freeway – i cry (van “free at last“, 2007) sir stan – soulin‘ (7″ single op magnum) quantic soul orchestra feat. noelle scaggs – lead us to the end (van “tropidelico“, 2007)
Yes Iah! Zaterdag 8 december gaat het weer los in Den Bosch (sic)! Vanaf 23:00 totdat de muziek uitmoet ben ik weer te vinden in het zweterige maar oh-zo-gezellige Café Cordes.
Om alvast in de stemming te komen drie nummers die zeker voorbij gaan komen: het sluitstuk van het nieuwe album van rapper Freeway uit Philadelphia, een vettig stukje instrumentale surfbilly en tenslotte het enige nummer wat het nieuwe album van The Quantic Soul Orchestra écht de moeite waard maakt.
Onlangs was één van mijn vaste jamaicaanse platenboeren zo vriendelijk mij een betaalbaar examplaar (nou ja, in ieder geval een stuk goedkoper van dan deze) van “Absolutely…the Uniques” aan te bieden, waarop ik nu in staat ben één beste rocksteady-lp’s ooit met jullie te delen. Nice!
De hele plaat is van begin tot eind gevuld met harde drums, soulvolle zang hemelse melodieën – need i say more? Voor de twijfelaars hier een nummer als voorproefje; geniet ervan.
Gisteren eindelijk het Hypnotic Brass Ensemble live gezien – en mijn hooggespannen verwachtingen zijn helemaal waargemaakt! Een dikke thank you richting de heren zelf, de mensen van het Black Soil festival én het publiek voor een fijne avond. Bekijk hierboven het laatste nummer wat ze speelden, en hier (1,2) twee andere mini-impressies van het concert.
Een dikke week geleden poste ikde soulmix 8 million stories, en naar aanleiding van alle positieve reacties hierbij het hele album achter het 11de nummer daarvan.
Straight from the heart is het derde album van Ann Peebles, en het beste voorbeeld van hoe het geluid van producer Willie Mitchell (Al Green, Syl Johnson, O.V. Wright) en de zuidelijke heartbreak voor elkaar gemaakt lijken te zijn. 10 nummers zonder franje in 26 minuten – een soulklassieker.
hypnotic brass ensemble – sankofa (a rework of tony allen’s “losun”) 2007
Postbode bedankt! Vandaag vers op de mat de nieuwste release van het Hypnotic Brass Ensemble, en wel een rework van een nummer van Tony Allen op het machtige Londense Honest Jon’s. Net op tijd voor deze zaterdag! Dit zegt het label erover:
“When the Hypnotics handed over this monster (taking a break from live collaboration with Mos Def), they mentioned something about its ‘Egyptian’ vibe, so — on top of the fact that a couple of them are sons of Ra trumpeter Phil Cohran — it seemed apposite to couple it with new recordings of Tony’s compositions made for us in Cairo by space jazz luminary Salah Ragab, who once himself recorded and toured with the Arkestra. The shimmering, refined funk of Sankofa takes Losun for its departure point; the Cairo side is a burning basement session in the Ra big-band tradition, heavy on the percussion and choca with fine solos. “
Vanaf deze week te koop bij de betere (online) platenzaak – waar wacht je op?
Deze week meer albums, met als thema artiesten die van hun hart geen moordkuil maken (hoewel je een aannemelijk case kunt maken dat eigenlijk alle muziek die ik post onder dat thema valt / anders was het thema artiesten die zowel hun hart als hun hoofd on their sleeve dragen geworden, en dat vind ik dan weer net iets te pretentieus). Vandaag het tweede album van Gil Scott Heron uit 1971 op het Flying Dutchman label van Bob Thiele.
Ik heb inmiddels alle albums van Gil Scott Heron tot 1981 in de kast staan, en welke mijn favoriet is van die 14 albums wisselt per week. Op het moment ga ik helemaal voor “pieces of a man” – het eerste album waarop Heron met een volledige band werkt (op zijn debuut bestond de begeleiding uit conga’s en piano).
Alle pogingen die ik doe om de inhoud van het album te beschrijven verzanden in onbeschaamd ben ik steeds aan het wissen vanwege over-the-top fandom, dus luister naar onder andere “save the children“, “john coltrane and lady day“, “home is where the hatred is” en “when you are who you are” en beslis zelf of hij één van de Groten is of niet.
Deze mix is opgedragen aan mijn zus, die tijdelijk met haar voet in het gips zit – dat deze nummers mogen krabben waar het jeukt. Sterkte zusje!
Dit is een soulmix. een echte. Zoals het nummer van Ann Peebles al zegt: “troubles, heartaches & sadness“. Na lang met het idee gespeeld te hebben, kreeg ik het dit weekend eindelijk voor elkaar om mijn gedachten over een mogelijke mix te vertalen naar wat 8 million stories werd.
Het idee achter de mix: onverwoestbare soulnummers die aan de ene kant dieper gaan dan soulklassiekers die je bijvoorbeeld op radio 2 hoort, maar die aan de andere kant ook weer niet obscuur for the hell of it zijn. Het resultaat: 15 nummers waar ik volledig achter sta in 45 minuten. De titel? Soul is bij uitstek een verhalend genre, en ieder nummer vertelt zijn eigen verhaal. Enjoy!
tracklist
01. james carr – at the dark end of the street
02. barbara lewis – hello stranger
03. james brown – bewildered
04. the trinikas – remember me
05. howard tate – stop
06. erma franklin – (take little) piece of my heart
07. curley moore – don’t pity me
08. syl johnson – concrete reservation
09. inell young – what do you see in her?
10. the dramatics – whatcha see is whatcha get
11. ann peebles – troubles, heartaches & sadness
12. penny & the quarters – you and me (demo)
13. otis redding – a change is gonna come
14. penny goodwin – too soon you’re old
15. sam cooke – bring it on home to me
shawn lee’s ping pong orchestra – hey ya (van “hits the hits“, 2007) shawn lee’s ping pong orchestra – toxic (van “hits the hits“, 2007)
Shawn Lee heeft het er maar druk mee: in het afgelopen jaar bracht hij 4 albums uit. Naast een mooie soloplaat (“Soul Visa” op BBE) waren dat 3 albums met zijn ping pong orchestra (waarvan ik vermoed dat het gewoon meneer Lee in zijn eentje is), waarvan “hits the hits” de laatste is was (er is net een kerstalbum uitgekomen).
Op dit album waagt Lee zich aan een levensgevaarlijk concept: instrumentale covers van recente commerciële hits. Grote hits. Ik was nieuwsgierig en ging even luisteren… en het is een errug goede plaat! Shawn Lee vermijd handig alle liftmuziek-valkuilen door de nummers naar zich toe te trekken en in spannende nieuwe jasjes te stoppen. Hierboven twee cases in point: “Hey ya” van Outkast wordt een uptempo mopje piano-jazz in de stijl van Ramsey Lewis, en Britney Spears’ “Toxic” wordt uitgekleed (sic) en opnieuw uitgevonden als psychedelische groover met sitar-solo’s.
Na in 1987 hard van mijn geloof te zijn gevallen (waarom eten we elke keer nadat we onze schoen gezet hebben ’s avonds wortelstamp?) gloort er ineens weer hoop: Sinterklaas lijkt te bestaan, en hij komt dit jaar vroeger!
Zaterdag 24 november treedt het Hypnotic Brass Ensemble namelijk op in Rotown (Rotterdam). 21:00. Gratis(?!)
Dit moois wordt mogelijk gemaakt door de fijne mensen van het Black Soil International Hiphop Film Festival – support die shit! Je kunt er op rekenen dat ik er ben en dat ik vooraan onbeschaamd sta te schreeuwen. Vrienden en bekenden: er zijn nog slaapplaatsen vrij chez Cortez
Bovenaan twee nummers om in de stemming te komen: allereerst een cover van Shaft in Africa en als sluitstuk een van hun eigen composities afkomstig van één van de cdr-albums die ze bij optredens verkopen. Tot dan!
Yes Iah! Zaterdag 8 december gaat het weer los in Den Bosch (sic)! Vanaf 23:00 totdat de muziek uitmoet ben ik weer te vinden in het zweterige maar oh-zo-gezellige Café Cordes.
Onlangs was één van mijn vaste jamaicaanse platenboeren zo vriendelijk mij een betaalbaar examplaar (nou ja, in ieder geval een stuk goedkoper van dan 
Een dikke week geleden poste ikde soulmix 
Postbode bedankt! Vandaag vers op de mat de nieuwste release van het 
Deze week meer albums, met als thema artiesten die van hun hart geen moordkuil maken (hoewel je een aannemelijk case kunt maken dat eigenlijk alle muziek die ik post onder dat thema valt / anders was het thema artiesten die zowel hun hart als hun hoofd on their sleeve dragen geworden, en dat vind ik dan weer net iets te pretentieus). Vandaag het tweede album van 
Deze mix is opgedragen aan mijn zus, die tijdelijk met haar voet in het gips zit – dat deze nummers mogen krabben waar het jeukt. Sterkte zusje!
Na in 1987 hard van mijn geloof te zijn gevallen (waarom eten we elke keer nadat we onze schoen gezet hebben ’s avonds wortelstamp?) gloort er ineens weer hoop: Sinterklaas lijkt te bestaan, en hij komt dit jaar vroeger!
