muzikale troost voor the lonely

the raconteurs - you don’t understand me (van “consolers of the lonely”, 2008)
the raconteurs - the switch and the spur (idem)

Zoals sommigen (de meesten?) van jullie al weten hebben The Raconteurs vorige week onverwacht een nieuw album uitgebracht. Onverwacht? Ja: geen aankondiging via distributeurs zodat platenzaken maanden vantevoren al konden bestellen, geen promo-exemplaren om te recenseren, geen interviews.. niks. Onverwacht dus! De reden erachter?

“to get the album to the fans as soon as possible and as we promised. We wanted to get this record to fans, the press, radio, etc., all at the EXACT SAME TIME so that no one has an upper hand on anyone else regarding it’s availability, reception or perception” (bron)

Ik vind het prima, en ben vooral onder de indruk van het feit dat je, als je het écht wil, nog steeds een album op kan nemen en twee weken later in de winkel kan hebben liggen; iets wat sinds het midden van de jaren zestig langzaam maar zeker uit het collectieve geheugen verdwenen lijkt.

En dan nu, niet onbelangrijk, is het album deze ophef waard? Ik vind van wel.  “Consolers of the lonely” klinkt een stuk minder als een hobbyproject van Jack White (The White Stripes) en een stuk meer als een hechte band. Kan kloppen: er zitten een 100+ optredens tussen de vorige en deze plaat. Muzikaal zijn de nummers een stuk gevarieerder: van ierse violen naar om zich heen scheurende gitaren. Luister hierboven naar “you don’t understand me” met zijn echo’s van Tom Petty en Tori Amos(?!) en “the switch and the spur“, waar ik niks over ga schrijven - luister maar!