the brothers and sisters of los angeles – dylan’s gospel (1969) album
..en nu is de herfstcirkel compleet. Sinds ik vorige week het eerste deel van mijn herfstkwartet aan albums poste is de plaat hierboven eigenlijk niet onder de naald vandaan gekomen.
Het idee erachter: uitgebreid gospelkoor maakt een plaat met uitsluitend nummers van Bob Dylan. En dat werkt - en hoe! Ik ga verder niet in details treden, the evidence is hierboven te beluisteren, maar ik waag me wel aan een gewaagde statement:
de versie van “all along the watchtower” op deze plaat komt gevaarlijk dicht in de buurt bij de (definitieve) versie van Jimi Hendrix. Luister maar.
Na weelderige Braziliaanse muziek en een Franse soundtrack voor een onuitgebrachte film is het tijd om het verkleuren en vallen van de blaadjes van een soundtrack te voorzien.
Dit album heb ik zó vaak gedraaid dat het onderdeel van mijn muzikale identiteit is geworden; willekeurige gebeurtenissen wekken associaties op met nummers van de lp. Heavy? Nee, erg prettig.
De Herfst is definitely here:Het is ineens een stuk kouder en het is donker als ik opsta en thuiskom. Dit heeft ook zijn invloed op wat er ’s avonds op de draaitafel ligt, dus tussen nu en volgende week een herfstkwartet van 4 albums die goed klinken bij de centrale verwarming.
Ik hoorde net dat pianist Jack Wilson afgelopen week overleden is, en aangezien dat geen voorpagina’s gaat halen sta ik er even bij stil. 
Zoals sommigen van jullie al weten ben ik een onbeschaamd enthousiaste 
Tijd voor Herfstige jazz – afgelopen weekend lijken in één dag de meeste blaadjes van de bomen te zijn gevallen, dus langzaamaan begint het jazz-deel van mijn collectie weer te lonken.
Vrijdagavond, en ik ben het een en ander op aan het ruimen met een muziekje op de achtergrond.
De eerste schreden van P-funk godfather George Clinton werden gezet met zijn Parliaments – meer mijn smaak dan de uitgesponnen fonkay jams (sic) die hij in de jaren zeventig en tachtig met onder andere 
Victor Uwaifo was één van de belangrijkste muzikale krachten achter de internationale poularisering van 
Ik hoorde dit nummer voor het eerst op 
Hele vroege Prince Buster productie op zijn eigen Islam label – waarschijnlijk 1963 of 1964. Wat je waarschijnlijk niet verwacht is dat het nummer zo goed als niks met ska te maken heeft: Higgs en Wilson zingen zich in een doowop nummer(!) de longen uit het lijf, om af en toe onderbroken te worden door een mariachi-achtige trompet.
In de jaren zeventig ging de populariteit van soul & funk niet aan de gospelindustrie voorbij – zoals met alle gevallen waarin een stroming populair wordt en andere partijen zich laten beïnvloeden niet altijd met geslaagde resultaten.
Dancefloor jazz klassieker!
Wij maken geen grappen – cover van 
Tijdens het nadenken over deze post betrapte ik mezelf erop dat ik de hele tijd bezig was om te formuleren vanuit een negatief perspectief: dit is een hip nummer met een enorme marketingcampagne erachter, dus daar moet ik als kritische consument iets van vinden.
Hebbes! Na de afgelopen jaren twee exemplaren van dit album te hebben gekocht (de ene was niet in het midden waardoor alles te dronken klonk, de andere meer ruis dan muziek) bracht mijn vriend de postbode vorige week het scheepsrecht – luister hierboven.