Hattrick!

le liste du cortez (februari 2008) album

Terug van weggeweest: de lijstjes! Waar ben je naar aan het luisteren, en wat is er mooi aan? Allow me to kick things off: hiernaast een foto van de 9 lp’s die vooraan bij mijn draaitafel staan, en hierboven van iedere plaat één nummer* in de mix. Komen ze!

The moments – not on the outside, but on the inside…strong (stang, 1970). Allereerste lp op Sylvia Robinson’s label, oprechte sweet soul met een klein studiobudget. Innemend.

The mediation singers – a change is gonna come (jewel, 1971) Funky gospel met zóveel overtuigingskracht dat sommige nummers een bozige ondertoon krijgen. Luister op de mix naar “trouble’s brewin“

Ray barretto – hard hands (fania, 1968) Zijn “acid” uit hetzelfde jaar zit sinds 1999 vastgeplakt in mijn dj-tas, maar ik moet toegeven dat dit album van Barretto qua variatie en liedjes die lp toch wel op de hielen zit!

Neil young – on the beach (reprise, 1974) Ik ben nog steeds deep into dezenieuwe held; vooral zijn “on the beach” (een album dat hij tot vorig jaar weigerde uit te brengen op cd omdat hij het niet goed genoeg vond!). Op de mix terug te horen in de vorm van “for the turnstiles“

Black sabbath – st (vertigo, 1970) Steek je wijsvinger en pink in de lucht terwijl je met je hoofd een cirkel beschrijft – het zijn de grootvaders van metal! Niet ieders kopje muziek, maar ik ben erg blij met het exemplaar wat ik vorige week voor €5 kocht. Op de mix kun je Ossie Osbourne (sic) niet alleen horen zingen, maar ook mondharmonica horen spelen op “the wizard“.

Va – rebel music volume 2 (trojan, 2007) Naar aanleiding van een tip van Paul in de eindejaarslijstjes deze dubbel-lp met totdantoe onuitgebrachte nummers gekocht – en hij is zijn geld dubbel ende dwars waard. Het lukte me niet om mijn keuze te beperken tot één nummer, dus op de mix zijn twee nummers terug te horen – lucky jullie.

Va – cherrystones rocks (lo, 2002) Een inmiddels al wat oudere verzamelaar van Gareth “Cherrystones” Godard op Lo Recordings; toch maar gekocht omdat er toch een paar errug goede nummers op staan (zoals dat van the mogol op de mix) – en voor je het weet heb je een paar kratten met verzamel-lps…

Va – eccentric soul: the deep city label (numero, 2008) Numero is op het moment bijna niet bij te houden: er is een sublabel gelanceerd, de disco 12″s blijven komen én binnenkort komt er een verzamelaar met onuitgebrachte Hebreeuwse spacefunk uit… als het te snel voor je gaat kun je ook lid worden van het label. Deze maand bracht een vinyl-release van hun Deep City-verzamelaar die totnutoe alleen op cd te krijgen was. Luister op de mix naar de überdiepe Helene Smith.

Richard evans – dealing with hard times (atlantic, 1974) Uitstekende jazzfunk van arrangeur / producer Evans die graag op de achtergrond mee-scat met zijn eigen gitaarspel – erg vermakelijk! Voor de mix kon ik echter de strijkers van “the wedding song” niet weerstaan

Last but not least: wat is naast het lijstje en de mix nu de derde factor die een hattrick van deze post maakt? Nou… ik heb vandaag te horen gekregen dat ik vanaf volgende week een leuke, afwisselende en spannende nieuwe baan heb! It’s a celebration b*tches! Woohoo!

…en nu jullie: voel je bij deze uitgenodigd om te reageren met een persoonlijk lijstje mp3’s / cd’s / lp’s…. GO!

zondagmiddag, 7.0: modale melancholie

james clay – a double dose of soul (riverside 1960) album

“zondagmiddag” begint een mooie serie te worden! Vandaag geen lentegeluiden, maar modale jazz waar een briesje doorheen waait. Aangezien ik zelf niet muzikaal genoeg onderlegd ben om duidelijk uit te leggen wat er nu precies modaal is aan modale jazz hier een citaat uit Kirk DeGiorgio’s “Hall of fame” – een oude wegwijzer en inspiratiebron.

“The term ‘modal jazz’ – whilst not adhering strictly to the correct rules lay down by musicologists and jazz purists – has come to define a certain type of jazz record. Tracks labeled as being ‘Modal’ generally have an exotic, eastern feel and/or have an unusual time signature or are in waltz time.” (bron)

Vooral de laatste zin is een die ik volledig onderschrijf: modale jazz onderscheidt zich in mijn oren door een open karakter, vaak een waltztempo en een gevoeligheid voor oriëntaalse invloeden. Het album hierboven is een mooi voorbeeld van dit geluid: samen met Victor Feldman, Louis Hayes, Sam Jones en Gene Harris zorgt James Clay voor een fijne zondagmiddag.

josé james: vliegende start

josé james – equinox (2006)
josé james – resolution (2006)

Het duurde even voordat ik er aan toekwam – zijn debuutalbum “The Dreamer” stond al in mijn jaarlijstje over 2007 – maar José James is hier, en hopelijk blijft hij.

“The Dreamer” is een prachtig debuut: intiem, ontspannen, gevarieerd en (heel belangrijk) kort genoeg om je naar meer te doen verlangen. Vocaal heeft James raakvlakken met Gil Scott Heron, Michael Franti van Spearhead en Eddie Jefferson, en zijn band sluit daar mooi bij aan – al vind ik het een doodzonde dat er een elektrische piano gebruikt is in plaats van een akoestische, maar smaken verschillen.

Het verhaal gaat dat James medio 2006 vanuit New York naar London gevlogen is om in Cargo een demo-cdr te overhandigen aan Gilles Peterson. Deze was daar zó van onder de indruk dat hij er de hele nacht (sic) naar geluisterd heeft, en hem de volgende dag meteen een contract aangeboden heeft op zijn Brownswood label. Waar of niet, het is een mooi verhaal, en de twee nummers hierboven dragen bij aan de mythe aangezien ze van de demo komen. Helaas waren ze om copyright-redenen (“equinox” is een cover van een Coltrane-nummer) geen kandidaten voor het album, dus Brownswood was zo vriendelijk om 500 10″ singles te drukken en deze zonder reclame te koop te zetten. Nu wil het geval dat Cortez nogal een José James fan is, dus ik heb hem meteen gekocht.. en jullie kunnen er nu naar luisteren. Hopelijk is de aanschaf van het album het gevolg, wellicht gevolgd door zijn optreden op North Sea Jazz op 10 juli!

soundtracks uit NYC

good records nyc site

Sinds 2005 is New York een platenzaak rijker: Good Records op 179 E 3rd St. Normaliter zou ik geen post besteden aan één van de vele platenzaken die de wereld rijk is, maar deze is een positieve uitzondering: hij wordt namelijk gerund door iemand die heel erg van muziek houdt. Niet van verzamelen, niet van zeldzaam-om-het-zeldzaam, niet om zo veel mogelijk geld te verdienen, maar om de muziek zelf.

Ik ken de eigenaar via verschillende messageboards op het wereldwijde web als iemand met het (muzikale) hart op de goede plek, en ben de afgelopen tijd behoorlijk onder de indruk geraakt van zijn nieuwe website: hij gebruikt deze namelijk om allerlei diepe soulmixen, vergeten lp’s, hartverscheurende gospel en wat dies meer zij mee te delen. Hij is vanaf vandaag toegevoegd aan de blogroll aan de rechterkant van mijn blog – een mooie manier om een (vrijdag)middag van muziek te voorzien!

(*NB: de mixen lijken niet downloadbaar, maar zijn het wel: selecteer de hele player en ga naar de paginabron / paginacode om de rechtstreekse link eruit te plukken)

back out with it

wailing souls – st (studio one, 1975) album

Short ende sweet: sinds afgelopen zaterdag is er een gapend gat in mijn reggaecollectie gevuld met een prachtig exemplaar van de eerste Wailing Souls lp. Maatschappelijk bewuste harmoniëen over ongepolijste riddims met orgeltjes en sirenes? It’s a no-brainer voor liefhebbers.

Persoonlijke favorieten zijn “fire coal man” en “row fisher man“, maar eigenlijk zijn alle nummers zo goed als meerstemmige reggae voor mij wordt. Zet 30 minuten opzij en trakteer jezelf op een mini-vakantie naar Jamaica…

zondagmiddag, 6.0: braziliaanse lente

various artists – spencer doran’s brazil mix (2007) album

De Amerikaanse muzikant / producer Spencer Doran en zijn vriendin zijn grote liefhebbers van Braziliaanse muziek, en om 25 van hun favoriete nummers te delen hebben zij eind vorig jaar deze mix samengesteld. Ik kreeg hem via via in handen, en heb hem meteen gemaild met de vraag of ik hem ook met jullie mocht delen – zijn antwoord daarop was gelukkig “graag!“

Hierboven een zorgvuldige opgebouwde mix met zowel bekende (Caetano Veloso, Milton Nascimento, Jorge Ben) als meer obscure (Joao Nogueria, Alceu Valenca, Ronnie Von) Braziliaanse muzikanten. Doran gaat kopje onder in weelderige arrangementen, ingetogen akoestische gitaren en psychedelische fuzz; laat die lente maar komen!

klaar met wachten: een voorschot op de lente.

willie rodriguez jazz quartet – flatjacks (riverside 1964) album

Hoewel ik er geen problemen mee heb dat het de komende dagen zo’n beetje gaat vriezen, blijven mijn gedachten toch hangen bij de zon op mijn huid vorige week. Volgensmij heeft de winter lang genoeg geduurd*, tijd voor lente! Als de lammetjes in de wei enige indicatie zijn gaat het niet lang meer duren… daarom dit weekend muziek om in de stemming te komen.

Het album van Willie Rodriguez hiernaast is een kruising van bossa nova en latin jazz en loopt over van latin-percussie, voorzichtig schuifelende baslijnen en pakkende melodieën. Niks moeilijk doen, 12 nummers in 38 minuten met Rodriguez op percussie , Seldon Powell op sax en fluit, Barry Galbraith op gitaar en George Duvivier op bas. Proost!

(* ook al sneeuwde het vorig jaar nog in maart )

toegevoegd aan helden

neil young – cowgirl in the sand (van “everybody knows this is nowhere“, 1969)

Sinds Neil Young een klein jaar geleden besloot om zijn  concert in Massey Hall alsnog (36 jaar na dato) uit te brengen ben ik bezig aan een inhaalslag. Met de snelheid van een schildpad. De afgelopen maanden heb ik Neil Young, Everybody knows this is nowhere, After the goldrush, On the beach en Times fade away aangeschaft en regelmatig gedraaid. Vond het erg goed, maar een échte vonk had ik niet.

Totdat ik vandaag tegen de driedubbele verzamel-lp Decade aanliep en thuis alle zes de plaatkanten achter elkaar draaide. Wat een nummers zeg. Young = Grote Artiest, bijvoorbeeld door het prachtige popliedje wat in het 10 minuten durende “cowgirl in the sand” verstopt zitten tussen de feedback. En omdat hij “winterlong” geschreven heeft – ik heb gelijk de versie van The Pixies weer uit kast gehaald. The end.

les chansons rebelle: zelia & caetano

caetano veloso – st (1969) album
la chanson rebelle 1: zelia barbosa – sertão & favelas (1968) album

Het prachtige het-lijkt-wel-lente weer van de afgelopen dagen zorgde ervoor dat de ramen en deuren hier open stonden (al ben ik wél oud-Hollands verkouden) en mijn muzikale honger richting Zuid-Amerika ging. Vandaag daarom niet één, maar twee albums uit Brazilië omdat ik ze niet los van elkaar kan zien.

Zoals sommigen van jullie al weten zijn de meeste Braziliaanse albums uit de late jaren zestig niet los te zien van de politiek-culturele context van het land in die periode: een tijd van onrust, protesten en creativiteit. De LP van Caetano Veloso die je hierboven kan luisteren is zo’n product van deze omstandigheden. In 1969 was Veloso al een aantal keer opgepakt en hardhandig verhoord vanwege zijn rol in de Tropicalia-beweging; Zijn “witte album” (ja, dat is symbolisch bedoeld) was dan ook zijn laatste Braziliaanse album voordat hij een periode naar Engeland vluchtte.

Muzikaal is het business as usual: Veloso schrijft melodieuze en pakkende nummers die als LSD-bubbels uiteenspatten dankzij de arrangementen van Rogério Duprat en de hulp van Gilberto Gil, Lanny en Wilson das Neves. De teksten zijn echter vaak een aanval op het heersende regime: zo gaat “Irene” over een vrouwelijk machinegeweer dat hij graag kogels zou zien afvuren op bepaalde mensen. “My Empty Boat” zou een analogie zijn voor het morele bankroet van de regering – etcetera. De combinatie van de muziek met de kennis dat Veloso hem als politiek voertuig gebruikte zorgt bij mij voor een bijzondere luisterervaring (sorry, kan er geen ander woord voor vinden).

Zelia Barbosa pakt het een stuk directer aan: begeleidt door een akoestische gitaar, een staande bas en traditionele percussie blaast zij in een klein half uur door 12 protestnummers van onder andere Chico Buarque de Holanda, Edu Lobo en Vinicius de Moraes. Haar zang en het algemene gevoel van de nummers is trots en opstandig – dit album is dan ook nooit in Brazilië uitgekomen, maar kwam pas begin jaren zeventig uit op het Franse “Le Chant du Monde“-label. Over het album van Zelia Barbosa is weinig tot geen informatie te vinden, dus je mag er zonder verdere introductie induiken – veel luisterplezier!

alèmayèhu eshèté is een BAAS

alèmayèhu eshèté – telantena zaré (1977)
alèmayèhu eshèté – feqer feqer nèw (1973)

Of: hoe je als niet-cdkoper soms achterloopt op de mensen die wél geld uitgeven aan die zilveren schijfjes.

Eind 2007 zijn er twee lp’s uitgekomen met muziek uit de inmiddels 23 delen tellende Ethiopiques-reeks, en vorige week kwam ik er eindelijk aan toe die bij De Waaghals op te halen (ze stonden al een kleine twee maanden klaar). Ik ben erg blij dat ik dt gedaan heb – van Alèmayèhu Eshèté wordt ik net zo blij als een 16-jarige van een jumpstylehit.

De muziek stikt van de energie, is zo Westers als redelijkerwijs haalbaar is én Eshèté zingt zijn longen uit zijn lijf. Ik weet niet waarover, maar voel het wel, en that’s all that counts toch?

zaterdag 9 februari: cortez @ cordes!

skip mahoney & the casuals – a town called nowhere (1972)
sticks & delic – sporen (2007)
the tnt boys – musica del alma (1969)
the lions ft. noelle – think (about it) (2007)

elnuevobarretto _ kickinthedoor _ rescueme _ naturalcollie _ theghetto _ crosstowntraffic _ tjappiesenmammies _ presidentedante _ dezezaterdag _ troy _ murderation _ ivegotreasons _ 456wasmynumber _ wedehman _ thesearethebreaks _ newyorkcity _ thechoiceisyours _ lastnite _ waternogetenemy _ takeiteasymybrothercharles _ vanaf23:00 _ nasislike _ elpito _ paralosrumberos _ brassinafrica _ ifthisaintlove _ jazzhole _ soulin _ thebottle _ thrashthejunk _ muira _ liarliar _ oohwee _ lesfleur _ roffa _ ifthepapescome _ gaathetweerlos _ returnofthebboy _ somethingbetta _ rain _ giveituporturnitloose _ paranoid _ tightenup _ crushin _ lovelikethis _ herecomesthefuzz _ letmecomewithin _ sonofapreacherman _ indenbosch _ requiempouruncon _ amithesamegirl _ whatplanetwhatstation _ letmeclearmythroat _ fattyfatty _ hopelijktotdan

zondagmiddag, 5.0: thee in trinidad

rupert clemendore & his band – le jazz trinidad (cook lp, 1956) album

Vandaag in het zondagmiddag-feuilleton gaan we terug in de tijd én naar een tropisch eiland. Ik kan voor de verandering weinig steekhoudends zeggen over de LP in kwestie – hij is namelijk los van wat mp3tjes niet te googlen. Werken met wat je hebt is daarom het devies.

Clemendore en band zijn hier te horen in 1956, en de muziek klinkt 52 jaar later nog steeds vers: een mix van traditionele jazz, mambo en eilandmuziek. Rupert Clemendore speelt vibrafoon en drums, en wordt bijgestaan door een saxofonist, een piano, een staande bas, een gitaar en verschillende percussie-instrumenten. De sfeer is de definitie van onthaasting en het leven niet al te serieus nemen. Een plaat die in de anderhalf jaar dat ik hem heb zelden opgeborgen staat – that good.