Entries from april 2008
meirelles e os copa 5 – o som (philips, 1964) album
Zo zijn zondagen bedoeld: beetje in je pyamabroek ontbijten, krant lezen op het balkon, daar een wasje ophangen – niks meer aan doen.
Soundtrack voor deze opa-voor-beginners bezigheden? Mijn pas verworven exemplaar van “O Som“, het debuutalbum van de Braziliaanse componist / saxofonist J.T. Meirelles. Ik schreef in november 2006 al over het droevigste nummer van de plaat, maar ben dankzij deze Japanse persing nu eindelijk in staat de overige vijf nummers daar aan toe te voegen.
De sound is een mengeling van Amerikaanse post-bop en Braziliaanse bossa op het scherpst van de snede: de plaat barst van de energie en de focus. Voordat ik me verlies in ellelange zingen vol superlatieven sluit ik snel af: luister naar “O Som” en voel de lentekriebels.
Categorieën: losse nummers
cortez presents tauhid (mix, 2008 ) album
Bij wijze van regendans voor de lente heb ik afgelopen weekend een nieuwe mix gemaakt. Directe aanleiding was het feit dat Deluca van Royal Groove de trotse vader is geworden van een prachtige dochter, en dat ik het hem van harte gun om zoveel mogelijk tijd met zijn spruitje door te brengen. Ik ben echter zó tevreden over het resultaat dat ik hem vandaag ook met mijn eigen luisteraars deel. Tracklist en achtergronden:
01. dark city sisters – rose – star time volume 1 lp
Meerstemmige Zuid-Afrikaanse heerlijkheden fkomstig van hun “star time volume 1” lp die ik een tijdje terug postte.
02. george cromarty – flight – wayfaring strangers: guitar soli 2lp
Afkomstig van de recente Numero-verzamelaar Wayfaring Strangers: Guitar Soli, waarop de crème de la crème van het “eenzame mannen met een akoestische gitaar”-genre verzamelt wordt. Numero: nog steeds een garantie voor kwaliteit.
03. birigwa – okusosola mukuleke – birigwa lp
Afrikaanse folky fusion met een Stark Reality connectie. Tot vorig jaar moeilijk te krijgen voor de normale muziekliefhebber, maar sinds kort heruitgebracht op cd door Porter Records. Dit nummer komt van de lp en die is net zo mooi als dit “okusosola mukuleke” doet vermoeden.
04. aretha franklin – one step ahead – columbia 45
Hebbes! Het duurde even, maar nu ben ik eindelijk in het bezit van dit pareltje uit Aretha’s pre-Atlantic periode (lees: voordat ze hits had). En ja, dat nummer kan inderdaad bekend klinken.
05. the ethiopians – life is a funny thing – lee scratch perry: born in the sky 2lp
Vocale reggaeharmonieën uit de studio van Lee “Scratch” Perry, en al een paar weken naast de draaitafel
06. zelia barbosa – carcara – sertao & favelas lp
Braziliaanse song of protest van de “sertao & favelas” lp die eerder dit jaar op mijn blog stond. Love it.
07. the jimi hendrix experience – little wing – axis: bold as love lp
Misschien wel het mooiste Hendrixnummer, en naar verluidt is de intro de aanleiding geweest voor de melodie van “under the bridge” van de Red Hot Chili Peppers.
08. lloyd miller – gol-e gandom – oriental jazz lp
Oh my. Nóg een reden om de “spiritual jazz” compilatie op het Jazzman label te kopen.
09. lee stone – what is life – breakout 45
De enige mp3 van het stel – ik krijg dit nummer gvd maar niet gevonden! Hypnotiserende soul met levensvragen… delicious.
10. jack wilkins – red clay – windows lp
Sampleklassieker (“sucka nigga” van A Tribe Called Quest), maar vooral een aangenaam dubby stukje gitaarjazz met dikke drums.
11. them – it’s all over now, baby blue – decca 45
Of: waarom Van Morisson als bijnaam “The Man” heeft. Killer Dylan-cover
12. barney willen – zombizar – moshi 2lp
**watch this space: binnenkort het hele album + achtergrondverhaal**
13. paul simon – everything put together falls apart – paul simon lp
Van zijn behoorlijk ondergewaardeerde solodebuut. Je wist waarschijnlijk niet dat Simon zo down kon zijn…
14. sunny & the sunliners – should i take you home – rpr 45
Hebbes 2.0: na er eerder dit jaar in louter superlatieven over te hebben geschreven heb ik eindelijk het begeerde plaatje in plaats van de cd!
15. dave & ansel collins – stone in love – in the ghetto lp
Atypische falsetto reggaecover van een nummer van Tim Buckley. Verraderlijk aanstekelijk!
16. pharoah sanders – upper & lower egypt – tauhid lp
Eindelijk. Het heeft verdomd lang geduurd voordat ik een keer een geschikt plekje vond voor één van mijn persoonlijkste favorieten. Dit is wat ik ’s avonds op zet als ik even helemaal los wil kunnen laten cq het verleden en de toekomst wil laten varen om hier en nu te zijn. Het is dan ook de titel van de lp waar dit nummer op staat die deze mix zijn naam geeft. “Tauhid” is een grondbeginsel van de Islam, en komt vrij vertaald neer op het samenbrengen van alle krachten en iedereen accepteren voor wie hij is. Daar sta ik helemaal achter.
Laat je me weten wat je van de mix vindt?
Categorieën: album · braziliaans · folk(y) · instrumentaal · jamaicaans · jaren 60 · jaren 70 · jazz · mix · soul · vocaal · wereldmuziek · witte moves · zondagmiddag
roy haynes, phineas newborn & paul chambers – we three (new jazz 1959) album
De categorie “zondagmiddag” begint zo langzamerhand uit zijn jasje te groeien: sommige albums zijn immers ook prima op zondagochtend, of in het weekend in het algemeen. R.I.P. zondagmiddag, welkom zondag.
Vandaag het vierde album van drummer Roy Haynes als leider, uitgebracht in 1959 op het New Jazz label. Bijgestaan door pianist Phineas Newborn Jr. (mag ik ook zo’n naam?) en bassist extraordinaire Paul Chambers laat hij hier horen waarom drummers net zo herkenbaar kunnen klinken als meer traditionele solo-instrumenten zoals trompet en piano.
Haynes drumt zoals architect Jan Duiker het Sanatorium Zonnestraal in Hilversum ontwierp: met vaste hand, gevoel voor licht en lucht en ruimte voor het onverwachte. Haynes varieert moeiteloos tussen mokerslagen en accenten, en is op 82-jarige leeftijd nog steeds actief. Bis!
Categorieën: album · instrumentaal · jaren 50 · jazz · zondagmiddag
MRR ADM EP (10″)
Een goed deel van de muziekliefhebbers op internet zijn de afgelopen weken erg opgewonden geweest over deze gelimiteerde 10″ op rood vinyl (in mijn hoekje van het internet in ieder geval). De 1000 exemplaren, een aantal wat ik trouwens niet persé als gelimiteerd zou omschrijven, vlogen internationaal de winkels uit en zijn nu alleen op Ebay te vinden voor 3-5 keer de originele prijs. Een hype dus.
Ik vind de muziek altijd interessanter, dus… is het de opwinding waard? Luister naar de zes instrumentale nummers (nummers drie en zes met Malcolm Catto op drums) die je kan omschrijven als Piero Umiliano, Jack White en Optical opgesloten in een lift (sic). Laat me horen wat je ervan vindt!
Categorieën: hedens · modern
the elgins – darling baby (v.i.p. 1966) album
Ik ben nog steeds bezig mijn platenkast op te ruimen en doe ondertussen de ene herontdekking na de andere. Vandaag The Elgins, die in 1966 een album uitbrachten op V.I.P. (één van de vele sublabels van Motown)
Je zou bijna vergeten dat Motown in de jaren zestig ook artiesten had die niet doorbraken – tussen artiesten als Marvin Gaye, The Temptations, Martha Reeves & The Vandellas, Smokey Robinson, Stevie Wonder, The Four Tops enThe Supremes kan het zomaar gebeuren dat je niet opvalt. Een regionale factor die daar voor de Nederlandse soulliefhebber bijkomt is dat lang niet alle kleinere Motown-titels hier gedistribueerd werden; The Elgins bestonden dus niet voor de platenkopers.
Jammer, want het is een mooie plaat! De groep bestaat uit één vrouw en drie mannen, een niet alledaagse line-up, en muzikaal is het allemaal net iets minder gepolijst dan de grote namen op het Motown-label. 12 mooie covers en originele nummers die uiteenlopen van uptempo dansmateriaal tot hartverscheurende ballads. The Elgins blijven.
Categorieën: album · jaren 60 · soul · vocaal · zondagmiddag
dark city sisters – star time volume 1 (1963) album 
…en het is alweer zondag(middag)! Door een paar dagen griep, een fulltime baan en andere beslommeringen ben ik niet al te actief geweest op mijn blog - iets waar ik hopelijk verandering in kan brengen.
De Zuid-Afrikaanse Dark City Sisters bestaan sinds 1958, en hebben temidden van stormen van apartheid, veranderende tijden en wisselingen in de samenstelling van de groep standgehouden: een zoektocht door google leverde een aankondiging op van een optreden in 2004! Jammer dat hun platen zo goed als onvindbaar zijn, want het muziek die niet alleen een publiek verdient, maar er volgensmij ook een heeft: luister maar naar “rose“
Ik merk dat ik er moeite mee heb de muziek op deze lp te omschrijven: ik blijf maar termen schrappen en (her)schrijven. Luister dus zelf naar de debuutplaat van deze dames uit Soweto, en hoor hoe hun close-harmony nummers moeiteloos tussen opgewektheid en melancholie laveren én vanaf de eerste luisterbeurt warm en vertrouwd klinken.
Overwegend gezongen in (het) Zulu, begeleidt door een elektrische gitaar, wat voorzichtige drums en af en toe een onverwachte mannenstem. Nooit gedacht dat Zuid-Afrika zo dichtbij kon voelen.
Categorieën: album · hedens · jaren 60 · jaren 70 · jazz · soul · vocaal · wereldmuziek · zondagmiddag
the raconteurs – you don’t understand me (van “consolers of the lonely”, 2008)
the raconteurs – the switch and the spur (idem)
Zoals sommigen (de meesten?) van jullie al weten hebben The Raconteurs vorige week onverwacht een nieuw album uitgebracht. Onverwacht? Ja: geen aankondiging via distributeurs zodat platenzaken maanden vantevoren al konden bestellen, geen promo-exemplaren om te recenseren, geen interviews.. niks. Onverwacht dus! De reden erachter?
“to get the album to the fans as soon as possible and as we promised. We wanted to get this record to fans, the press, radio, etc., all at the EXACT SAME TIME so that no one has an upper hand on anyone else regarding it’s availability, reception or perception” (bron)
Ik vind het prima, en ben vooral onder de indruk van het feit dat je, als je het écht wil, nog steeds een album op kan nemen en twee weken later in de winkel kan hebben liggen; iets wat sinds het midden van de jaren zestig langzaam maar zeker uit het collectieve geheugen verdwenen lijkt.
En dan nu, niet onbelangrijk, is het album deze ophef waard? Ik vind van wel. “Consolers of the lonely” klinkt een stuk minder als een hobbyproject van Jack White (The White Stripes) en een stuk meer als een hechte band. Kan kloppen: er zitten een 100+ optredens tussen de vorige en deze plaat. Muzikaal zijn de nummers een stuk gevarieerder: van ierse violen naar om zich heen scheurende gitaren. Luister hierboven naar “you don’t understand me” met zijn echo’s van Tom Petty en Tori Amos(?!) en “the switch and the spur“, waar ik niks over ga schrijven – luister maar!
Categorieën: hedens · losse nummers · modern · vocaal · witte moves
