lee erwin - thief of baghdad (1924)
Vandaag voor de verandering eens geen muzikale introspectie, maar muzikale intervisie - een paar pareltjes uit de wereldwijde blogosphere.
Allereerst “Atomic Bomb“, een Nigeriaanse lp van William Onyabor uit 1978 bij de mensen van Lamaraba. “We could describe it as disco funk, but the production is so raw and creative it sounds like nothing you heard before! Delay, weird keyboards sounds and dub FX mixed with round funky basslines and hypnotic wah wah guitar licks, with that delicious feeling it was recorded on a dirt messy studio!” (bron) Daar ben kan ik alleen nog aan toevoegen dat het de beste samenwerking is die Will Oldham, Mulatu en Patrick Adams nooit gehad hebben.
Engelse humor is alive and kicking in de antwoorden op de wekelijkse vraag van B3TA. Lees bijvoorbeeld “Tell us of your own DIY disasters” maar eens zonder je collega’s op te doen kijken van je proesten.
Dan Love van Oh Word heeft met “Deconstructing Illmatic” een hit te pakken: nooit eerder werd een klassiek hiphop-album zo precies (en leesbaar) ontleed. Voer voor alle (voormalige) samplespotters en kinderen van de gouden hiphop-jaren 1987-1993. Twijfel je? Luister dan naar het 84 jaar oude nummer hierboven en haasje repje.
Deze kat bespeelt een theremin, en deze spelletjes zijn zó ondoorgrondelijk dat ik niet meer zeker ben of het wel spelletjes zijn. Weet trouwens iemand waar ik het over heb als ik zeg dat ik een jaar of twee geleden een soortgelijk spelletje, maar dan uitgebreider een erg mooi vormgegeven, heb gedaan wat Hongaars was? Weet niet meer hoe het heet!
En saving the best for last wil ik alle soul- en funkliefhebbers hierbij aanraden om een sprintje te trekken naar het blog van Good Records - Gastheer Jonny heeft daar een tijdje geleden de mix “The Break-Up Letters” van Justin Torres voor iedereen in de etalage gezet. De mix is een paar jaar oud, maar was totnutoe alleen maar on the hush hush aan wat vrienden en kennissen gegeven…. ten onrechte, want het is misschien de meest coherente en hartverscheurende soulmix die ik ken. Torres lijkt moeiteloos de balans te vinden tussen oprechte gospel, gruizige funk en uitgekiende arrangementen en gebruikt daar een verzameling nummers voor die grotendeels nergens* terug zijn te vinden (* soms letterlijk, want een paar tracks komen van mastertapes met onuitgebrachte nummers af!). Een diepe buiging is in order - prachtig!
ps: als iemand de hierboven afgebeelde lp kan vinden dan maak ik je rijk 
1 response so far ↓
Horst Tappert // mei 7, 2008 bij 9:22 pm
Dank aan alle platennerds op deze aardkloot! Zonder jullie zou ik de briljante muziek van William Onyeabor nooit te horen hebben gekregen!
Kan ik bovendien met gerust hart weer veel mapjes met muziek ongeluisterd weggooien, want beter dan dit wordt het voorlopig niet.
PS Willem, ik neem aan dat je de plaat bij nummer 4 per ongeluk door heb laten lopen?
Laat een reactie achter