zondagmiddag 10.0: zonder pretenties

kenny burrell – midnight blue (blue note, 1967) album

Soms heb ik, als muzikale omnivoor in de vijfde versnelling, een zetje nodig om terug te gaan naar wat ik al ken. Er zijn komen aan de lopende band interessante nieuwe albums uit, het graven naar oude dingen die ik nog niet ken gaat altijd door – en voordat ik het weet ben ik ronduit snobistisch bezig.

Zo ben ik op het moment bezig mijn collectie verder uit te dunnen: uiteindelijk wil ik maximaal 2000 platen hebben, en zelfs dat is eigenlijk al teveel om echt te luisteren. Nu staan er in de kast een heleboel lp’s die sowieso blijven, maar het gevaar is altijd aanwezig dat je het kind met het badwater weggooit tijdens het snoeien. Zo dacht ik eigenlijk wel “klaar” te zijn met de traditionele Blue Note-sound (mid-vijftig tot mid-zestig); hoeveel traditionele sessies kan een oor verdragen?

Een paar dagen geleden liep ik in Den Haag tegen een goedkoop exemplaar van Kenny Burrell’s “Midnight Blue” aan. Nog nooit gehoord, en altijd gedacht dat het een redelijk duffe plaat was. Gekocht. Opgezet. Oef – toch wel erg goed! Het album is opgezet als een eerbetoon aan de blues waarmee Burrell opgroeide, en dat werkt: de muziek schuifelt, aarzelt en klaagt met een prettige slakkengang.

Burrell op gitaar, Stanley Turrentine op sax, Major Holley Jr. op bas, Bill English op drums en Ray Barretto (die naast zijn latin solo-lps tot diep in de jaren zeventig een veelgevraagde sessiemuzikant was op jazzplaten) zeer smaakvol op conga.

Betekent dit nu dat ik helemaal teruggekomen ben van mijn plannen? Nee. Iedereen die in het verleden al email-lijstjes van me ontving krijgt ergens in de komende dagen deel 1 van een verdere opruiming (nog niet op de lijst maar wel interesse? mail me) Ik word gestoord van de materiële omvang van al die platen, en heb liever één geweldige Blue Note dan (als?) tien goede – daar zou ik toch niet naar luisteren als er een betere naast staat. Midnight Blue blijft trouwens – zoiets had ik nog niet

mijn interne audiostalker

larry marshall – run babylon (studio one 7″ single, 197?)
vin gordon – babylon rock (idem)

Larry Marshall heeft het bij het rechte eind: als je Babylon aan ziet komen, kun je beter zorgen dat je hard weg rent.

Dit obsceen dure Studio One singletje – gelukkig ook terug te vinden op “studio one roots volume 2“-  is al dagenlang ongevraagd mijn persoonlijke soundtrack: in de meest uiteenlopende situaties slaat mijn interne stereo aan en klinkt dit nummer.

In een poging om dit Jamaicaanse geweld wat te sussen hierboven het nummer én de bijbehorende version; ik hoop voor jullie dat het orgelmelodietje ondertussen iets van zijn aggresieve pakkendheid verloren heeft!

zondagmiddag, 9.0: percussief pasen

juan amalbert’s latin jazz quintet – the chant (tru-sound 1962) album

“The Chant” is het derde en laatste zelfstandige album van Juan Amalbert’s Latin Jazz Quintet. De eerste twee,”Hot Sauce” en “Latin Soul”, zijn relatief makkelijk te vinden omdat ze op cd / lp heruitgegeven zijn – “The Chant” is in 2000 in Japan kort op beschikbaar geweest, maar dat maakt de muziek nu niet direct beschikbaar voor ons.

Gelukkig  kon ik onlangs mijn “The Chant” met ruis en tikken vervangen door een schone lp, die nu hierboven te bedownloaden is. De combinatie vibrafoon / dwarsfluit / piano / sax / latin percussie zal misschien niet ieders kopje thee zijn, maar ik raad je aan om eventuele vooroordelen opzij te zetten en de plaat een kans te geven: onthaast kabbelende zondagmiddag-vibes zonder kitschy randjes zijn in dit genre namelijk zeldzaam.

Naast zijn drie albums als bandleider is Amalbert in de periode 1960-1964 ook als begeleider te horen op albums van Eric Dolphy, Pharoah Sanders, Willis Jackson en anderen – niet de minste goden. Ik vind hem als leider echter wel wat beter uit de verf komen dan op de hierboven genoemde lp’s, waar zijn muzikale bijdrage te vaak werd afgezwakt tot wat percussie op de achtergrond.

PS: Eind jaren zestig bekeerde Amalbert zich trouwens, net zoals veel andere muzikanten, tot het Moslim-geloof en veranderde hij zijn naam in Emanuel K. Rahim.

luistertip: false alarm

dj anonymous – false alarm (2008) mix

De Finse dj anonymous is al 15+ jaar achter de draaitafels te vinden, en is nooit te beroerd om wat moois te delen op zijn blog. Deze week maakt hij een uitstapje naar het Amerikaanse 100 limousines met een diepe melancholieke mix van soul / boogie uit de late jaren zeventig.

Goede selectie, boterzacht gemixt en een perfecte soundtrack voor de centimeters regen (en vorst?!) die we dit weekend voor de kiezen krijgen.

john legend heeft een grote broer…

black spade – to serve with love (intro) (van “to serve with love”, 2008)
black spade – the one (20s love song) (van “to serve with love”, 2008)

…met ballen! En daar ben ik blij om, John Legend heeft me het afgelopen jaar namelijk vooral teleurgesteld: hoe kan de optelsom van een mooie stem én het talent om goede nummers te schrijven zo’n ontzettende bak sky radio-gezever opleveren? Jemig de pemig zeg.

Gelukkig is er een new kid on the block: Black Spade uit St. Louis. Gewapend met een stapel platen, een keyboard uit 1984, een microfoon en een computer heeft hij zo goed als in zijn eentje “to serve with love” gemaakt. Hierboven de futuristische openingstrack én een catchy voorbeeld van de rest van het album. 0-1 voor Legend, wat jullie?

in den beginne (ken je wortels-related)

various artists – sorrow come pass me around: a survey of rural black religious music (advent, 1975) album

Een Amerikaans spreekwoord zegt “you can’t know your future if you don’t know your past“, en ik ben het daar helemaal mee eens. Daarom luister ik zowel naar dubstep als naar veldopnames van volksmuziek – een historische context verrijkt mijns inziens het luisterplezier. Vandaag ga ik terug naar de wortels van blues en gospel, en op die manier weer naar de voedingsbodem van jazz, soul en hiphop. Sommige muzikale tradities lijken te veranderen of te verdwijnen, maar doen dat niet: veel moderne soul is nog steeds gospel, alleen zijn andere Goden het onderwerp.

Een paar maanden geleden hoorde over de lp “sorrow come pass me around” tijdens een (online) discussie over het Mississippi-label. Een wat oudere muziekliefhbber vond de platen op dat label wel aardig, maar zei dat ze niet konden tippen aan wat volgens hem de beste veldopnames waren op het gebied van “rural black religious music“. Dat wilde ik graag met eigen oren beslissen, maar helaas was de lp in 1975 in een zeer kleine oplage verschenen en kon ik het wel vergeten.

Daar wordt het voor mij pas leuk – ik doe niets liever dan zoeken naar onvindbare (sic) dingen. Zoals de link hierboven je wellicht al deed vermoeden: ik heb hem. En hij is inderdaad prachtig. Ik ga niet proberen te beschrijven wat er precies te horen is, maar laat jullie achter dat het misschien wel niet meer SOUL als dit wordt… Geniet ervan.

nieuw en aanbevolen

the frank derrick total experience – no jive (van “spiritual jazz”, jazzman 2008)
hastings street jazz experience – ja mil (van “spiritual jazz”, jazzman 2008)

Na een internetstoring van een paar dagen (en de bijbehorende confrontatie met de rol die internet in je leven speelt) ben ik sinds vandaag weer up and running. Gelukkig maar, want ik kreeg vorige week twee nieuwe verzamelalbums binnen die aandacht verdienen…

Het Londonse Jazzman-label is inmiddels al meer dan tien jaar bezig vergeten, onuitgebrachte en begerenswaardige muziek uit te brengen (klik hier voor een overzicht); ik maak me sterk dat een goed deel van jullie wel één of meerdere singles of cd’s van het label in de kast heeft staan, en you should: het is muzikaal bijna zonder uitzondering de moeite waard.

Ik was dan ook erg blij toen eigenaar Gerald Short begin vorig jaar aankondige dat er op het label een verzamelaar met spirituele jazz uit zo komen. Vorige week werd mijn wachten beloond, en lag er een dikke dubbel-lp met klaphoes bij de voordeur. Na hem een paar geluisterd te hebben kan ik gelukkig zeggen dat het een absolute knaller is – van oosterse invloeden tot instrumentale verkenningen van de grenzen van de jazz, en van religieuze odes tot Egyptische dansvloermonsters. Het was dan ook erg moeilijk om te kiezen wat ik wilde laten horen, maar ik ben eruit. Allereerst een gemeen swingend nummer van Frank Derrick in een 7/8 ritme (tel maar mee) wat het midden houdt tussen afrobeat, modale jazz en hardbop. Daarna de Hastings Street Jazz Experience uit Detroit met het oprecht spirituele “Ja Mil” (wat ik de hele week al in mijn hoofd heb zitten). Als deze twee naar meer smaken kan je de cd of het vinyl rechtstreeks via het label kopen – doe je ding!

ersen – gonese don cigecim (van “obsession”, bully 2008)
sonora casino – astronautas a mercurio (van “obsession”, bully 2008)

Een dag later viel “Obsession”, een dubbel-lp vol internationale psychedelica, door de brievenbus en had ik ineens twéé nieuwe verzamelaars die om mijn aandacht streden. Uitgebracht op het Canadese Bully-label van Sixtoo is het een vreemde eend in de bijt tussen alle abstracte beats op het label; de verzamelaar is dan ook samengesteld door Mike Davis van Academy Records uit New York.

Het verhaal gaat dat van een aantal nummers die op de plaat te vinden zijn maar één bekend exemplaar is, en je mag raden wie dat heeft. Los van vermakelijke obscuriteitswedstrijdjes gaat het er natuurlijk om of de plaat goed is, en dat is hij. Twee keer een case in point: Turkse psychedelica van Ersen en een Peruviaanse ruimtereis onder leiding van Sonora Casino. Ook voor “Obsession” geldt dat als dit naar meer smaakt, de rest van de plaat zeker de moeite waard is.

snoop unplugged?

snoop dogg – my medicine (van “ego trippin“, 2008)

“i’d like to dedicate this record record right here to my main man Johnny Cash – a real American gangster”

Je kunt van Snoop zeggen wat je wil, maar hij heeft een lange adem (continu albums uitbrengen sinds 1993 – dat doen maar weinig populaire rappers hem na) én hij is niet bang om risico’s te nemen.

Met dat laatste in mijn achterhoofd stond ik nog steeds goed paf toen ik op Snoop’s nieuwste album (klik op de titel hierboven om het te luisteren) een uptempo countrynummer tegenkwam… waarop Snoop zingt! Nog geslaagd ook als je het mij vraagt – wat jullie?

zondagmiddag, 8.0: een revolutionist in de regen

freddie mcgregor – bobby bobylon (studio one, 1980) album

Mozes kriebel wat een weer zeg. Ik was eigenlijk van plan om een mooi latin-jazz album te posten in mijn zondagmiddag-serie. Helaas, toen ik vanochtend de gordijnen opendeed was het meteen duidelijk: vandaag eerder binnen thee met reggae dan buiten koffie met Juan Amalbert! Hopelijk volgende week…

Freddie McGregor is sinds de jaren zestig actief als zanger, en is nog steeds bezig (zie zijn webzijde). Zijn “Bobby Bobylon” uit 1979 is geen album zoals wij dat tegenwoordig kennen: in plaats van een verzameling nummers die tijdens specifieke opnamesessies voor het album zijn gemaakt is deze lp eerder een verkapte greatest hits van de periode 1975-1979.

Daar is niks mis mee als het resultaat 10 staaltjes soulvolle rootsreggae zijn. Kom even schuilen bij Freddie, met een beetje mazzel is het straks weer droog.

meer biets

theo parrish – twisted friskie biscuits (van “sound sculptures vol. 1“, 2007)
pilooski – love is wet (van de “love is wet ep“, 2007)
cymande – brothers on the slide (ruffy tuffy mix) (12″, 2005)

Back by popular demand: beats, en wel in bovenstaande volgorde.

Theo Parrish, onder wiens naam een kleine documentaire over hem zit, is al een dikke tien jaar bezig de muzikale erfenis van Detroit uit te breiden. Of het nou gruizige house, disco edits of spirituele jazz is – hij kan het met verve. Luister naar één van de prijsnummers van het eerste deel van zijn “sound sculptures“

Pilooski had vorig jaar een enorme hit moeten hebben met zijn remix van Frankie Valli’s “Beggin“, maar het lot besliste helaas anders. Niet getreurd, de fransman gaat onverstoorbaar verder en zette eind vorig jaar (in mijn oren) een reuzestap met het titelnummer van zijn “love is wet EP“: downtempo, soulful en Eigen. Erg fijn!

Last but not least een vreemde eend in de bijt: een uptempo re-edit van Cymande’s dansvloerklassieker “brothers on the slide“. Geloof me – als er iemand sceptisch is over het herverbouwen van klassiekers ben ik het.. maar deze werkt voor me. Het betere knip & plak-werk, en het plezier spat er vanaf. Wat jullie?

macedonië swingt

dusko goykovich – swinging macedonia (philips / emi, 1967) album

De in 1931 geboren Dusko Goykovich was na zijn studie aan het conservatorium van Belgrado al een aantal jaar actief op plaat en podium toen hij in 1966 Swinging Macedonia opnam.

Tegenwoordig wordt de plaat gezien als het begin van het Balkan-jazz genre, waarin Slavische volksmuziek een (hopelijk) geslaagd huwelijk aangaat met jazz. Waarom is dit interessant? Omdat dit een hele bijzondere plaat is. Goykovich speelde ten tijde van de opnames ook in de Clarke Boland Big Band, een toevluchtsoord voor internationale jazzmuzikanten zoals Sahib Shihab, Fats Sadi, Johnny Griffin en Nathan Davis.

Laatsgenoemde is op Swinging Macedonia te horen op saxofoon en fluit, de grote Mal Waldron op piano, de mij onbekende Eddie Busnello speelt ook sax, Peter Trunk is te horen op bas en Cees Cee neemt de drums onder handen. Het resultaat is bezielde en intense jazz die bijna uit zijn voegen spat van de energie. Als je van één van de hierboven genoemde namen houdt – of van jazz die zowel prikkelt als ontroert – dan is dit voor jou. Laat me horen wat je ervan vindt!

hiphop is voor de mensen

michael jackson / the jackson five – we’re almost there (45, 1969)
melvin bliss – synthetic substitution (45, 1973)
cutmaster cool v featuring biz markie – tribute to scratching part 2 (1988, onuitgebracht)

Ik ben zo wit als ze komen, draag een bril, ben na het atheneum naar de universiteit gegaan. Ik ben geabboneerd op de VPRO-gids, lees NRC Next en bezit een pastamachine.

Maar als ik met één muzieksoort opgegroeid ben is het hiphop.

Life stranger than fiction, huh? Hoewel ik tegenwoordig niet vaak meer blij wordt van nieuwe hiphop, staan er 300+ hiphopplaten uit de periode 1979-1995 bij me in de kast die nergens naar toe gaan.

Hier moest ik vandaag ineens heel erg aan denken toen ik thuiskwam en een pakje openmaakte waar het onuitgebrachte tweede deel van Cool V’s “tribute to scratching” in zat. Ja, het nummer klinkt alsof het van een derde generatie cassettebandje opgenomen is – goede kans dat dat zelfs ook zo is – maar het enthousiasme waarmee de nummers van Michael Jackson en Melvin Bliss (de moeite waard om meer dan de break in het begin) geknipt en geplakt worden is f*ckin aanstekelijk.

File under: songs that made your day