het toen nog relatief ongerepte Los Angeles… en deed dat te voet. Wat er vervolgens gebeurde met “nature boy” is waarschijnlijk te mooi om waar te zijn:

“After trying it a few times in his show, Nat King Cole decided to record it, with Frank DeVol provided the arrangement. He and DeVol tossed out the original waltz melody and went rubato, without a set rhythm, and recorded it on 22 August 1947. Buddy Cole played the piano part Nat had written.

Cole and Capitol didn’t know what to make of the song, so they sat on the record for months. Meanwhile, word-of-mouth about the tune began to grow from Cole’s live performances, and eventually Cole realized the record should be released. Unfortunately, no one had bothered to secure the rights to the song, and Ruby went off on a hunt to locate Ahbez. Legend has it that he found Ahbez and his wife camped out below the first “L” in the “HOLLYWOOD” sign“. (bron)

ahbez verdiende door het bijna gebruikelijke copyright-gedonder weinig tot niets aan het nummer, maar dat vond hij naar verluidt niet erg: er kwamen meer mensen naar zijn poëziemeetings waar hij mensen probeerde te overtuigen van de door hem aangehangen Oosterse mystiek. Kijk hier naar een fotoreportage die LIFE in 1948 van hem maakte en zie de man in aktie.

In 1960 nam hij “eden’s island” op voor Del-Fi records, waarop hij 12 nummers lang zijn teksten voordraagt op een bedje van exotica. Het resultaat is ver, ver (ver) weg van het hier en nu – zachtjes wiegende marimba’s en houtblazers dragen je weg naar onbewoonde eilanden. De trommels stuwen je zachtjes voort naar een klein strandje waar engelen zingen… you get the picture. Als het bovenstaande enigszins nieuwsgierig heeft gemaakt is er een goede kans dat je je in no time op je gemak voelt op eden’s eiland. Is dat niet het geval? Dan vaar je lekker verder en zien wij je binnenkort op leren sandalen weer terug.