pop zes

This week, i’ve been mostly listening to…

Aangezien ik er de laatste weken maar niet toe lijk te komen met enige regelmaat te bloggen vandaag iets nieuws. Neem een halfje lijstjes, een kwart blogland en een kwart weblog-als-dagboek en je begint in de buurt te komen. Komtiegaatie.

Na even uit zicht te zijn verdwenen, is het machtige Vetiver terug met een nieuw album… met alleen covers! Gelukkig geen probleem – alle originelen zijn zo obscuur dat ik ze in ieder geval niet ken, waardoor het eigenlijk een nieuwe verzameling eigen nummers lijkt. Luister naar “houses“.

Vorige week eindelijk het inmiddels klassieke boek “Easy riders, raging bulls” van Peter Siskind gelezen over de Amerikaanse filmindustrie in de jaren zeventig. De focus ligt op hoe de toenmalige “nieuwe generatie” van onder andere Francis Ford Coppola, George Lucas en Martin Scorsese het bestaande systeem probeerde te veranderen, ondertussen een canon klassieke films maakte, en uiteindelijk onderdeel van het systeem bleken te zijn. Naast bakken sappige roddels ook erg goed geschreven, en zeer vermakelijk voor iedereen die van films houdt. Lees die shit.

Ondertussen gaat de stortvloed aan verzamelalbums zoals die medio jaren negentig op gang is gekomen onverminderd door, en zijn een aantal labels inmiddels aan een tweede of derde recycling van dezelfde nummers binnen tien jaar bezig… en dan hebben we het nog niet eens over tie-ins met nationale kranten (i’m looking at you, Blue Note). Wie echter zoekt zal vinden, en op kleinere labels komt er nog steeds af en toe wat moois uit. Een goed voorbeeld is “variations in time” op het Canadese Public Transit-label, een verzamelaar die met wisselend succes de grenzen van de jazz opzoekt. Naast een paar onfortuinlijke keuzes die me doen denken aan The Miami Sound Machine staan er ook nummers op als “nightmare bush’it whirl“ waarin Amina & Amiri Baraka een bijtend stuk politieke poëzie declameren over een cover van Stevie Wonder’s “all i do“. Negen minuten en eenenveertig seconden bliss.

Na een avond stappen met een van mijn zussen moest ik ineens denken aan “frosting on the beater” van The Posies, een album wat in 1993 naadloos aansloot op mijn hoogstpersoonlijke-doch-universele teenage angst. Cd weer uit de kast gehaald en “solar sister” aangezet. Phew! Hij blijft overeind. Altijd gevaarlijk om muziek waar je goede herinneringen aan hebt opnieuw te luisteren: niet zelden is het gevoel van de herinnering mooier dan de muziek in het heden. Dit album gelukkig niet. Tweestemmige powerpop met mooie gitaarsolo’s (ja, ik schrijf het echt: mooie gitaarsolo’s).

Een grappige quiz waarin je moet raden hoeveel vervolgen er van bepaalde films gemaakt zijn deed me – logischerwijze – aan James Bond denken. Waarop ik op weg naar mijn werk ongevraagd “shanty town (007)” van Desmond Dekker and the Aces in mijn hoofd kreeg. Ik ben vast niet de enige die zo’n hoofd heeft wat ongevraagd postmoderne kruisverbanden legt, toch?

Op dezelfde plek als waar ik bovenstaande quiz tegenkwam, zag ik ook een instructievideo over autorijden als je salvia op hebt. Hilarisch, en onbedoeld wederom een trigger: het is prettig af en toe het al te tastbare dagelijkse te verruilen voor een wat bredere geestelijke omgeving – iets wat net zo goed met muziek als met drugs kan. Maar om dan altijd de voordehand liggende paden van psychedelische rock, jamaicaanse muziek en (spirituele) jazz te bewandelen? Meh. Ik wil meer wazige hiphop met ballen. Albums zoals Edan’s “beauty and the beat” uit 2005 – autobotsingen van antieke echo’s en bliepjes met dikke drums eronder please!

Tenslotte: deze week is de nieuwe versie van Mozilla’s Firefox browser uitgekomen. Dit zou geen nieuws zijn, maar deze heeft standaard een mediaspeler ingebouwd die naast elk muziekbestand op het internet een play-knopje neerzet; dus ook mijn blog! Handig…

…en daarmee ben ik 45 minuten verder en is mijn blogrugzak weer aangenaam leeg; voel je vrij om hieronder te vertellen / laten horen / zien / etc waar je mee bezig bent.

zondag: drones by default

rehash – the rehash extended player (rehash media 2004) EP

Ergens in de Bermuda-driehoek van Express Rising, vroege Dj Shadow op Mo’ Wax en Dj Day bevinden zich de Texaanse mannen van Rehash Media. Sinds 2004 hebben ze een handjevol singles en EP’s uitgebracht, die zo goed als geen distributie hadden. Het gevolg daarvan is dat de muziek nergens terug te vinden is – het heeft dan ook even geduurd voordat ik deze extended long player van 24 minuten kon luisteren, maar gelukkig blijft kwaliteit over het algemeen overeind en luistert dit 4 jaar na dato nog steeds erg lekker weg.

Trek je schoenen uit en maak je klaar om een associatief (en soms ronduit vaag) universum te betreden. Muziek die gemaakt is voor de koptelefoon!

zondag: imaginaire bmw

lord finesse & dj mike smooth – funky technician (wild pitch 1990) album

Professor Barabas en zijn teletijdmachine zijn in the house- we gaan vandaag 18 jaar terug in de tijd.

Ik heb een goed foute BMW waar ik in rondrijd op deze warme zondag, en terwijl ik in z’n twee voorbij het park kruip schalt het debuutalbum van Lord Finesse uit mijn open raampjes.

The Funky Technician is nét voordat de eerste grote rechtzaken over sample-rechten losbraken uitgebracht, en dat hoor je. De meeste nummers gebruiken flinke brokken James Brown, en er komen ook stukjes van onder andere The Blackbyrds, Rufus Thomas en The Moments voorbij. Qua teksten is het een eenvoudige wereld: Lord Finesse is de man, en wel hierom. En hierom. En hierom. En hierom… ad infinitum.

Stap in en rijd een stukje mee als je zin hebt.

het was gezellig gisteren…

..bij Patrick Watson in Den Haag.

zondag: schapen aan de jazz

ken mcintyre – year of the iron sheep (united artists jazz, 1962) album

“New York can be a bitter experience for any performer aspiring to conquer the jazz world, and Ken McIntyre’s first year was a prime example of this.”

Gelukkig kwam het helemaal goed met Ken McIntyre, en nam hij het jaar erna zijn debuut “Looking Ahead” op samen met de halfgod Eric Dolphy.

“Year of the iron sheep“, genoemd naar zijn geboortejaar volgens de Tibetaanse kalender viel helaas een beetje tussen de wal en het schip wat betreft recensies en (daardoor?) verkopen. Vandaag is hij in ieder geval een beetje terug met de opname* die ik van de lp maakte. De nummers zijn noch free, noch gebonden aan het keurslijf van de traditionele (post)bop – ze bewandelen zonder enige problemen de gouden middenlijn. Het zal ongetwijfeld niet ieders ding zijn, maar ik raad alle liefhebbers vanspelers in de lijn van John Coltrane, Yusef Lateef en Eric Dolphy zijn oor eens te luister te leggen.

(* na feedback over wisselende opnamekwaliteit heb ik alles nagelopen en deze lp op een andere manier opgenomen… ik hoor graag of er een positief verschil is!)