tilburgse wolken by way of arnhem

tortoise – djed (1996)

Afgelopen zondag was ik in Tilburg op het ZXZW festival om Machinefabriek te zien optreden. Leden van mijn club kennen Rutger Zuyderveldt als de man die mijn cd’s van zulke prachtige hoesjes voorziet*, maar wat hij eigenlijk doet is stilletjesaan beroemd worden in de internationale avantgarde / post-alles scene. En daar word ik erg vrolijk van!

Het concert van afgelopen zondag bestond uit één lang stuk muziek, maar het losse nummers noemen zou er net zoveel recht aan doen. Langzaam voorbij glijdende wolken van ruis, kraak en vergeten geluiden zorgden ervoor dat ik langzaam de zaal vergat en het gevoel kreeg dat ik op mijn rug naar die wolken lag te luisteren.

De sfeer van de muziek herinnerde me aan djed, het openingsnummer van de Tortoise-plaat “Millions now living will never die”. Ook hier geen haast – de muziek verandert door een kracht die buiten de muzikanten lijkt te liggen. Met een lengte van 21 minuten is dit niet iets om even snel te luisteren, dus als je benieuwd bent zou ik het downloaden en er een keer voor gaan zitten. of liggen!

(* in de nabije toekomst voeg ik een gallery aan mijn blog toe met alle hoesjes)

door een roze bril

stereolab – miss modular (1997)
stereolab – diagoanals (1997)

Dit album is een goed voorbeeld van het feit dat je smaak geen constante is, maar een proces. Als je me een paar jaar geleden gevraagd had of ik van Stereolab hield, had ik waarschijnlijk maar lauwtjes gereageerd. Een paar jaar later is hun album “Dots and loops” niet van mijn draaitafel weg te krijgen – helemaal geweldig.

Zangeres Laetitia Sadier en haar mannen lijken in het decor van Barbarella te wonen, en sturen een paar keer per jaar een bericht uit een achterhaalde toekomst die gevuld is met paarse wolken, zacht ronkende orgeltjes en oprechte verwondering. Ik ben fan – jullie ook?

ps: het vinyl is een dubbel-lp met één witte en één doorzichtig groene plaat. Nice.

.:sssh:.

the giant – hidden crate (2000)

Deze dude wil je volgensmij niet boos hebben. Geproduceerd door Cut Chemist (ex Jurassic 5) en in het bezit van een serieuze intro uit Taxi driver: “someday a real rain will come and wash all this scum off the streets”.

Waarop het nummer écht begint, en sluipend als een jager naar je nek kruipt om je hoofd te laten meeknikken op de beat.

Dikke shit.

toekomstige klassiekers

4 hero & jill scott – another day (2001)
4 hero & roy ayers – 2000black (2001)

Een paar weken geleden liet Gilles Peterson een voorproefje van het nieuwe 4 hero album wat begin 207 uitkomt horen. Dat duurt nog veel te lang. De nieuwe nummers waren voor mij aanleiding om Two Pages (1998) en Creating Patterns (2001) weer uit de kast te halen.

En die albums zijn verpletterend goed – veel beter dan ik ze me herinnerde! Dat wil ik graag delen, dus hierbij twee tracks van hun laatst uitgebrachte album.

Allereerst een samenwerking met Jill Scott: i don’t / want to / go to / work / today, maar gesteunt door een ingehouden orkest en een strakke drummer komt ze toch tot de volgende conclusie: i gotta gotta gotta gotta get up. Have a listen.

Daarna een cover van “2000black”, een nummer wat Roy Ayers in 1981 samen met Fela Kuti schreef. Detail: tot een paar weken geleden had ik alleen de cd van dit 4 hero album. En daar staat dit niet op! Het is een bonusnummer op de vinylversie, die ik vorige week in de bus kreeg. Even de schade inhalen dus.

seriously soepele salsa, son.

the lebron brothers – la temperatura (1971)

Vrijdagavond, en tijd om mijn eigen blog onveilig te maken. Of zou dat veilig moeten zijn? Dit latin-nummer uit ‘71 is namelijk niet echt iets wat dingen ongezellig maakt… integendeel!

De Lebron Brothers maakten tussen 1967 en 1977 een goede tien albums, waarvan Picadillo a la criolla (vertaling welkom) een van de beste is. Luister naar de opbouw, het woodblock, de gezellige samenzang en het onweerstaanbare ritme en i dare you om dit niet leuk te vinden.

Tenzij je X*nd*r heet natuurlijk

welcome to the buhloone mind state…

de la soul – buhloone mind state (1993)

Dat hele albums posten bevalt me erg goed, dus hierbij de tweede deze week.

Dit derde album van De La Soul lijkt een beetje voorbij te zijn gegaan aan de meeste mensen. Jammer, want ik vind het eigenlijk hun beste. Muzikaal ergens tussen de muzikale bloementuin van hun debuut en de donkerheid van “de la soul is dead” in, hoop ik dat een aantal mensen dit luisteren en het waarderen.

De nummers op het album zijn technisch gezien hiphop, maar laten genoeg ruimte voor Japanse teksten, kwetsbare raps en een gastoptreden van Maceo Parker (ex James Brown). Aanvullende info over het d*wnloaden van albums hiernaast onder “pagina’s”.

…Waar wacht je nog op?!

engelse jazz op een singletje

a: john cameron – troublemaker (1969)

b: mike westbrook – original peter (1970)

Voorlaatste release op het Engelse Jazzman records, die al 53 singletjes lang wereldwijd dansvloeren en oren opengooien. Ik kwam er laatst dan ook achter dat ik er meer dan 30 heb!

Deze is gewijd aan speciale single-versies van album nummers op het Britse Deram label. Zeer gewild omdat ze afwijken van de “normale” versies en omdat andere mannen ze ook willen. Daar worden platen duur van – believe me.

Kant a is stoere jazz die klinkt als een achtervolgingssoundtrack, kant b het tegenovergesteld: een voorstel om in een kring te gaan staan en samen te zingen. Take it away boys!

vloer voor de dansvoer

charmaine burnette – (am i the) same girl (1981)

Gulden regel: je hebt geen overzicht over wat er allemaal in Jamaica gemaakt is de afgelopen decennia.

De originele versie van dit nummer is één van de platen die ik altijd bij me heb als ik dj – catchy, swingend en last but not least een favoriet van de dames

Tijdens het draaien van dat origineel heb ik wel eens gedroomd van een reggae-cover… ik kon er alleen geen vinden. Tot deze week. Dus morgenavond in Cordes gaat deze versie zijn vuurdoop beleven. Gaat volgensmij wel goed komen!

re: katrina.

gil scott heron – inner city blues / the siege of new orleans (1981)

Gil Scott Heron is een schoolvoorbeeld van de uitspraak life stranger than fiction: na tussen 1969 en 1982 een serie politiekbewuste albums met een duidelijke anti-drugs boodschap gemaakt te hebben, is hij eind vorig jaar opgepakt voor het bezitten van harddrugs. Ai.

Ten tijde van dit nummer was dat gelukkig allemaal nog niet aan de hand, en hoor je één van de belangrijkste rappers avant-la-lettre een mooie cover van de Marvin Gaye klassieker ten beste geven. Hierin verwerkt is een gedicht op basis van het essay “the siege of New Orleans” van Charles B. Brooks.

Maar vooral een heel mooi nummer, en onverwacht actueel in de nasleep van de orkaan Katrina .

diep in de jamaicaanse heuvels.

cedric “im” brooks and the light of saba

Album nummer twee! Losse nummers van deze plaat laten horen doet geen recht aan het geheel, dus ik heb besloten hem er helemaal op te zetten.

Wat is dit?
Een verzamelaar uit 2003 die al het werk wat Cedric Brooks en zijn Light of Saba in de jaren zeventig opnamen samenbrengt.

Cedric Brooks?
Jamaicaanse saxofonist en bandleider die naar het voorbeeld van Sun Ra een wisselend collectief oprichtte om samen mee te spelen en leven. Dit was in de heuvels van Jamaica, waar ook de oorspronkelijke rastafari-stammen bijeenkwanen voor religieuze cermonieën.

De muziek die daaruit voortkwam is een mix van reggae, jazz, traditionele jamaicaanse volksmuziek en funk. Geloof me, zoiets heb je nog nooit gehoord. Het album loopt uiteen van vocale odes aan “het moederland” tot een cover van Horace Silver’s “song for my father”. Ik ben elke keer als het luister diep onder de indruk, ik hoop dat sommige van jullie er net zo van kunnen genieten!

download info

Nieuw!

dj catalist – crazy (2006)
dj catalist – baltimore (2006)

Gloednieuwe muziek van dj Catalist uit Toronto, Canada (vorige week uitgekomen). Op papier is deze plaat een gevaarlijke onderneming: remixes waarop Billie Holiday en Lorez Alexandria in een modern jasje worden gestoken. Maar je voelt hem al aankomen – ik zou hem er anders geen aandacht aan besteden – hij is behoorlijk goed!

Als eerste “crazy” van Billie Holiday, die een moody modern Braziliaans jasje krijgt. Hoor hoe mooi de moderne “koude” drums contrasteren met de stem.

Mijn favoriet is nummer twee, “baltimore oriole” van Lorez Alexandria, wat zijn originele stoerheid behoudt en halverwege van tempo wisselt.

Wat vinden jullie – liever de originele versies?

Op de veranda

grant green – old man moses (1972)

Het zuiden van de Verenigde Staten, een hete zondagmiddag in september. Vanuit de veranda kijk je uit over de weilanden in het licht van de langzaam zakkende zon.

Maar dan als nummer.

Opgenomen in 1967 (maar later uitgebracht) met Green op gitaar, Big John Patton op orgel en Ben Dixon op drums.

Easy.

een titelkandidaat voor “Het Perfecte Nummer”

del richardson – jigsaw (1973)

Soms ontdek je een nummer waar je een mini-relatie mee hebt. Dit is er zo een voor mij. Het openingsnummer van de lp “pieces of the jigsaw” (check de jaren-zeventig-anologie) is al een paar maanden iets wat ik een aantal keer per week spontaan begin te neurieën.

Gelaagde opbouw, vloeiend samenspel, glad op een fijne manier… een 10.

out in the streets – they call them…

ini kamoze – world a music

the tamlins – baltimore

welton irie – hotter reggae

Sly and Robbie, aka het meest productieve drums / bas duo wat op Jamaica* actief is (*ja, ik ben er erg mee bezig ).

Na 15+ jaar als begeleiders actief te zijn geweest, richtten Sly Dunbar en Robbie Shakespeare in 1979 Taxi Records op. Vorig jaar verscheen op het Auralux label een best of van het label.

En die is dik.
Hier drie nummers om je een indruk te geven van hun sound – allereerst het origineel van “welcome to jamrock” door Ini Kamoze (jup, de Hotstepper). Vervolgens een diepe Randy Newman-cover(!) door de Tamlins, en tenslotte een version op dezelfde muziek met de tekst van “Rapper’s Delight”

Brownswood Recordings, een introductie.

ben westbeech – so good today (brownswood001)

soil & pimp sessions – waltz for goddess (brownswood002)

elan mehler – scheme for thought (brownswood003)

Gilles Peterson, bij sommige van jullie bekend door zijn wekelijkse radioshow en/of zijn compilaties, is een paar maanden geleden een klein label begonnen om nieuwe muziek op uit te brengen.

Hij krijgt namelijk elke dag demo’s opgestuurd. Als hij iets goed vind, draait hij het op de radio en meestal begint er dan wel een balletje te rollen – hij is namelijk behoorlijk invloedrijk. Soms zit er echter iets tussen wat hij eigenlijk zelf wilde uitbrengen, en dat kan nu weer (hij had eerder het Talkin’ Loud label)

Het idee is simpel: als er nieuwe muziek is waarvan hij vindt dat het een (groter) publiek verdient, brengt hij het meteen uit op vinyl. Als dat aanslaat komt er een cd. De website is nog onder constructie, maar hier kun je wat info vinden.

Hierboven de eerste drie vinyl-releases. Nummer één is een witte soulzanger uit Bristol die al zijn eigen muziek maakt. Nummer twee zijn de Japanse Soil & Pimp Sessions, waar ik eergisteren al een post over maakte. Nummer drie is tenslotte een jazzcomponist die hij in een hotelbar hoorde spelen.

Alles wijst erop dat dit een label is om in de gaten te houden, dus doe je ding als later dit jaar de eerste verzamelcd uitkomt!