barney willen – moshi (disques saravah 2lp, 1971) (*)album
“This record is about a journey. A journey to Africa. A long trip across the Sahara desert into the bush. One day, as we were listening to some music, beautiful jungle music by the Pygmys, we decided right there and then we would go to Africa. That we got to go to Africa.“
In 1968 besloot de Franse saxofonist Barney Wilen (hij heeft zijn achternaam anders gespeld op “Moshi“) naar Afrika te gaan.
“We got a map and after some thinking about, we decided to cross the continent from Tangiers to Zanzibar in a sort of snaky line. The whole trip was to last 3 months which we thought was plenty of time.“
Hoe ik dit weet? De cursieve stukken tekst in deze post zijn afkomstig van de binnenkant van de lp-hoes. Laten we verder gaan.
“Well, as you may have guessed, we never got to Zanzibar. First of all, there were wars going on in several parts of Africa, and it was impossible to go trough countries like Nigeria and the Tchad, especially as we were looking for piece and our presence in a country at war would have been of no use to anybody“
De reis was niet alleen op topografisch gebied: ook emotioneel, muzikaal en infrastructureel maakten Wilen en zijn reisgenoten het nodige mee. Ik heb ongeveer 5% van de hoestekst overgeschreven, maar kan jullie vertellen dat één van de reizigers overleed aan een koortsaanval, een andere zich bekeerde tot het Moslim-geloof (en niet mee is teruggekomen) en dat iedereen erg onder de indruk was van de gastvrijheid en de plaats die muziek in de verschillende culturen innam.
“After 2 years, three of us finally arrived in Dakar and came back to Europe with lots of recorded music, instruments and Elvis Mammadou, a bushdog. We had started 15 but, most of the crowd copped out after 6 months. Those who stayed on, kept just what was necessary for making and recording music.“
Na terugkomst is Barney Wilen de studio ingedoken met alle gemaakte opnamen en heeft hij er de dubbel-lp “Moshi” uit gedestilleerd.
“Moshi is the Borogis’ way of getting rid of the blues, a trance-like state which involves possession by a special demon called Moshi.“
De plaat is uitgebracht door de filmmaatschappij die Wilen aanvankelijk sponsorde om een documentaire te maken over zijn reis, maar die na 12 maanden de geldkraan dichtdraaide. Dit betekende uiteindelijk dat Wilen de rechten over de opnames verloor en de plaat maar een kleine en exclusief Franse oplage kende – en dat is zonde.
Na het al weken van plan te zijn ben ik er eindelijkaan toe gekomen om deze 14 nummers in 80 minuten op te nemen, dus als het bovenstaande je aanspreekt nodig ik je uit om via folk, jazz, folklore, experimenten en straatopnames mee te gaan naar Afrika. Het is wellicht al duidelijk uit de beschrijving, maar de plaat werkt natuurlijk het beste als je hem van A tot Z beluistert…
(*): mocht divshare te traag zijn voor dit grote bestand dan is hier een alternatief.
Deze zaterdag, 24 mei, vanaf 23:00, aflevering 62* van Cortez gaat los in Den Bosch. Je weet waar.
Soms vraag je je bijna af wat mensen deden voordat breedbandinternet zo normaal werd – misschien waren een heleboel mensen snel na het uitkomen van (goede) albums ook wel bezig om daar zelf remixen van te knutselen die het orgineel naar de kroon steken? Stel dat dat inderdaad zo was, dan kregen wij ze helaas nooit te horen… en nu wel.
“
Vandaag voor de verandering eens geen muzikale introspectie, maar muzikale intervisie – een paar pareltjes uit de wereldwijde 
Zo. Het is 3 mei, en volgensmij is de lente nu ein-de-lijk begonnen…. about time!