wat is sad bastard music?

vetiver – strictly rule (van “tight knit“, 2009)
bill callahan – too many birds (van “sometimes i wish we were an eagle“, 2009)
paulusma – ready to go (van “iRecord“, 2008)

I ♥ Sad Bastard Music. In het dagelijks leven ben ik enthousiast, maak grapjes en ben ik vaak opgewekt. Dat komt voor een groot deel niet terug in mijn muzikale smaak: ik heb vaak behoefte aan wat melancholie en uitzichtloosheid. Na een uurtje goed dwepen en slepen kan ik er weer helemaal tegen. Drie recente hoogtepunten in het genre:

“Tight Knit” is het vierde album van Vetiver in net zoveel jaar, en ik hoop dat ze dat volhouden. Op dit eerste eigen album (nummer drie bestond uit covers)  sinds “To find me gone” klinkt de band hecht, ontspannen en bij vlagen bijna vrolijk – meer van hetzelfde in de best mogelijke betekenis.

Bill Callahan aka Smog staat sinds jaar en dag garant voor een portie introspectie waar Will Oldham een puntje aan kan zuigen. “Sometimes i wish we were an eagle” is zijn tweede album onder zijn eigen naam, en misschien wel het mooiste dat hij totnutoe gemaakt heeft. De reden? De goddelijke  arrangementen van Brian Beattie, die Callahan’s sonore stem van houtblazers en strijkers voorziet. Luister hierboven naar “too many birds“

Last but certainly not least Jelle Paulusma. Toen ik nog een Cortezje was hoorde ik “i could never love you” van Daryll-Ann en was ik verkocht. Nu, 16 jaar later, voelt het nog steeds alsof Paulusma recht in mijn oor zingt. Daryll-Ann is dood, leve Daryll-Ann! Luister hierboven naar “ready to go” en probeer het maar eens uit je hoofd te krijgen…