freak<folk

devendra banhart – cristobal (2007)
devendra banhart – to the other woman (2007)

Mijn zwak voor Devendra Banhart drijft een goed deel van mijn vriendenkring soms tot wanhoop – en dan heb ik het nog niet over mijn eega.

Granted, een overproductieve moderne hippie met een voorliefde voor gezichtsverf heeft een hoog irritatie-potentieel, maar zolang hij unieke muziek blijft maken is hij A-ok in my book! Zijn nieuwe album Smokey rolls down thunder canyon zet het muzikale fruitmand-thema van Cripple Crow door en bevat onder andere uitstapjes naar bossa nova, reggae en doowop. Dit pakt gelukkig een stuk coherenter uit dan op zijn voorganger doordat Banhart het album met een vaste bandop één locatie heeft opgenomen; Smokey klinkt intiem en breekbaar.

Doe je ding en luister naar de nummers hierboven, en als je zin hebt kun je verdwalen op Banharts mooie nieuwe site.

praise the lord in heaven

mary lou williams & friends – music for peace (mary records 1970) album

Ik heb al eerder over deze Amerikaanse wegbereidster voor goede jazz / muziekeducatie / voorvechtster van gelijke behandeling geschreven, en nu is ze hier terug met een heel album.

Mary Lou Williams (klik op haar naam voor een uitgebreide bio) deed vanaf de jaren twintig haar eigen ding – no mean feat als je je bedenkt dat ze een Afro-Amerikaanse pianiste was. Het hoogtepunt van haar carrière is voor mij de serie albums die ze in eigen beheer op haar Mary uitbracht: Black Christ of the Andes, Mary Lou’s Mass en haar Music for Peace die je hierboven kosteloos binnen mag halen.

Deze drie albums zijn eigenlijk niet los te zien; gecomposeerd vanuit haar nieuwgevonden geloof zijn het niet minder dan pogingen het religieuze met het muzikaal-emotionele te verenigen in de vorm van een jazz-mis(!) die op verschillende manieren is uitgevoerd.

Music for Peace vult muzikaal precies het gat tussen het ingehouden Black Christ of the Andes en het soms beangstigend diepe Mary Lou’s Mass, en laveert moeiteloos tussen uptempo koorzang en ingetogen jazz.

Bonus beats: De hoes van Music for Peace is ontworpen door David Stone Martin, achter wiens naam nog veel meer moois te vinden is. Voor wie meer wil weten over Mary Lou kan terecht bij deze radiodocumentaires van het Amerikaanse PBS.

update: nog steeds 1-0 voor het jamaicaanse team

the gaylettes – son of a preacherman (federal 45)

Zaterdag!

Het afgelopen half uur was ik wat singletjes aan het draaien terwijl ik een beetje afkoelde van verwoed stofzuigen / dwijlen / etc – dingen die soms gewoon even moeten.

Één van deze singles was deze van de Jamaicaanse Gaylettes , die eind jaren zestig / begin jaren zeventig deze klaaglijk groovende cover van Dusty Springfield’s “son of a preacherman” opnamen.

Je kunt je voorstellen hoe blij de dj in mij was toen dit Jamaicaanse stukje vinyl in de brievenbus lag – en nu kunnen jullie daar in meedelen

….how ya like me now?

james brown – talkin’ loud and saying nothing (original rock version, 1969)

you’re like a dull knife – you just ain’t cuttin’
talkin’ loud and saying nothing

De hardest working man in showbusiness was nooit bang om mee te gaan met nieuwe muzikale stromingen: doowop, soul, funk, disco… you name it. Zijn korte psychedelische rock-fase duurde echter zó kort dat hij bijna niet terug te vinden is, en deze single is er (mijns inziens) het hoogtepunt van.

In 1970 stuitte JB tijdens een van zijn never ending tours op de blanke band the Grodeck Whipperjenny onder leiding van arrangeur Dave Matthews (gelukkig geen familie). Na ze een contract aangeboden te hebben voor een eigen lp sleepte hij ze gelijk de studio in om het grotendeels instrumentale album Sho is funky down here op te nemen.

Terwijl hij daar was had hij een idee voor een nieuwe single en werd de “original rock version” van talkin’ loud and saying nothing opgenomen. De baas van King, Browns label, was echter niet blij met deze knieval naar het witte publiek en vond het nummer rommel. De promo werd gelijk van de markt teruggehaald, en een week later(!) vervangen door de versie die de meeste mensen kennen.

er is er een jarig…

Club Cortez is één jaar oud!

matthew larkin cassell – pieces (1977) (album) info:1,2

(album verwijderd op verzoek van Matthew Larkin Cassell)

 

365 dagen
25.006 bezoekers
251 berichten met
231 commentaren

twee steden
drie huizen
net zoveel banen

populairste nummer: hyptnotic brass ensemble “war”
populairste album: lijadu sisters “double trouble”

jaar 2:
kwaliteit over kwantiteit
gast-posts van (inter)nationale bevriende muziekliefhebbers
tags om een idee te krijgen van muzikale inhoud
…en meer mixen op maat.

 

GO!

 

mag ik de(ze) schade even inhalen?

nicole willis & the soul investigators – invisible man (van “keep reachin up”, 2006)

Tijd voor een zogenaamde late pass: hoewel ik vorig jaar van verschillende mensen hoorde hoe goed het album van Nicole Willis & The Soul Investigators wel niet was, heeft het tot deze maand geduurd voordat ik verder kwam dan de single “if this ain’t love“

Gelukkig ben ik nu de trotse eigenaar van de lp hiernaast – met een alternatieve hoes die het op een vergeten soul-album doet lijken.

De muziek? IJzersterke soul / funk / rhythm & blues composities van eigen hand. Als het nummer hierboven bevalt zal de rest zeker niet teleurstellen. Doe dus je ding als je dat al niet allang gedaan hebt!

we live in Roffa, baby

duvelduvel ft. 7th son – roffa (van “puur kultuur“, 2007)
duvelduvel – ik heb je lief (van “puur kultuur“, 2007)

Rotterdamse rapper(s) Duvelduvel zijn terug van bijna weggeweest (zie artikel hierboven) – en dat is reden om blij te zijn. Puur Kultuur, in de eerste oplage met een schilderij als hoesje, is gevarieerd en erg eigen: hij doet waar hij zin in heeft. Luister maar naar “Roffa“:

” Wie schrijft die blijft, yo
zie me pennen
verbaal signaal door je schotelantenne
tis Duvel baby
je kan niet ontkennen”

“Kaaslolliekoppies
kleine flessedoppies
dubbelzoute stokkies
kaas uit het vuistje
het lijkt gewoon een puistje
knisper knasper knuistje”

Ik zeg: niks tegen in te brengen

de melancholieke prins

prince buster – again
prince buster – walk with love

Het is bijna een jaar geleden dat ik over deze ondergewaardeerde Jamaicaan schreef – tijd om deze vers aangeschafte single met jullie te delen.

Prince Buster, over wie er helaas geen informatie te vinden is die recht doet aan zijn gevarieerde leven en muziek, maakte in de jaren zestig een goede 150 singles. Van “whine & grind” tot “the soul of africa” deinde de prins moeiteloos met alle jamainse stromingen mee: meerstemmige soul, ska, jazz, rocksteady en spirituele reggae (!). Mocht iemand behoefte hebben aan MEER Buster laat je horen!

Tot die tijd kun je genieten van twee opnames uit de vroege jaren zestig waarop hij van zijn hart geen moordkuil maakt.

de voordelen van het Amerikaanse leger

east of underground – getting over (1971)
east of underground – smiling faces (1971)

Life stranger than fiction: deze lp is het resultaat van een bandwedstrijd op een Amerikaanse legerbasis in Duitsland in 1971, waarvan de eerste twee plaatsen als prijs ieder de helft van een dubbel-lp mochten opnemen.

De winnaars van de eerste prijs, SOAP, waren een dertien-in-een-dozijn rockband. De bijna-winnaars East of Underground leverden daarentegen een meesterwerkje af. Zoals je je voor kan stellen heeft een lp die het resultaat is van bovenstaande wedstrijd geen internationale distrubutie (of überhaupt distributie buiten legerbases), en leek het er lange tijd op dat deze plaat nooit de oren van huidige muziekliefhebbers zou bereiken. Enter Dante Carfagna die een paar jaar geleden een exemplaar vond.

Nadat de lp de afgelopen jaren een paar keren voor meer dan drie cijfers van eigenaar is gewisseld, is hij nu voor het voor een breder publiek beschikbaar als eerste release van het Wax Poetics label (van de mensen achter het gelijknamige tijdschrift). Luister hierboven naar hun eigen “getting over” en een diepe cover van “smiling faces” (oorspronkelijk van The Temptations)

Lofi deep soul, anyone?

bijna terug / cortez @ cordes 08-09-07!

tnt band – the meditation (cotique,1968)
organized konfusion – stress (large professor remix) (hollywood basic,1994)

WOAH!

Even wennen, zo’n nieuwe look – ook voor mij. Als het goed is ben ik vanaf volgende week weer in de lucht (lees: dan wordt onze nieuwe internetverbinding opgeleverd). In afwachting daarvan ben ik op een ernstig instabiele draadloze verbinding ergens uit de straat bezig mijn blog te verbouwen voor een nieuw seizoen. Wat je nu ziet is dus nog niet af! Met dat alle puntjes op de i zijn zal de veranderingen in kaart brengen, en zijn we klaar om te gaan. Tot die tijd nog even geduld dus

Komende zaterdag ben ik vanaf 23:00 weer achter de wielen van staal in de Cordes te vinden – hierboven twee nummers om daarvoor in de stemming te komen. Doe er je voordeel mee… en tot snel.